Reklama

Choroby nerwowo-mięśniowe

Spis treści

Koenzym Q10 promocja

Choroby nerwowo-mięśniowe są w dzisiejszych czasach bardzo częste i stanowią jeden z powodów zgłaszania się pacjentów do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Dalej kierowani są do neurologa oraz fizjoterapeuty neurologicznego. Do grona chorób nerwowo-mięśniowych zaliczamy wiele różnych schorzeń, których wspólną cechą jest upośledzenie pracy układu nerwowego, co z kolei wpływa negatywnie na sprawność układu mięśniowego (pojawia się ból mięśni, ich zanik czy znaczne osłabienie).

Choroby nerwowo-mięśniowe

Mechanizm powstawania chorób nerwowo-mięśniowych

Choroby nerwowo-mięśniowe dotyczą wszelkich tych jednostek chorobowych, które w swojej pierwotnej patologii upośledzają sferę motoryczną. Począwszy od komórek rogów przednich rdzenia, kończąc na samych mięśniach. Podstawową cechą łączącą je jest osłabienie siły mięśniowej wskutek uszkodzenia, które wystąpiło w dowolnym miejscu drogi przewodzenia. Istnieje wiele przyczyn, które mogą doprowadzić do takiego stanu. Zwykle są to choroby wrodzone i genetyczne, choć coraz częściej obserwuje się choroby nabyte (np. nowotwory ośrodkowego układu nerwowego). Ze względu na miejsce uszkodzenia wyróżniamy 3 podstawowe grupy takich chorób:

  • miopatie – czyli schorzenia dotyczące samego mięśnia;
  • zaniki mięśniowe pochodzenia rdzeniowego;
  • osłabienie mięśni wskutek uszkodzenia nerwów obwodowych.

Szczególnie niebezpieczne dla układu nerwowego i mięśni są czynniki toksyczne, zakaźne, wirusowe, bakteryjne oraz niedobory witamin (zwłaszcza na etapie życia płodowego i w dzieciństwie).

Zobacz również: Drżenie mięśni.

Choroby nerwowo-mięśniowe – rodzaje

Poniżej przedstawiono najczęściej rozpoznawane choroby nerwowo-mięśniowe wraz z ich pobieżną charakterystyką.

Dystrofia mięśniowa Duchenne’a

Zwana również dystrofią mięśniową postępującą. Chorobę dziedziczy się w sposób sprzężony z płcią, dziedzicząc niesprawny chromosom X. W efekcie chorują chłopcy, zaś dziewczynki są nosicielkami zmutowanego genu. Typową cechą w obrazie dystrofii jest zaokrąglenie i powiększenie włókien mięśniowych, co prowadzi wraz z upływem czasu do ich rozszczepienia oraz zatarcia poprzecznego prążkowania. Na miejsce włókien mięśniowych powstają tkanka tłuszczowa i tkanka łączna. Objawami tego są:

Nagły postęp choroby obserwuje się w wieku 6-7 lat. W okolicach 9. roku życia dziecko traci zdolność samodzielnego chodzenia. Niestety, nie istnieje leczenie przyczynowe dystrofii mięśniowej Duchenne’a. Stosuje się leczenie objawowe, czyli farmakoterapię i fizjoterapię.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Dystrofia miotoniczna

To choroba dziedziczona autosomalnie dominująco, a gen odpowiedzialny za jej powstawanie lokalizuje się na chromosomie 19. Przyczyny powstawania mutacji genowej nie są znane. Pierwsze objawy rozwijają się w okresie dorastania i są to nadmierne napięcia mięśniowe wraz z osłabieniem siły mięśniowej. W miarę rozwoju choroby do obrazu klinicznego dołącza sztywność mięśniowa. Chorzy wyróżniają się typowym wyglądem – wydłużona i szczupła twarz, łysienie w okolicy czołowej. Podobnie jak w przypadku poprzedniej dystrofii, tak i tutaj nie ma skutecznych metod leczenia przyczynowego, dlatego stosuje się jedynie metody objawowe.

Rdzeniowy zanik mięśni

Występuje w 3 postaciach:

  • wczesnodziecięca – choroba Werdniga-Hoffmana;
  • pośrednia – przewlekła postać choroby Werdniga-Hoffmana;
  • młodzieńcza – choroba Kugelberga-Welandera.

Wszystkie 3 rodzaje dziedziczy się recesywnie, a mutacja genowa lokalizuje się na chromosomie 5. Patologia dotyczy rogów przednich rdzenia kręgowego, odpowiadających za prawidłową motorykę ciała. Dochodzi do osłabienia mięśni i ich stopniowego zaniku. Dzieci z chorobą Werdinga-Hoffmana umierają jeszcze przed ukończeniem 3. roku życia z powodu niewydolności mięśni oddechowych. Pierwsze zmiany dotyczą mięśni dystalnych oraz osłabienia odruchów ścięgnistych. Stosuje się farmakoterapię i przede wszystkim rehabilitację – mając na uwadze, że najlepiej sprawdzają się techniki oddziałujące bezpośrednio na mięśnie, jak elektrostymulacja czy masaż.

Zobacz również: Przeciążenie mięśni.

Pozostałe choroby nerwowo-mięśniowe

Do pozostałych chorób nerwowo-mięśniowych zaliczamy następujące:

Diagnostyką i leczeniem chorób nerwowo-mięśniowych najczęściej zajmuje się neurolog, najlepiej we współpracy z fizjoterapeutą aby zapewnić kompleksowe, interdyscyplinarne podejście do pacjenta.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Jędrzejowska M., Najczęstsze choroby nerwowo-mięśniowe: dystrofia mięśniowa Duchenne’a/Beckera i inne dystrofie, rdzeniowy zanik mięśni, choroba Charcot-Marie-Tooth. Klasyfikacja i obraz kliniczny, 2016.
  2. Kamińska A., Choroby nerwowo mięśniowe w praktyce lekarza rodzinnego, Przewodnik Lekarza, 11/2001.
  3. Rowland L., Merritt Neurologia, Wydawnictwo Urban&Partner, Wrocław 2017.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *