Fotodepilacja Wrocław

Kręgosłup (columna vertebralis)

to ruchoma oś tułowia i szyi. Wraz z żebrami i mostkiem tworzy kościec osiowy. Położony jest po stronie grzbietowej, przebiega od podstawy czaszki do dolnego końca tułowia. Składa się z 33-34 kręgów, z których w zależności od okolicy wyróżniamy:

– 7 kręgów szyjnych;
– 12 kręgów piersiowych;
– 5 kręgów lędźwiowych;
– 5 kręgów krzyżowych;
– 4-5 kręgów guzicznych.

Najbardziej masywne są kręgi lędźwiowe, mniejsze w odcinku piersiowym, a najdelikatniejsze – szyjne. Kręgi krzyżowe oraz guziczne są zrośnięte i tworzą kość krzyżową i kość guziczną  (tzw. kręgi rzekome, w odróżnieniu od pozostałych – kręgów prawdziwych).

Budowa kręgu

Kręg składa się z dwóch części:

– trzon kręgu (corpus vertebrae) – stanowi część przednią, jest owalny, grubszy, dźwiga masę ciała;
– łuk kręgu (arcus vertebrae) – część tylna, cieńsza.
Wewnątrz kręgu pomiędzy trzonem a łukiem znajduje się otwór kręgowy (foramen vertebrale). Wszystkie otwory razem tworzą kanał kręgowy (canalis vertebralis) w którym przebiega rdzeń kręgowy. Powierzchnia górna i dolna trzonów kręgowych jest zrośnięta z krążkiem międzykręgowym.

Na łuku kręgowym znajduje się 7 wyrostków:

– wyrostek kolczysty (processus spinosus) – odchodzi ku tyłowi, jest przyczepem mięśni i więzadeł;
– wyrostki stawowe górne i dolne (processus articulares superiores et inferiores) – parzyste (2 pary), z powierzchniami stawowymi pokrytymi chrząstką szklistą stanowią połączenia stawowe kręgów;
– wyrostki poprzeczne (processus transversi) – parzyste (1 para), odchodzą na boki, stanowią przyczep dla mięśni i więzadeł.
Łuk kręgu na nasadzie po prawej i lewej stronie ma po dwa wcięcia: wcięcie kręgowe górne i dolne (incisura vertebralis superior et inferior), przy czym wcięcie dolne jest głębsze od górnego. Wcięcia dwóch sąsiadujących kręgów tworzą otwór międzykręgowy (foramen intervertebrale), przez który przechodzą nerwy i naczynia krwionośne.

Charakterystyka kręgów jest odmienna dla poszczególnych odcinków kręgosłupa.

Kręgi szyjne (vertebrae cervicales) III-VI

– najmniejsze z kręgów prawdziwych
– niski trzon
– łuk cienki
– trójkątny otwór kręgowy
– rozwidlony wyrostek kolczysty
– wyrostki poprzeczne zbudowane z dwóch listewek kostnych, które obejmują otwór wyrostka poprzecznego, posiadają guzek przedni i tylny

I kręg szyjny – kręg szczytowy (atlas)

– brak trzonu;
– brak właściwego wyrostka kolczystego;
– zbudowany z krótszego łuku przedniego (arcus anterior) i dłuższego łuku tylnego (arcus posterior);
– łuk przedni ma na powierzchni przedniej guzek przedni (tuberculum anterius), a na powierzchni tylnej dołek zębowy (fovea dentis) do połączenia z zębem kręgu drugiego;
– łuk tylny w miejscu wyrostka kolczystego ma guzek tylny (tuberculum posterius);
– dołki stawowe (foveae articulares) w okolicy połączenia łuków: górne – do połączenia z kłykciami potylicznymi, dolne – do połączenia z drugim kręgiem;
– wyrostki poprzeczne dłuższe i mocniejsze niż przy pozostałych kręgach szyjnych, stanowią przyczep dla mięśni obracających głowę.

II kręg szyjny – kręg obrotowy (axis)

– wysoki trzon;
– z górnej powierzchni trzonu wystaje wyrostek –  ząb (dens) kręgu obrotowego, który stanowi oś wokół której obraca się kręg szczytowy wraz z głową;
– na zębie znajdują się powierzchnie stawowe: przednia – do połączenia z łukiem przednim kręgu szczytowego i tylna – do połączenia z więzadłem poprzecznym kręgu szczytowego;
– wyrostek kolczysty długi i rozdwojony na końcu;
– małe wyrostki poprzeczne;
– para wyrostków stawowych dolnych do połączenia z kręgiem III.

VII kręg szyjny – tzw. kręg wystający (vertebra promines)

– trzon większy niż w pozostałych kręgach szyjnych;
– wyrostek kolczysty nie jest rozdwojony na końću;
– duże wyrostki poprzeczne.

Kręgi piersiowe (vertebrae thoracicae)

– ruchomo połączone z żebrami;
– im niższy kręg tym większy ma trzon;
– klinowaty kształt trzonów;
– na bocznych powierzchniach trzonu znajdują się dołki żebrowe (foveae costales) do połączenia stawowego z żebrem;
– mocne wyrostki poprzeczne, które na przednich powierzchniach mają dołki żebrowe wyrostka poprzecznego (foveae costales processus transversi) – do połączenia z guzkami żeber;
– stopniowo wydłużające się wyrostki kolczyste zachodzą na siebie dachówkowato;
– otwór kręgowy okrągły, mały.

Kręgi lędźwiowe (vertebrae lumbales)

– największe z kręgów prawdziwych;
– trzony mają kształt nerkowaty lub owalny;
– wyrostki żebrowe (processus costales) w miejscu wyrostków poprzecznych;
– wyrostek dodatkowy (processus accessorius) u nasady wyrostka żebrowego;
– na powierzchniach bocznych wyrostków stawowych górnych znajdują się wyrostki sutkowate (processus mamillaris);
– otwór kręgowy trójkątny, mały.

Kość krzyżowa

Kość krzyżowa (os sacrum) powstaje w wyniku zrośnięcia pięciu kręgów krzyżowych, co zachodzi w wieku 20-25 lat. Ma kształt klina z wierzchołkiem skierowanym w dół. Podstawa kości krzyżowej (basis ossos sacri) łączy się z V kręgiem lędźwiowym przez krążek międzykręgowy. Wierzchołek kości krzyżowej (apex ossis sacri) łączy się z kością guziczną.

Na kości krzyżowej wyróżniamy dwie powierzchnie:

– powierzchnia miedniczna (facies pelvina): wklęsła, gładka, zawiera cztery pary otworów krzyżowych miednicznych (foramina sacralia pelvina), pomiędzy którymi przebiegają kresy poprzeczne (lineae transversae);
– powierzchnia grzbietowa (facies dorsalis): wypukła i nierówna, zawiera pięć grzebieni – pozostałości po zrośnięciu wyrostków oraz cztery pary otworów krzyżowych grzbietowych (foramina sacralia dorsalia).

W górnej części, na bocznej powierzchni kości krzyżowej znajduje się po obu stronach powierzchnia uchowata (facies auricularis) – powierzchnia stawowa do połączenia z kością biodrową. Kierując się w tył od tej powierzchni wyróżnia się guzowatość krzyżowa (tuberositas sacralis). Wzdłuż kości krzyżowej przebiega kanał krzyżowy (canalis sacralis), który na górze kończy się rozworem krzyżowym (hiatus sacralis). Po jego obu stronacg znajdują się rożki krzyżowe (cornua sacralia) przez które kość krzyżowa łączy się z kością guziczną.

Kość guziczna

Kość guziczna (os coccygis) – kształtem zbliżona do trójkąta, składa się z 4 lub 5 kręgów guzicznych. Podstawa skierowana ku górze zawiera wyrostki stawowe górne – rożki guziczne (cornua occygea), które łączą się z rożkami krzyżowymi kości krzyżowej.

Rehabilitacja Wrocław

Zostaw komentarz