Fizjoterapia

Strona główna/Fizjoterapia

Ciało człowieka reaguje na określone bodźce. Jedne bodźce mogą wywoływać ból, inne go uśmierzać. Właśnie tę właściwość ludzkiego organizmu wykorzystuje fizjoterapia. Bez działań fizjoterapeutycznych, pełna rehabilitacja człowieka nie byłaby możliwa. Szeroki zakres metod w tej dziedzinie ma na celu wyeliminować dolegliwości, zapobiec postępom i nawrotom choroby oraz przywrócić sprawność fizyczną. Fizjoterapię dzieli się na określone działy. Należą do nich: terapia manualna, fizykoterapia, kinezyterapia, masaż leczniczy, ergoterapia, klimatoterapia, hydroterapia i balneoterapia. Tutaj poznacie Państwo najnowsze metody i trendy w poszczególnych dziedzinach fizjoterapii jako elementu rehabilitacji medycznej. Wiele z nich warto wprowadzić w życie nawet bez wyraźnej przyczyny zdrowotnej. Doskonale sprawdzają się bowiem jako działania wspomagające regenerację organizmu, wypoczynek i dobre samopoczucie na co dzień.

Kość skroniowa

Kość skroniowa (łac. os temporale) leży między kością potyliczną, a klinową i bierze udział w wytwarzaniu częściowo podstawy, częściowo zaś ściany bocznej czaszki. Połączenia kości skroniowej Kość skroniowa łączy się z 5 innymi kośćmi: potyliczna; ciemieniową; klinową; żuchwą; jarzmową. Zobacz również: rozluźnianie mięśni - szczęka i

Przez |2019-10-20T18:44:29+02:0020 Październik, 2019|Kategorie: Układ kostny|0 komentarzy

Kość czołowa

Kość czołowa (łac. os frontale) tworzy przednią część sklepienia czaszki. Powstaje ona na podłożu łącznotkankowym z dwóch głównych punktów kostnienia – prawego i lewego. Dodatkowo kość czołowa składa się przeważnie z dwóch blaszek istoty zbitej, między którymi znajduje się warstwa istoty gąbczastej.   Połączenia kości

Kość nosowa

Kość nosowa (łac. os nasale) jest kością parzystą. Wraz z kością strony przeciwnej tworzy nasadę oraz górną część grzbietu nosa. Można ją opisać jako małą i wydłużoną, od góry grubszą i węższą, natomiast od dołu cieńszą i szerszą. Dodatkowo należy wspomnieć, że łączy się z

Kość biodrowa

Kość biodrowa (łac. os ilium) stanowi największy odcinek kości miednicznej. Jest ważną strukturą, ponieważ stanowi miejsce przyczepu licznych struktur.   Kość biodrowa – budowa Omawiana kość składa się z dwóch części: trzonu oraz talerza. Ponadto granica między tymi strukturami jest zaznaczona na stronie wewnętrznej kresą

Kość kulszowa

Kość kulszowa (łac. os ischii) tworzy tylny i dolny odcinek kości miednicznej. Jednocześnie można powiedzieć, że tworzy tylny odcinek panewki stawu biodrowego.   Kość kulszowa – budowa W budowie anatomicznej ludzkiej kości kulszowej wyróżnić można trzon oraz gałąź. Trzon kości kulszowej Tworzy nieco więcej niż

Kość łonowa

Kość łonowa (łac. os pubis) stanowi przednią część kości miednicznej. Jest kością parzystą.   Kość łonowa – budowa Omawiana kość składa się u człowieka z trzonu, gałęzi górnej oraz gałęzi dolnej. Trzon kości łonowej Tworzy około 1/5 części panewki. Przyśrodkowo i nieco do przodu od

Mięsień płaszczkowaty

Mięsień płaszczkowaty (łac. musculus soleus) należy do warstwy powierzchownej grupy tylnej mięśni goleni. Jest szeroki i gruby, przykrywa go mięsień brzuchaty łydki. Ponadto swoim kształtem przypomina rybę płaszczkę, stąd właśnie pochodzi jego nazwa.   Topografia Powierzchnia tylna mięśnia płaszczkowatego pokryta jest mięśniem brzuchatym łydki –

Mięsień zginacz długi palców

Mięsień zginacz długi palców (łac. musculus flexor digitorum longus) leży w warstwie głębokiej grupy tylnej mięśni goleni. Ponadto, w grupie tej położony jest najbardziej przyśrodkowo i biegnie od kości piszczelowej do czterech ostatnich palców stopy.   Topografia Na goleni mięsień zginacz długi palców przykrywa mięsień

Mięsień zębaty przedni

Mięsień zębaty przedni (łac. musculus serratus anterior) jest płaskim, czworokątnym mięśniem położonym na bocznej ścianie klatki piersiowej. Jest jednym z największych mięśni ciała, choć z powodu swojego położenia nie robi efektywnego wrażenia.   Topografia Wypukłą powierzchnię zewnętrzną mięśnia zębatego przedniego pokrywają w części górnej oba

Mięsień strzałkowy krótki

Mięsień strzałkowy krótki (łac. musculus fibularis sive peroneus brevis) należy do grupy bocznej mięśni goleni. Leży poniżej mięśnia strzałkowego długiego, lecz jest od niego znacznie krótszy i biegnie od połowy wysokości goleni do brzegu bocznego stopy.   Topografia Mięsień strzałkowy krótki leży na powierzchni bocznej

Zadaj pytanie

Pytania do specjalisty on-line. Jeśli nie znalazłeś informacji, której szukałeś, a sprawa jest dla Ciebie ważna – zadaj pytanie poprzez poniższy formularz. Nasi specjaliści z pewnością udzielą wyczerpujących odpowiedzi. Twoje pytanie i odpowiedź zostanie opublikowana w naszym serwisie, aby inni użytkownicy mogli się z nią zapoznać. Zapraszamy do kontaktu!

 

*Ta strona korzysta z zabezpieczenia reCAPTCHA
Prywatność i Warunki