Fotodepilacja Wrocław

Osocze jest przezroczystą i lekko żółtawą cieczą zawierającą 90-92% wody. Stanowi element krwi, w którym zawieszone są erytrocyty, trombocyty i leukocyty.

Osocze

Skład osocza

Trzy główne rodzaje białek osocza to: albuminy, globuliny oraz fibrynogen. Stanowią ilościowo jego główny składnik.
W osoczu znajdują się również następujące składniki:

  • elektrolity – w tym jony sodu, potasu, chloru, wapnia czy magnezu;
  • węglowodany;
  • lipidy (cholesterol i kwasy tłuszczowe);
  • aminokwasy;
  • polipeptydy;
  • metabolity – w tym bilirubina, mocznik, kreatynina czy kwasy organiczne.

Funkcje osocza

Każdy rodzaj białka w osoczu pełni odmienną funkcję.

Albuminy mają znaczący potencjał osmotyczny, ponieważ przyciągają wodę. Ciśnienie osmotyczne wywierane przez albuminy zwane jest ciśnieniem onkotycznym i odgrywa kluczową rolę w zachowaniu prawidłowych proporcji między objętością osocza i płynu tkankowego.

Albuminy osoczowe, absorbując wodę, warunkują resorpcję płynu tkankowego oraz tkankowych produktów przemiany materii w naczyniach włosowatych. Przy niedoborze albumin może dochodzić zatem do powstawania obrzęków. Ponadto, albuminy pełnią funkcję nośników niektórych hormonów, kwasów tłuszczowych, barwników żółciowych i leków.

Globuliny alfa i beta pełnią funkcję białek nośnikowych, wiążących m.in. jony miedzi i żelaza, hormony, kwasy tłuszczowe i niektóre witaminy. Ich stężenie często wzrasta przy przewlekłych stanach zapalnych. Z kolei globuliny gamma odgrywają zasadniczą rolę w mechanizmach odporności swoistej.

Fibrynogen jest prekursorem fibryny – podstawowego białka warunkującego proces krzepnięcia krwi.

Sklep Spirulina

Ponadto osocze:

  • Utrzymuje stałość środowiska wewnętrznego – pH, temperaturę, skład chemiczny, ciśnienie osmotyczne, stabilność koloidów, lepkość, napięcie powierzchniowe, itd.;
  • Jest przenośnikiem substancji w wymiarze składników tkankowych – hormonów, witamin, aminokwasów, końcowych produktów przemiany materii, wody, enzymów.

Objętość osocza

Objętość osocza (PV) można zmierzyć wstrzykując dożylnie barwniki, które następnie wiążą się z białkami osocza. Stosuje się przede wszystkim błękit Evansa lub indygokarmin, ewentualnie można podać znakowaną albuminę surowiczą. Należy pobrać co najmniej 2 próbki krwi, ponieważ wstrzyknięte substancje barwiące opuszczają powoli układ krążenia.

Przy użyciu albuminy znakowanej osocze pobiera się po 10 i 20 minutach od wstrzyknięcia, a stężenie z tych dwóch punktów ekstrapoluje się do czasu zerowego. Umożliwia to oznaczenie objętości rozprzestrzeniania, zanim jeszcze albumina zacznie opuszczać łożysko naczyniowe.

U dorosłego mężczyzny, ważącego 70 kg, średnia objętość osocza wynosi około 3000-3500 ml. A zatem stanowi blisko 5% ciężaru ciała.

Osocze bogatopłytkowe

Osocze bogatopłytkowe (PRP) jest autologicznym preparatem krwiopochodnym zawierającym skoncentrowane płytki krwi (PLT) zawieszone w niewielkiej objętości osocza.

Otrzymuje się je z krwi obwodowej pobranej od pacjenta poprzez jej wirowanie. W efekcie powoduje to rozdzielenie poszczególnych elementów morfotycznych zależnie od ich ciężaru i skutkuje zagęszczeniem PLT.

Osocze bogatopłytkowe stało się popularne w dziedzinie medycyny skupiającej się na wykorzystywaniu i wzmacnianiu naturalnych zdolności regeneracyjnych organizmu do leczenia różnego rodzaju schorzeń.

Metodę tę stosuje się od wielu lat w chirurgii twarzowo-szczękowej oraz kardiochirurgii, a od niedawna również w ortopedii, dermatologii, medycynie sportowej czy medycynie estetycznej.

Przykłady zastosowania

  • Po rekonstrukcji szczęki lub zatok przynosowych autologicznym przeszczepem kości, celem uzyskania szybszego wszczepu.
  • Leczenie przewlekłych ran, np. stopy cukrzycowej.
  • Aplikacja na miejsce zabiegu celem zmniejszania nasilenia i czasu trwania dolegliwości bólowych u kobiet po dużych zabiegach ginekologicznych.
  • Leczenie przewlekłych zwyrodnieniowych uszkodzeń ścięgien i stawów.

Bibliografia

  1. Górski J., Fizjologia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010.
  2. Konturek S., Brzozowski T., Fizjologia człowieka, tom I, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2003.
  3. Gołos A., Treliński J., Kliniczne zastosowanie osocza bogatopłytkowego, Hematologia, 5/2014.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław