eFizjoterapia

Hiperkalcemia określa podwyższony poziom wapnia całkowitego w surowicy krwi powyżej 2,6 mmol/l lub wapnia zjonizowanego powyżej 1,25 mmol/l. Istnieje wiele przyczyn tej dolegliwości, jednak zawsze wymaga ona leczenia.

 

Przyczyny

Jak wspomniano, istnieje wiele przyczyn podwyższonego stężenia wapnia we krwi. W związku z tym wśród nich najczęściej wyróżnia się:

Uznaje się, że zdecydowanie najczęstszą przyczyną (aż powyżej 60% przypadków) są nowotwory. Hiperkalcemię stwierdza się zazwyczaj także w przebiegu raka oskrzeli, sutka, nerki czy w szpiczaku mnogim. Ponadto przyczyną dolegliwości może być również długotrwałe unieruchomienie, które zaburza równowagę pomiędzy tworzeniem kości a ich resorpcją. Zdarza się to jednak rzadko, zazwyczaj wyłącznie u tych chorych, którzy cierpią na choroby przebiegające ze zwiększonym obrotem kostnym.

Stężenie wapnia we krwi

W warunkach fizjologicznych stężenie wapnia we krwi zależy od następujących czynników:

  • podaży wapnia z pokarmami;
  • wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego do krwi;
  • wydalania wapnia z moczem;
  • odkładania lub mobilizacji wapnia w kościach.

Całkowite stężenie wapnia zależy od stężenia białek osocza, głównie albuminy. Dzieje się tak, ponieważ wzrost albuminemii o każde 10 g/l powyżej 40 g/l zwiększa stężenie wapnia całkowitego o 0,3 mmol/l. Przy prawidłowym pH krwi około 40% wapnia w surowicy występuje w stanie zjonizowanym. Kwasica zwiększa, natomiast zasadowica zmniejsza stężenie wapnia zjonizowanego.

Sklep Spirulina

Wartości prawidłowe prezentują się następująco:

  • wapń całkowity – 2,25-2,75 mmol/l (9-11 mg/dl);
  • wapń zjonizowany – 1,0-1,3 mmol/l (4-5,2 mg/dl);
  • wydalanie wapnia z moczem – zależy od podaży wapnia z pokarmami, zwykle jednak wynosi mniej niż 5 mmol/d.

Objawy hiperkalcemii

Hiperkalcemia zazwyczaj przebiega bezobjawowo lub towarzyszą jej nieznaczne objawy kliniczne. W efekcie bardziej widoczne pojawiają się dopiero wtedy, gdy patologia jest już zaawansowana. Początkowe dolegliwości związane ze zbyt wysokim stężeniem wapnia w osoczu są dość typowe dla wielu jednostek chorobowych, mogą być zatem bagatelizowane. Pacjenci skarżą się na przewlekłe zmęczenie, trudności z koncentracją, obniżenie samopoczucia, a nawet depresję. Towarzyszą temu nudności, zaparcia, osłabienie siły mięśniowej czy bóle kostno-stawowe. U około połowy chorych zauważa się objawy ze strony nerek, w tym kamicę moczową i wapnicę nerkową.

Przebieg hiperkalcemii często się różni w zależności od występowania choroby podstawowej. Gdy stężenie wapnia we krwi przekroczy 3,75 mmol/l może wystąpić przełom hiperkalcemiczny. Obejmuje on:

  • zaburzenia świadomości – splątanie, osłupienie, śpiączkę;
  • tachykardię i zaburzenia przewodzenia;
  • jadłowstręt, nudności, wymioty i silny ból brzucha;
  • objawy odwodnienia, wielomocz i nadmierne pragnienie.

Przełom hiperkalcemiczny jest zjawiskiem zagrażającym życiu pacjenta. Wymaga natychmiastowej interwencji.

Hiperkalcemia – leczenie

Nie można jednoznacznie określić leczenia hiperkalcemii, ponieważ zależy ono głównie od rodzaju i zaawansowania choroby podstawowej, która doprowadziła do podwyższenia stężenia wapnia. To właśnie leczenie przyczynowe jest podstawą. Powinno być ono uzupełnione terapią objawową, która obejmuje między innymi stosowanie diety ubogowapniowej i bogatofosforanowej, odpowiednie nawodnienie organizmu, farmakoterapię oraz stosowanie kalcytoniny.

Bibliografia

  1. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Tom I, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.
  2. Błachowicz A., Franek E., Hiperkalcemia – przyczyny i leczenie, Choroby Serca i Naczyń, 2/2005.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław