Osocze bogatopłytkowe (ang. Platelet Rich Plasma, skrót: PRP) to inaczej koncentrat płytek krwi (trombocytów) pozyskany z krwi własnej pacjenta, który wykorzystuje naturalne mechanizmy regeneracyjne organizmu. To jedna z najpopularniejszych metod biologicznej regeneracji stosowana w medycynie, ale i w kosmetologii. Metoda wciąż pozostaje w obszarze badań, choć na co dzień jest powszechnie wykorzystywana z bardzo dobrym rezultatem.
Co to jest osocze bogatopłytkowe?
Osocze bogatopłytkowe to płynna substancja oddzielona od krwi pacjenta w procesie wirowania specjalnym urządzeniem, zawierająca znacznie większą liczbę płytek krwi niż normalnie występuje w krwiobiegu. W osoczu bogatopłytkowym znajdziemy wiele istotnych, biologicznie aktywnych substancji, jednak podstawowymi są czynniki wzrostu, do których zaliczamy przede wszystkim:
- neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego;
- czynnik wzrostu nerwów;
- rzęskowy czynnik neurotroficzny należący do rodziny IL-6;
- czynnik wzrostu tkanki łącznej
i wiele innych.
Krwinki płytkowe osocza zaczynają intensywnie wydzielać czynniki wzrostu już w ciągu pierwszych 10 minut od rozpoczęcia procesu krzepnięcia, a zdecydowana większość czynników wzrostu (ponad 95%) ulega wydzielaniu już w czasie pierwszej godziny po aktywacji płytek krwi. Osocze bogatopłytkowe jest źródłem nie tylko czynników wzrostu, ale również adhezyn, czyli białek odpowiedzialnych m.in. za osteokondukcję i migrację komórek nabłonkowych.
Jak działa osocze bogatopłytkowe?
Działanie osocza bogatopłytkowego zostało na przestrzeni lat bardzo dobrze poznane, choć wciąż odkrywa się jego nowe zastosowania. Przede wszystkim osocze działa regenerująco w miejscu podania, wspiera naturalne mechanizmy gojenia, stymuluje produkcję włókien kolagenowych oraz miejscowo poprawia ukrwienie. Tym samym łagodzi stany zapalne i wspiera rekonwalescencję, jak również poprawia parametry urodowe pacjenta.
Osocze bogatopłytkowe w medycynie – zastosowanie
Osocze bogatopłytkowe znajduje szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach medycyny. Jest to przede wszystkim tam, gdzie kluczowe znaczenie ma stymulacja procesów regeneracyjnych i gojenia tkanek. Wykorzystywane jest m.in. w ortopedii i medycynie sportowej, dermatologii i medycynie estetycznej, stomatologii, urologii, okulistyce, otolaryngologii, a także w weterynarii.
Preparat ten stosuje się jako wsparcie leczenia zabiegowego oraz zachowawczego, m.in. podczas rekonstrukcji ubytków kości (np. w obrębie żuchwy), po ekstrakcjach zębów czy w procedurach chirurgicznych wymagających przyspieszenia gojenia. W ortopedii i medycynie sportowej osocze bogatopłytkowe wykorzystuje się w terapii przeciążeń i urazów tkanek miękkich, zwłaszcza tendinopatii, uszkodzeń więzadeł, mięśni oraz łąkotek.
Zobacz również: Uszkodzenie łąkotki.
W dermatologii preparat znajduje zastosowanie m.in. w leczeniu przewlekłych ran, owrzodzeń oraz uszkodzeń skóry, w tym oparzeń. Dodatkowo, osocze bogatopłytkowe wykorzystuje się także jako element wspomagający procesy regeneracyjne po zabiegach chirurgicznych i przeszczepach skóry.
Osocze bogatopłytkowe w kosmetologii – zastosowanie
W medycynie estetycznej osocze bogatopłytkowe wykorzystywane jest przede wszystkim w zabiegach biostymulacyjnych, najczęściej w formie mezoterapii igłowej. Procedura polega na podaniu preparatu metodą licznych, kontrolowanych mikronakłuć, co jednocześnie inicjuje naturalną odpowiedź naprawczą tkanek. Zawarte w osoczu bogatopłytkowym czynniki wzrostu stymulują fibroblasty do produkcji kolagenu i elastyny, wspierają procesy regeneracyjne oraz poprawiają ukrwienie i odżywienie skóry.
Zabiegi z zastosowaniem osocza bogatopłytkowego wykorzystuje się m.in. w terapii blizn potrądzikowych, profilaktyce i leczeniu łysienia androgenowego. Dodatkowo, jest on używany w procedurach określanych potocznie jako „wampirzy lifting”, których celem jest poprawa jakości skóry, jej elastyczności oraz redukcja drobnych zmarszczek.
Jak pozyskać osocze bogatopłytkowe?
Osocze bogatopłytkowe uzyskuje się z krwi własnej pacjenta. Procedura rozpoczyna się od pobrania niewielkiej ilości krwi żylnej, najczęściej z okolicy dołu łokciowego. Następnie materiał umieszczany jest w specjalnej wirówce laboratoryjnej, gdzie w procesie odwirowania dochodzi do rozdzielenia poszczególnych składników krwi i wyizolowania frakcji osocza o zwiększonym stężeniu płytek krwi. Tak przygotowany preparat podawany jest następnie w miejsce wymagające regeneracji, najczęściej w formie iniekcji.
Istotną cechą osocza bogatopłytkowego jest jego pochodzenie, czyli fakt, że preparat powstaje z krwi własnej pacjenta. Dzięki temu jest on dobrze tolerowany przez organizm, a ryzyko reakcji alergicznych lub odrzutu praktycznie nie występuje.
Możliwość wykonania zabiegu oraz jego skuteczność zależą jednak od ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Krew do przygotowania osocza bogatopłytkowego może zostać pobrana wyłącznie od osoby, u której nie występują przeciwwskazania do procedury. Dlatego przed zabiegiem zawsze przeprowadza się dokładny wywiad medyczny i kwalifikację lekarską. Obejmuje ona m.in. ocenę chorób przewlekłych, ewentualnych zaburzeń krwi oraz stosowanych leków.
Polecane produkty:
|
Kolagen w proszku na stawy, kości i skórę
Kolagen bioalgi zawiera aż 97% hydrolizowanego kolagenu. Jego opatentowana formuła sprawia, że wchłanialność jest na bardzo wysokim poziomie. Wspomaga łagodzenie objawów już istniejących chorób stawów, dodatkowo zapobiegając pojawianiu się nowych. Zobacz więcej... |
|
Kwas hialuronowy na stawy i skórę
Kwas hialuronowy zapewnia mazi stawowej właściwości lepko-sprężyste, przez co zmniejsza ból w stawach. Dodatkowo wypełnia przestrzenie w naskórku redukując zmarszczki. Sprawia, że skóra wygląda młodziej i polepsza się jej odcień, dając też efekt ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Wasiluk M., Osocze bogatopłytkowe – od czego zależy skuteczność zabiegu?, 3/2024.
- Piszczorowicz Ł., Król D., Dyląg S., Terapia autologicznym osoczem bogatopłytkowym (PRP) – obiecująca metoda leczenia regeneracyjnego uszkodzonych tkanek stosowana w wielu dziedzinach medycyny, Journal of Transfusion Medicine 2020, tom 13, nr 2, 120–134.
