Reklama

Zespół Wallenberga

Spis treści

Koenzym Q10 promocja

Zespół Wallenberga (nazywany inaczej: zespół boczny opuszki) występuje przy zamknięciu światła tętnicy móżdżku dolnej tylnej i/lub tętnicy kręgowej. Patologię po raz pierwszy opisał Adolf Wallenberg i to właśnie od jego nazwiska pochodzi nazwa zespołu. Diagnostyką i leczeniem zespołu bocznego opuszki zajmuje się lekarz neurolog.

Zespół Wallenberga (zespół boczny opuszki)

Zespół Wallenberga – przyczyny

Bezpośrednią przyczyną zespołu Wallenberga jest zamknięcie światła tętnicy dolnej tylnej móżdżku lub tętnicy kręgowej, tuż przed połączeniem się jej z tętnicą podstawną. Sytuacja ta najczęściej wynika z obecności w tętnicy materiału zatorowego, np. wskutek migotania przedsionków lub choroby zakrzepowej. W przebiegu zespołu Wallenberga dochodzi do jednostronnego uszkodzenia pnia mózgu. Może on dotyczyć osób w każdym wieku, coraz częściej rozpoznaje się go u pacjentów młodych.

Poważnym czynnikiem ryzyka zespołu Wallenberga jest nadciśnienie tętnicze. Im wyższe i mniej ustabilizowane, tym większe ryzyko wystąpienia zatoru w tętnicach oraz innych poważnych powikłań.

Zespół Wallenberga – objawy

Wyróżnia się kilka odmian klinicznych zespołu Wallenberga, co zależy od rozległości uszkodzenia. Po stronie ogniska pojawiają się:

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina
  • ataksja móżdżkowa;
  • niedowład podniebienia;
  • zaburzenia mowy;
  • trudności z połykaniem (dysfagia);
  • objaw Hornera;
  • zaburzenia koordynacji;
  • zaburzenia czucia w obrębie twarzy (zwłaszcza upośledzenie odczuwania bólu);
  • zniesienie odruchu rogówkowego.

Objawy pojawiają się jednak nie tylko po stronie ogniska, ale również po stronie przeciwnej. Jest to wówczas rozszczepienie zaburzenia czucia na kończynach i tułowiu. Pacjenci z zespołem Wallenberga zmagają się również z porażeniem nerwu trójdzielnego, nerwu błędnego bądź nerwu językowo-gardłowego. W przypadku objawów dotyczących lewej strony tułowia i lewych kończyn podejrzewa się patologię zlokalizowaną po prawej stronie ciała.

Diagnostyka zespołu Wallenberga

Diagnostyką zespołu zajmuje się lekarz neurolog. Początkowo dokładnie ogląda pacjenta i wykonuje szereg testów funkcjonalnych oraz neurologicznych. Należy zbadać czynność nerwów czaszkowych, równowagę, koordynację, a także zdolność ruchową języka. Niezbędnym etapem diagnostyki są badania obrazowe (zwłaszcza tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny z kontrastem). Należy ocenić przepływ krwi przez tętnice.

Zespół Wallenberga – leczenie

Jeśli dojdzie do pęknięcia którejkolwiek tętnicy konieczne jest szybkie wykonanie zabiegu neurochirurgicznego. Z kolei gdy taka sytuacja jeszcze nie wystąpi, wdraża się farmakoterapię oraz leczenie choroby podstawowej, która spowodowała zator (np. stabilizacja zbyt wysokiego ciśnienia tętniczego, dietoterapia itd.). U niektórych pacjentów dochodzi do trwałych uszkodzeń spowodowanych zamknięciem światła tętnicy móżdżkowej dolnej tylnej. Wówczas konieczna jest rehabilitacja neurologiczna, która poprawia jakość życia chorych i sprawia, że mogą oni być samowystarczalni. Rokowania zależą od wielu czynników, m.in. lokalizacji zatoru, wieku i stanu zdrowia pacjenta, przyczyny zatoru czy szybkości interwencji medycznej.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Nowacki P., Zespół zamknięcia, Polski Przegląd Neurologiczny, 9/2013.
  2. Konieczna S., Kuczkowski J., Pilarska E., Wkład gdańskiego lekarza Adolfa Wallenberga w rozwój neurologii i neuroanatomii, Annales Academiae Medicae Gedanensis, 47/2017.
  3. Kozubski W., Neurologia. Podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *