Mięsień półbłoniasty (łac. musculus semimembranosus), jak wskazuje nazwa, zbudowany jest w połowie z płaskiego i szerokiego ścięgna. Przeważnie znajduje się pod mięśniem półścięgnistym, rozpinając się między guzem kulszowym, a kością piszczelową. Zalicza się go do grupy tylnej mięśni uda.
Mięsień półbłoniasty – budowa
Mięsień rozpoczyna się długim, silnym i płaskim ścięgnem na guzie kulszowym, bocznie i nieco powyżej od mięśnia półścięgnistego. Przyczep początkowy (pp) znajduje się pomiędzy ścięgnem mięśnia dwugłowego, a początkiem mięśnia czworobocznego uda. Ścięgno początkowe sięga do połowy długości mięśnia, jest więc dość długie, lecz niezwykle wytrzymałe. Następnie płynnie przechodzi w szeroki brzusiec, w którym znajduje się wyżłobiony rowek dla mięśnia półścięgnistego.
Mięsień półbłoniasty przechodzi w ścięgno także w odniesieniu do swojego przyczepu końcowego. Tworzy się po stronie przyśrodkowej znacznie wcześniej i jest intensywniej rozwinięte niż po stronie bocznej. Ostatecznie ścięgno końcowe kieruje się ku dołowi i biegnie do tyłu od nadkłykcia przyśrodkowego, a dokładniej: między ścięgnami mięśnia smukłego i mięśnia półścięgnistego.
Ścięgno końcowe dzieli się na 3 odnogi przypominające 3 przednie palce ptaka. Niektórzy autorzy mówią zatem o gęsiej stopie głębokiej. Wszystkie trzy wspomniane odnogi opisane są poniżej.
- Pierwsza odnoga – przyczepia się na kłykciu przyśrodkowym kości piszczelowej. Ponadto częściowo przykrywa ją więzadło poboczne piszczelowe.
- Druga odnoga – zagina się ku tyłowi i przechodzi w więzadło podkolanowe skośne.
- Odnoga trzecia – kieruje się ku dołowi i przechodzi w tę część powięzi goleni, która pokrywa mięsień podkolanowy.
Brzusiec mięśnia ogranicza dół podkolanowy od strony górnej i przyśrodkowej.
Kaletka maziowa
Kaletka maziowa mięśnia półbłoniastego jest duża, podwójna i występuje stale. Jedna jej część leży między ścięgnem końcowym mięśnia półbłoniastego, a głową przyśrodkową mięśnia brzuchatego łydki. Przylega do torebki stawu kolanowego, z którego jamą może się łączyć.
Druga część kaletki maziowej leży między ścięgnem mięśnia półbłoniastego, a kłykciem przyśrodkowym kości piszczelowej.
Ciekawostki
Znane są przypadki zarówno braku, jak i podwójnego występowania mięśnia półbłoniastego. Niekiedy w większym bądź mniejszym stopniu łączy się z mięśniem półścięgnistym.
Dodatkowo, stosunek brzuśca do ścięgna bywa bardzo różny. Mięsień może składać się prawie wyłącznie z włókien mięśniowych, jak również może występować w postaci pasma ścięgnistego.
Początek mięśnia może zachodzić na więzadło krzyżowo-guzowe. Bardzo rzadko odnoga środkowa ścięgna końcowego przedłuża się w pasmo mięśniowe, które kończy się następnie na powięzi goleni.
Mięsień półbłoniasty – czynność (funkcje)
Mięsień półbłoniasty działa podobnie jak mięsień półścięgnisty, jednak znacznie silniej, ponieważ jest najsilniejszym mięśniem grupy tylnej uda.
Jest on bardzo silnym prostownikiem oraz przywodzicielem stawu biodrowego. W działaniu na staw kolanowy silnie zgina goleń i rotuje ją wewnętrznie.
Zobacz również: Mięśnie kulszowo-goleniowe.
Unaczynienie mięśnia półbłoniastego
Unaczynienie pochodzi od tętnic przeszywających, które z kolei odchodzą od tętnicy głębokiej uda oraz od gałęzi tętnicy podkolanowej.
Unerwienie mięśnia półbłoniastego
Mięsień półbłoniasty zawdzięcza unerwienie gałęzi nerwu piszczelowego.
Polecane produkty:
|
Plastry do kinesiotapingu
Zapewniają skuteczną i bezinwazyjną metodę w walce z bólem układu mięśniowo-nerwowego. Dodatkowo korzystnie wpływają na poprawę krążenia krwi oraz limfy, zapewniając przy tym wygodę podczas noszenia. Zobacz więcej... |
|
Plastry kinesiotaping
Taśmy Kinesio Tex Classic to oryginalne, japońskie plastry znane i cenione od lat przez fizjoterapeutów na całym świecie. Stworzone zostały i do tej pory nadzorowane są przez doktora Kenzo Kase. Taśmy te zapewniają skuteczną i bezinwazyjną metodę w walce Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.
- Sokołowska-Pituchowa J., Anatomia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006.
