Medfile

Chód parkinsonowski (inaczej mówiąc: małymi kroczkami) jest charakterystycznym objawem choroby Parkinsona. Chory ma trudności w zainicjowaniu i zatrzymaniu chodu. Dodatkowo towarzyszy temu brak fizjologicznych współudziałów kończyn górnych, twarz maskowata.

Chód Parkinsonowski – charakterystyka

Objaw związany z trudnością w poruszaniu się jest związany między innymi z charakterystyczną sylwetką osoby chorej. Jest ona usztywniona i pochylona do przodu, a sam pacjent wykazuje zwiększoną zdolność do upadków. Zaburzenia postawy obejmują również pogłębioną kifozę, zgięciowe ustawienie stawów biodrowych oraz kolanowych.

Chód Parkinsonowski może być związany z bolesnymi doznaniami czuciowymi, które występują u około 50% chorych. Są to między innymi bóle mięśniowo-szkieletowe, akatyzja (dyskomfort wynikający z przymusu ruchowego), a także ruchy dystoniczne.

Otępienie oraz objawy ruchowe należą do późnych objawów, ponieważ często są wyprzedzane przez zaburzenia psychiczne, w tym depresję.

Do pozostałych objawów choroby Parkinsona można zaliczyć:

  • poważne zaburzenia równowagi
  • zmniejszona ruchliwość przy wzroku utkwionym w jednym punkcie
  • zaburzenia ekspresji mowy (staje się ona monotonna i dyzartryczna)
  • drobienie kroków
  • objawy wegetatywne, ślinotok, łojotok, zaburzenia oddechowe
  • zaburzenia snu oraz mikcji

Bradykinezja

Bradykinezja jest spowolnieniem ruchowym charakterystycznym dla choroby Parkinsona. Może się przejawiać we wczesnym studium choroby spowolnieniem w chodzeniu. Oznacza to, że pacjent podczas chodu zostaje często z tyłu i nie może nadążyć za osobą zdrową. Dodatkowo ostatni się ubiera czy wychodzi z domu. Ważne, aby nie wykazywać wówczas irytacji ani zdenerwowania w stosunku do chorego.

Nie tylko spowolnienie chodu określa się mianem bradykinezji. Pojęcie to dotyczy również spowolnienie ruchów ręki.

Sklep Spirulina

Rehabilitacja

Rehabilitacja jest jedną z ważniejszych elementów życia chorego. Umożliwia utrzymanie sprawności przez jak najdłuższy czas, zapobiega zesztywnieniom mięśni i stawów, poprawia funkcje oddechowe oraz zwiększa akceptację samego siebie.

Nieprawidłowa, zgarbiona sylwetka przyspiesza narastające wraz z wiekiem zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Należy zatem wprowadzić do programu zajęć między innymi ćwiczenia zwiększające jego ruchomość. Ważne są także ćwiczenia oddechowe, ponieważ chory ma trudności z tą funkcją. Niezwykle polecane i lubiane przez pacjentów są ćwiczenia w basenie. Warto także wspomnieć o ćwiczeniach manualnych, ponieważ pacjent ma zwykle trudności z wykonywaniem podstawowych czynności, jak np. zapinanie guzików.

Odnośnie chodu parkinsonowskiego ważne jest, aby regularnie wykonywać ćwiczenia równoważne i koordynacyjne, których celem jest między innymi zmniejszenie ryzyka upadków. Przykłady ćwiczeń:

  • rozłożenie na podłodze okręgów, w pewnej odległości od siebie (improwizującej odległość prawidłowo stawianych kroków). Pacjent ma za zadanie przejść dany odcinek trasy stawiając stopy naprzemiennie w okręgi
  • chód do przodu przy naprzemiennym unoszeniu prawej kończyny górnej i lewej kończyny dolnej
  • obszerne wymachy kończyn górnych podczas stania w miejscu, przy czym kończyna prawa w przód, a lewa w tył
  • chód po wąskiej linii namalowanej na podłodze tak zwanymi “tip-topami” (małe kroczki stawiane stopa za stopą w jednej linii)

Na samym końcu nie należy zapominać o fizykoterapii czy masażach, które również mają swój udział w procesie leczenia. Choroba Parkinsona jest wskazaniem do leczenia uzdrowiskowego, a sami pacjenci bardzo cenią sobie pobyt w uzdrowisku.

 

 

Bibliografia:

  1. Kwolek A., Fizjoterapia w neurologii i neurochirurgii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
  2. Sławek J., Choroba Parkinsona – jak właściwie rozpoznawać, skutecznie i bezpiecznie leczyć?, Forum Medycyny Rodzinnej, 6/2014.

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław