Dezorientacja to stan, w którym człowiek nie potrafi prawidłowo określić czasu, miejsca, w którym się znajduje lub nie może ustalić własnej tożsamości. Jest zagubiony, odczuwa zaburzenia pamięci i/lub koncentracji. Często jest to konsekwencją urazu głowy lub chorób neurologicznych. Przy silnej, pourazowej lub częstej dezorientacji należy skonsultować się z lekarzem.
Czym jest dezorientacja?
Mianem dezorientacji nazywamy stan, w którym człowiek:
- nie potrafi określić miejsca, w którym się znajduje;
- nie potrafi wskazać czasu, nawet przybliżonego, a często nie jest w stanie powiedzieć, którą mamy datę lub rok (przy bardziej zaawansowanym problemie);
- nie wie kim jest, jak ma na imię, jaki zawód wykonuje;
- ma trudności ze wskazaniem imion najbliższej rodziny (rodzice, dzieci).
To dość charakterystyczny objaw wskazujący na toczące się w obrębie ośrodkowego układu nerwowego patologie. Dotyczą one określonych struktur mózgu, ponieważ to właśnie mózg odpowiada za świadomość. Taka dezorientacja może trwać zaledwie chwilę, np. kilka minut co jest częste po urazach głowy. Może jednak też przedłużać się lub pojawiać okresowo, często przy chorobach neurologicznych lub jako niepożądany skutek uboczny przyjmowania niektórych leków.
Dezorientacja – przyczyny
Do grona najczęstszych możliwych przyczyn dezorientacji zaliczamy:
- niedotlenienie mózgu – pojawia się zwykle przy chorobach naczyń mózgowych i przy niedokrwiennych udarach mózgu. Może jednak wskazywać na problemy z układem oddechowym lub układem sercowo-naczyniowym, wskutek czego krew wraz z tlenem nie docierają tak efektywnie do mózgu;
- choroby układu nerwowego – dezorientacja jest częsta przy chorobie Alzheimera, chorobie Parkinsona, demencji;
- urazy głowy – do których może dochodzić np. w trakcie bójki, po upadku z wysokości, po wypadku komunikacyjnym lub przy zwykłym uderzeniu się w głowę;
- zaburzenia metaboliczne – między innymi takie jak niski lub wysoki poziom cukru we krwi, zaburzenia elektrolitowe;
- infekcje – szczególnie zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ale nie tylko;
- choroby psychiczne – dezorientacja może pojawić się w przebiegu zaburzeń osobowości, schizofrenii, chorób lękowych i chorób afektywnych dwubiegunowych;
- zatrucia organizmu – szkodliwymi substancjami takimi jak toksyny, pestycydy, leky, narkotyky, alkohol.
Dezorientacja może również występować w przebiegu odwodnienia, znacznego niedoboru snu, a także w sytuacjach silnego stresu. Nasilenie objawów oraz ich występowanie w dużej mierze zależą od indywidualnej reakcji organizmu na tego rodzaju czynniki.
Dezorientacja – diagnostyka i leczenie
Dezorientacja musi być leczona przyczynowo, jeśli tylko jest to możliwe. W pierwszej kolejności u pacjenta powinno się wykonać badania obrazowe mózgu (tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), a przy podejrzeniu chorób neurologicznych lub zaburzeń psychicznych przeprowadza się stosowne kwestionariusze. Znaczenie mają ponadto badania krwi i badania moczu.
Przy niedotlenieniu leczenie polega na tlenoterapii, przy infekcjach ośrodkowego układu nerwowego podaje się farmakoterapię, np. antybiotyki przy zakażeniach bakteryjnych, natomiast w trakcie zatruć znaczenie ma podanie odpowiednich środków odtruwających. Nie ma więc jednego schematu postępowania. Zwłaszcza przy chorobach przewlekłych dąży się do zahamowania dalszego postępu otępienia i dezorientacji za pomocą systematycznie prowadzonej rehabilitacji.
Podsumowując, leczenie dezorientacji polega przede wszystkim na identyfikacji oraz eliminacji lub ograniczeniu jej przyczyny, przy jednoczesnym monitorowaniu pacjenta. W przypadku chorób przewlekłych, gdy całkowite usunięcie czynnika wywołującego nie jest możliwe, postępowanie terapeutyczne koncentruje się na stabilizacji stanu chorego oraz spowolnieniu postępu zaburzeń orientacji.
Polecane produkty:
|
Omega 3
Olej Omega 3 to czysty, 100% naturalny produkt pozyskiwany z rośliny o nazwie Pachnotka zwyczajna (Perilla frutescens). Tłoczony jest na zimno co sprawia, że zachowuje wszystkie, cenne składniki. Stanowi m.in. wsparcie dla mózgu ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Sobierajewicz J., Czaińska M., Zaburzenie orientacji w czasie – charakterystyka i możliwości rehabilitacji u osób starszych, Gerontologia Polska, 27/2019.
- Smiatek-Mazgaj B., Sobański J., Rutkowski K., Klasa K., Dembińska E., Müldner-Nieckowski Ł., Cyranka K., Mielimąka M., Objawy dysocjacji czucia bólu i dotyku, derealizacji i depersonalizacji u kobiet a wydarzenia urazowe z okresu dzieciństwa, adolescencji i wczesnej dorosłości, Psychiatr. Pol. 2015.
- Jarema M., Psychiatria, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2016.
