Medfile

Metoda Zandera przedstawia ideę ćwiczeń leczniczych przy wykorzystaniu aparatury mechanicznej. Powstała w II połowie XIX wieku, a jej autorem był Gustav Zander, lekarz ortopeda pochodzenia szwedzkiego.

Metoda Zandera

Metoda Zandera – założenia

Autor metody zakłada, że zastosowanie urządzeń mechanicznych umożliwia:

  • wykonywanie ćwiczeń zgodnie z prawami fizyki i biomechaniki;
  • pełne dostosowanie oporu do aktualnej siły mięśniowej;
  • bezpieczne i dokładne stopniowanie obciążenia w miarę zwiększania siły mięśniowej przez pacjenta;
  • powtarzalność ćwiczeń.

Aparaty Zandera oraz jego zestawy ćwiczeń wykorzystywano nie tylko w klasycznych sytuacjach terapeutycznych jak np. usprawnianie pourazowe i pooperacyjne, reedukacja postawy ciała czy postępowanie w różnego rodzaju schorzeniach kostno-stawowo-mięśniowych. W mechanoterapii Zandera można było odnaleźć elementy profilaktyczne, takie jak zapobieganie przeziębieniom i gruźlicy, a także elementy rozwojowe – trening ciała dzieci słabszych i wiotkich.

Metoda wyróżnia badanie oraz terapię właściwą.

Badanie

Dobór ćwiczeń odbywa się na ogólnych zasadach diagnostyki funkcjonalnej. Ćwicząc na aparatach Zandera można było sprawdzać osiągany zakres ruchomości oraz w sposób pośredni kontrolować siłę mięśniową.

Zander proces diagnozy i ordynacji nazwał “indywidualizowaniem”, ponieważ jego zdaniem, jeśli obciążenie było zbyt duże, powodowało ubytek siły mięśniowej. W celach skutecznej diagnozy skonstruował on kilka aparatów pomiarowych, np. specjalne krzesło pomagające sprawdzić wpływ ustawienia miednicy w płaszczyźnie czołowej na boczne wygięcia kręgosłupa.

Terapia

Gustav Zander jako jeden z pierwszych przedstawił metodykę ćwiczeń oporowych. Zasady ich prowadzenia prezentują się następująco:

Sklep Spirulina
  • ćwiczenia rozpoczyna się od małych obciążeń, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii;
  • opór należy zwiększać stopniowo w miarę przyrostu siły mięśniowej;
  • po ćwiczeniach agonistycznych grup mięśniowych zaleca się kilkuminutowe przerwy przeznaczone na odpoczynek;
  • należy wykonywać wszystkie zalecone ćwiczenia, bez pomijania mniej lubianych;
  • osoby w pełni sprawne mogą powtarzać trening kilka razy dziennie;
  • ważny jest dobór odpowiedniej pozycji wyjściowej dla każdego ćwiczenia;
  • ćwiczący powinni konsultować ćwiczenia z terapeutą;
  • wszystkie ćwiczenia należy wykonywać spokojnie, dokładnie i co najważniejsze regularnie;
  • do ćwiczeń należy przystąpić wypoczętym i nie bezpośrednio po spożyciu posiłku;
  • podczas ćwiczeń należy pamiętać o prawidłowym wzorcu oddychania.

Zobacz również: Ćwiczenia oddechowe w rehabilitacji.

Maszyny

Maszyny skonstruowane przez Zandera można podzielić na 5 grup. Warto o nich wspomnieć, ponieważ są podstawą całej metody.

Pierwszą z nich stanowią:

  • aparaty do ruchu aktywnego kończyn górnych, dolnych, tułowia (ćwiczenia czynne oporowe) i do wykonywania ćwiczeń równoważnych.

Druga grupa obejmuje:

  • aparaty do ruchu biernego kończyn górnych, klatki piersiowej i miednicy.

Trzecia grupa to:

  • aparaty do masażu wibracyjne, perkusyjne, ugniatające i trące/walcujące.

Czwartą grupę stanowią:

  • aparaty ortopedyczne i korekcyjne (uciskowe, korygujące i do ćwiczeń kombinowanych).

W piątej grupie znajdują się:

  • aparaty do pomiarów tułowia, skolioz i bocznych wygięć miednicy.

Bibliografia

  1. Zembaty A., Kinezyterapia, Tom II, Wydawnictwo Kasper Sp. z o.o., Kraków 2003.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław