Metody analizy chodu

/, Ogólne/Metody analizy chodu

Metody analizy chodu i ich interpretacja służą ocenie biomechaniki układu ruchu podczas lokomocji. Do poprawnej oceny niezbędna jest wiedza badającego z zakresu anatomii, fizjologii i biomechaniki człowieka. W celu wykonania analizy chodu w pierwszej kolejności należy określić jak może wyglądać fizjologiczny chód dla danego pacjenta. Poprawne zdiagnozowanie pracy mięśni podczas chodu pozwala na planowanie skutecznego procesu leczenia u kontuzjowanych, a u sportowców poprawę wyników sportowych.

Metody analizy chodu

Jak wygląda prawidłowy chód?

Prawidłowy chód jest to rytmiczna sekwencja gubienia i odzyskiwania równowagi w poszczególnych fazach podporu. Wyróżnia się siedem etapów prawidłowej lokomocji:

  1. Kontakt początkowy.
  2. Oderwanie przeciwnych palców.
  3. Uniesienie pięty.
  4. Przeciwny kontakt początkowy.
  5. Oderwanie palców.
  6. Stopy razem.
  7. Piszczel pionowo.
Metody analizy chodu

Źródło: Levine D., Whittle M., Richards J. Analiza chodu, wyd. I, Elsevier 2012

Metody analizy chodu:

Wyróżniamy różne metody analizy chodu, z których najczęściej stosowane to wizualna analiza chodu i metoda z wykorzystaniem kamer. Wiąże się to z niskimi kosztami przeprowadzenia takiej analizy. Wraz z rozwojem technologii tworzone są coraz nowsze i bardziej zaawansowane technologie badające chód człowieka i jego biomechanikę. Do najczęściej stosowanych metod analizy chodu należą:

1. Wizualna analiza chodu.

Wizualna analiza jest to subiektywna ocena chodu.  Metoda polega na obserwacji pacjenta i odnoszenie się do prawidłowych parametrów. Analiza wizualna nie stanowi najdokładniejszego narzędzia diagnostycznego, gdyż nie daje pełnej gwarancji wyników analizy.

W warunkach sportowych to jedna z najczęściej używanych metod i łączona jest ze sprawdzaniem zakresów ruchu w stawach na stole terapeutycznym. Wadą takiej oceny chodu jest subiektywna ocena, brak zapisu danych i rejestracji etapów chodu, brak pomiaru sił, a także różnorodność obserwatorów.

2. Z wykorzystaniem kamer.

Używanie kamer do analizy chodu okazuje się skuteczne i ma swoje zalety. Podczas rejestrowania chodu za pomocą obrazu mamy możliwość zwalniać tempo chodu i dokonywać analizy poszczególnych ułożeń ciała w danej pozycji. Zaletą używania kamer jest też to, że pacjent przechodzi mniejszą liczbę prób, które w porównaniu do wizualnej analizy chodu są mniej czasochłonne i wyczerpujące dla pacjenta.

Po nagraniach chodu kamerą ma się też możliwość pokazania badanemu, w jaki sposób porusza się i na co musi zwracać uwagę. Dodatkowymi zaletami rejestrowania lokomocji jest lepsza analiza wyników i porównywanie efektów po treningu czy rehabilitacji. W kinematyce i obrazowym zapisie chodu określa się pozycje i rozmieszczenie segmentów ciała, kątów stawowych, prędkości ruchu oraz przyspieszeń. W kinematyce dokonuje się pomiaru w dwóch lub trzech wymiarach (wymagana jest większa ilość kamer).

3. Czasowa i przestrzenna.

Czasowa i przestrzenna metoda analizy chodu polega na wyznaczeniu odcinka o zróżnicowanej odległości z zapewnieniem miejsca na „nabieg” i wyhamowanie. Pod uwagę bierze się czas i liczbę wykonanych kroków podczas przejścia przez dany odcinek. Do analizy chodu metodą czasową i przestrzenną używa się specjalnych wzorów czasu cyklu, rytmu i długości kroku.

4. Systemy z aktywnymi markerami.

Tego rodzaju metody analizy chodu wykorzystują markery aktywne (zwykle diody emitujące światło) wraz z matrycą oświetlaną diodami LED. System zapisuje wzorce cienia w oprogramowaniu. Informacja tworzy trójwymiarowy obraz markerów, którypoddaje się analizie.

5. Za pomocą elektrogoniometru.

Elektrogoniometr jest urządzeniem, które zapisuje kąty w stawach. Najczęściej używa się tej metody do badania stawu kolanowego, rzadziej stawu skokowego i stawu biodrowego. Elektrogoniometr montuje się za pomocą pasów ściśle obejmujące kończynę powyżej i poniżej stawu.

6. Akcelerometr.

Akcelerometr jest metodą pomiarową, która mierzy przyspieszenia. Miernik jest połączonym ze sprężyną i elektryką, która kontroluje wygięcie sprężyny w trakcie przyspieszenia obiektu. Waga akcelerometru jest niewielka i sięga często kilku gram.

7. Kombinezony do analizy ruchu.

W budowie kombinezonu wykorzystuje się trójwymiarowe żyroskopy, akcelerometry i sensory magnetyczne. W tego rodzaju analizie nie używa się kamer ani markerów.

8. Pomiary siły i nacisku.

Metoda pomiaru siły i nacisku polega na mierzeniu siły z jaką badany naciska na podłoże. Jako urządzenie rejestrujące stosuje się platformę dynamometryczną, w której znajduje się wiele przetworników odbierających i rejestrujących moment siły nacisku.

9. Kompleksowe systemy kinetyczne.

Jest to połączenie systemu do analizy kinematycznej z platformą dynamometryczną. Kombinacja tych dwóch metod analizy chodu daje większe efekty w diagnostyce układu ruchu podczas lokomocji. Potencjał wywodzący się z połączenia obu metod będzie większy, niż możliwości każdej z tych komponent osobno.

Polecane produkty:

Zostaw komentarz