RSQ Technologies

Zakażenie dróg moczowych (infekcja) stanowi następstwo obecności drobnoustrojów (baterii) w drogach moczowych powyżej zwieracza pęcherza moczowego.

Kogo dotyczy infekcja dróg moczowych?

W związku z faktem, że to jedna z najczęstszych infekcji, może dotyczyć ona każdego bez względu na wiek czy płeć.

W wieku niemowlęcym częściej chorują chłopcy, zaś po 1. roku życia – dziewczynki. Powyżej 60. roku życia czestość występowania infekcji dróg moczowych zwiększa się u mężczyzn, co wiąże się m.in. z zaburzeniami w odpływie moczu (przerost gruczołu krokowego). Mimo tego wciąż dwukrotnie częściej chorują kobiety.

Ponadto częściej chorują osoby aktywne seksualnie.

Przyczyny

Do infekcji dróg moczowych dochodzi najczęściej poprzez rozprzestrzenianie się drobnoustrojów drogą wstępującą. U kobiet ryzyko jest większe, ponieważ cewka moczowa znajduje się w pobliżu pochwy i odbytnicy.

Za rozwój infekcji najczęściej odpowiada bakteria gram-ujemna z przewodu pokarmowego, okolicy podnapletkowej lub przedsionka pochwy. Do innych bakterii odpowiadających za rozwój schorzenia należą:

  • Escherichia coli;
  • Enterococcus;
  • Pseudomonas;
  • Chlamydia trachomatis.

Czynniki ryzyka

Zakażenia znacznie częściej rozwijają się u osób niedbających o higienę lub chorych na cukrzycę, zaburzenia przemiany materii (dna moczanowa), kamicę układową czy nawykowe zaparcia.

Ponadto do czynników ryzyka zalicza się obecność pasożytów w przewodzie pokarmowym, wady rozwojowe układu moczowego oraz zaburzenia czynnościowe utrudniające swobodny odpływ moczu.

Podział kliniczny

Wyróżnia się kilka rodzajów zakażeń dróg moczowych, m.in. ze względu na lokalizację oraz występujące objawy.

Można zatem wyróżnić infekcje:

  • powikłane i niepowikłane;
  • nawracające, objawowe i bezobjawowe;
  • dolnego oraz górnego odcinka układu moczowego.

Zakażenie powikłane i niepowikłane

Zakażenie powikłane dotyczy osób z anomaliami w obrębie układu moczowego, zmniejszoną odpornością organizmu lub upośledzoną funkcją nerek. Może prowadzić nawet do urosepsy, przewlekłej choroby nerek lub nadciśnienia tętniczego.

Z kolei zakażenie niepowikłane dotyczy osób z prawidłową budową układu moczowego i bez zaburzeń czynności nerek. Rokowania w tym przypadku są bardzo dobre, nawet jeśli schorzenie ma nawrotowy przebieg.

Zakażenie nawracające, objawowe i bezobjawowe

Aby określić zakażenie jako nawracające, musi ono spełniać następujący warunek: zachorowanie przynajmniej 3 razy w ciągu ostatniego roku lub 2 razy w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Sklep Spirulina

Zakażenia bezobjawowe to stan, w którym stwierdza się zmienną bakteriurię w moczu oraz zmiany w badaniu ogólnym moczu. Nie występują jednak przy tym objawy kliniczne. Jeśli takie objawy się rozwijają, mowa o zakażeniu obawowym.

Zakażenia dolego i górnego odcinka układu moczowego

Zakażenia dolnych dróg moczowych charakteryzują się występowaniem objawów dysurycznych, takich jak zaburzenia oddawania moczu:

  • częstomocz;
  • naglące parcia;
  • ból;
  • pieczenie.

U dzieci objawia się niepokojem podczas mikcji, a także palpacyjną tkliwością w okolicy nadłonowej. Z kolei w przypadku wirusowej etiologii może występować krwiomocz. W badaniach moczu stwierdza się leukocyturię, krwinkomocz, bakteriurię, która może być nieznamienna.

Dla zakażeń górnej części układu moczowego (odmiedniczkowe zapalenie nerek) typowe są:

  • ogólne objawy zapalenia (gorączka, dreszcze);
  • bolesność okolicy lędźwiowej;
  • dodatni objaw Goldflama.

Towarzyszą im inne objawy, zależne od wieku pacjenta.

Jak objawia się infekcja dróg moczowych?

Pierwszymi objawami infekcji są:

  • uczucie bólu i pieczenia, głównie podczas próby oddania moczu;
  • parcie na mocz z nagłą potrzebą jego oddania;
  • występowanie krwi w moczu;
  • ból nerek i brzucha;
  • zmętnienie moczu lub jego nieprzyjemny zapach.

Niekiedy może towarzyszyć temu gorączka. Wystąpienie powyższych objawów należy niezwłocznie skonsultować z lekarzem i podjąc leczenie.

Leczenie

Leczenie schorzenia zależy od stanu klinicznego pacjenta, w tym:

  • intensywności objawów chorobowych;
  • wieku;
  • spodziewanej lekowrażliwości domniemanego drobnoustroju chorobotwórczego.

Podstawą jest leczenie zachowawcze obejmujące zmianę trybu życia oraz farmakoterapię.

W związku z tym pacjentowi zaleca się obfite przyjmowanie płynów, regularne i kompletne opróżnianie pęcherza moczowego, a także lekkostrawną dietę. Należy bardzos zczegółowo zadbać o higienę strefy intymnej po każdej mikcji.

Leki stosuje się dodatkowo, przepisuje je lekarz w zależności od rodzaju zakażenia, od bakterii która wywołała schorzenie oraz indywidualnych czynników.

Całą terapię można uzupełnić naparami ziołowymi do picia, np. na bazie pokrzywy i skrzypu.

Bibliografia

  1. Kiliś-Pstrusińska K., Zakażenia układu moczowego, Praktyka Lekarska, 9/2012.
  2. Duława J., Holecki M., Zakażenia dróg moczowych u chorych na cukrzycę, Endokrynologia, 1/2009.
  3. Barańska B., Wądek T., Zakażenie dróg moczowych – zapobieganie i leczenie, Piekary Śląskie 2013.
  4. Grabe M., Bartoletti R., Johansen T., (i inni), Rekomendacje dotyczące postępowania w zakażeniach układu moczowego, Postępy Andrologii, 4/2017.

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław