Szukaj
Szukaj

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (ZCPP)

Spis treści

Kolagen naturalny do picia

Kolagen naturalny do picia

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (ZCPP) jest najczęstszą przyczyną bólu i ograniczenia funkcji okolicy barku. Dochodzi do przewlekłego ucisku struktur w przestrzeni podbarkowej, którego przyczyną jest zmniejszenie wymiarów tej przestrzeni lub zwiększenie ciśnienia w jej świetle. Dotyczy to:

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (ZCPP)
Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej u jednego z pacjentów naszego Centrum Fizjoterapeuty. Norma AHD (acromiohumeral distance) zaznaczonego na RTG powinna wynosić 7(10) – 14 mm.

Charakterystyka stawu ramiennego

Staw ramienny jest najbardziej mobilnym stawem w organizmie. Zbudowany jest z powierzchni stawowych w formie głowy kości ramiennej i panewki łopatki. Panewka łopatki jest dodatkowo pogłębiona przez obrąbek stawowy. Jego zadaniem jest zwiększanie dopasowania powierzchni stawu ramiennego.

Warto wspomnieć również o pierścieniu rotatorów, ponieważ struktura jest związana ze stawem ramiennym i jego dysfunkcje obejmują zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej. W jego skład wchodzą ścięgna czterech mięśni takich jak:

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – przyczyny

Prawdopodobną przyczyną zespołu ciasnoty przestrzeni podbarkowej jest zaburzenie równowagi pomiędzy mięśniem naramiennym, a mięśniami stożka rotatorów, prowadzące do destabilizacji głowy kości ramiennej. Ucisk stożka rotatorów zaburza jego funkcję obniżania głowy kości ramiennej podczas czynności wykonywanych z uniesieniem kończyny górnej.

Innymi słowy, zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej jest to uwięźnięcie struktur miękkich w czasie ruchów czynnych ramienia pomiędzy wyrostkiem barkowym, a głową kości ramiennej. Do najczęstszych przyczyn zwężenia przestrzeni zalicza się dysbalans mięśniowy pomiędzy mięśniami obniżającymi a podwyższającymi głowę kości ramiennej. Do innych przyczyn zalicza się również:

  • pogrubienie więzadła kruczo-ramiennego;
  • zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu ramiennego;
  • deformacje krawędzi wyrostka barkowego;
  • zapalenie kaletki podbarkowej.

Charakterystyka

Zmiany w obrębie stawu ramiennego można podzielić na pierwotne i wtórne. Do pierwotnych zmian zalicza się:

  • zaburzenie anatomii struktur ograniczających przestrzeń podbarkową (zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego);
  • dysfunkcja tkanek miękkich znajdujących się w przestrzeni podbarkowej.

Z kolei zmiany wtórne obejmują:

  • nawrotową niestabilność stawu ramiennego;
  • wady postawy (zaburzenie ustawienia łopatki względem kości ramiennej);
  • neuropatie.

Trzy stopnie ZCPP wg Neera

  • I – zmiany odwracalne, zapalenie kaletki podbarkowej;
  • II – zmiany nieodwracalne, np. zwłóknienie mięśni rotatorów bez ich rozerwania;
  • III – częściowe lub całkowite uszkodzenie mięśni pierścienia rotatorów.

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – objawy

Ból najczęściej zlokalizowany jest w okolicy podnaramiennej z częstym odczuwaniem, że promieniuje po przednio-bocznej części ramienia w zakresie od (60) 70 do 120 stopni. Zauważa się również głęboki ból w czasie gwałtownych ruchów zgięcia lub odwodzenia, niemożność podniesienia ramienia bez uniesienia całego barku czy brak możliwości spania na boku od strony kończyny chorej.

Patronite
Patronite

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej

Diagnostyka

W trakcie badania fizykalnego wykorzystywane testy funkcjonalne to:

  1. Pierwotny zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (próba Hawkinsa, Próba ciasnoty Neera).
  2. Wtórny zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej (próba obawy, próba relokacji).

Dodatkowo, stosuje się testy oporowe mięśni wykazujące dysfunkcje. Są to m.in.:

  • test mięśnia podłopatkowego;
  • test mięśnia nadgrzebieniowego (test Jobe’a);
  • test mięśnia podgrzebieniowego;
  • test ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia

Zespół ciasnoty przestrzeni podbarkowej – fizjoterapia

Leczenie opiera się głównie na fizjoterapii. Istotne jest opracowanie mięśni takich jak mięsień naramienny, mięsień podobojczykowy, a także systemu więzadłowego, a w szczególności kruczo-obojczykowego i żebrowo-obojczykowego, ponieważ są najbardziej aktywne.

Zaleca się wzmocnienie siły mięśniowej mięśnia nadgrzebieniowego, mięśnia podłopatkowego, mięśnia obłego mniejszego oraz głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia. Celem jest zwiększenie przestrzeni między ramieniem a wyrostkiem barkowym łopatki. Konieczna jest również poprawa ruchu w stawach sąsiadujących, zarówno obojczyka, żeber jak i kręgosłupa szyjnego i piersiowego.

Na poniższym filmie, na przykładzie jednego z naszych pacjentów z Centrum Fizjoterapeuty, pokazuje jak może przebiegać fizjoterapia barku:



Polecane produkty:

Bibliografia:

  1. Lemiesz G., Iwańczyk K., Dąbrowski M., Najczęstsze dolegliwości bólowe kompleksu łopatkowo-ramiennego, Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja.
  2. Program usprawniania pacjenta z dolegliwościami w obrębie obręczy barkowej, Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja, 10/2012.
Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Zapisz się do newslettera!

Szukaj
Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Popularne w zdrowie

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *