Medfile

Astma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą układu oddechowego, w której dochodzi do napadowej, odwracalnej niedrożności dróg oddechowych. Towarzyszący chorobie stan zapalny powoduje nadreaktywność oskrzeli, która w trakcie napadu przejawia się dusznością, świszczącym oddechem, kaszlem i uczuciem ściskania w klatce piersiowej. Napady astmy występują najczęściej w nocy i nad ranem, ustępują samoistnie lub pod wpływem środka farmakologicznego.

Astma oskrzelowa

Przyczyny astmy oskrzelowej

Napady astmy mogą wywoływać:

  • alergeny;
  • niektóre produkty spożywcze, dodatki do żywności;
  • zanieczyszczenie powietrza (kurz, spaliny, dym tytoniowy i inne);
  • wysiłek fizyczny, hiperwentylacja płuc;
  • leki takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne, beta-blokery, kwas acetylosalicylowy (aspiryna);
  • czynniki drażniące (aerozole, zapach lakieru, farby);
  • silne emocje;
  • zmiany pogody.

Objawy

Do głównych objawów astmy oskrzelowej zalicza się:

  • napadową duszność o zmiennym nasileniu, szczególnie przy wydechu;
  • napadowy, suchy kaszel;
  • świszczący oddech;
  • pobudzenie, niepokój chorego.

Diagnostyka różnicowa

Choroby, które mogą dawać objawy zbliżone do napadu astmy:

Czynniki ryzyka

Czynnikami ryzyka choroby są:

  • alergia;
  • nadreaktywność oskrzeli;
  • predyspozycje genetyczne;
  • płeć żeńska;
  • rasa czarna.

Zobacz również: Choroby układu oddechowego – fizjoterapia.

Astma oskrzelowa – leczenie

Celem leczenia astmy jest doprowadzenie do wygaszenia objawów i niedopuszczenie do powstania trwałych uszkodzeń dróg oddechowych. Można wyróżnić trzy kierunki leczenia astmy oskrzelowej:

Sklep Spirulina
  • przewlekłe;
  • doraźne;
  • zaostrzeń choroby.

Leczenie przewlekłe

  • glikokortykosteroidy doustne oraz wziewne;
  • beta-mimetyki wziewne w połączeniu z glikokortykosteroidami;
  • kromoglikan sodowy;
  • metyloksantyny (doustnie).

Leczenie doraźne – przy napadzie astmy

  • inhalacje z beta-mimetyku;
  • leki przeciwcholinergiczne w inhalacjach z beta-mimetykami;
  • glikokortykosteroidy (na ogół dożylnie);
  • siarczan magnezu dożylnie;
  • teofilina, aminofilina dożylnie;
  • tlenoterapia.

Leczenie zaostrzeń choroby (zapobieganie)

  • leki przeciwalergiczne;
  • odczulanie;
  • unikanie kontaktu z alergenami.

Fizjoterapia

Fizjoterapia w leczeniu astmy polega na odpowiednio dobranej aktywności fizycznej, fizykoterapii oraz masażach.

Fizykoterapia

Zabiegi fizykalne uzależnione są od tego, czy chory znajduje się w okresie napadu astmy czy w okresie remisji.

W okresie napadu zaleca się:

  • ultradźwięki – na wysokości od III do IX kręgu piersiowego po obu stronach kręgosłupa metodą labilną. Natężenie: 0,5-0,8 W/cm2, czas trwania zabiegu 8-10 minut;
  • inhalacje z wykorzystaniem leków przeciwskurczowych, przeciwuczulających i rozrzedzających wydzielinę śluzową;
  • gorące kąpiele rąk i nóg przez 20 minut. Temperatura wody 38-46 stopni Celsjusza dla nóg oraz 40-42 stopnie Celsjusza dla rąk;
  • kąpiele rąk o zmiennej temperaturze – 38-40 stopni Celsjusza przez 3 minuty, a następnie 18 stopni Celsjusza przez 10-20 sekund. Zmiany temperatur należy wykonać 4 razy, a cały zabieg zakończyć w zimnej wodzie

W okresie międzynapadowym wskazane są następujące zabiegi:

  • promieniowanie IR – na okolicę klatki piersiowej z odległości 50-70 cm przez 20-30 minut. Seria zawiera od 10 do 20 zabiegów wykonywanych codziennie bądź co drugi dzień;
  • prądy diadynamiczne – elektrody ułożone po obu stronach kręgosłupa na odcinku piersiowym od Th1 do Th6. Kombinacja DF+CP. Zabieg wykonuje się codziennie, jedna seria zawiera ich około 8;
  • prądy interferencyjne – o częstotliwości 90-100 Hz. Elektrody ułożone na przedniej części klatki piersiowej oraz na grzbiecie w okolicy piersiowej. Czas trwania jednego zabiegu: 12-15 minut
  • impulsowe pole magnetyczne wielkiej częstotliwości – na okolice klatki piersiowej, przez 20 minut. Częstotliwość impulsu 160-300 Hz;
  • natryski deszczowe na klatkę piersiową o zmiennej temperaturze – 36-42 stopnie Celsjusza przez minutę, a następnie 10-15 stopni Celsjusza przez kilka sekund;
  • sauna fińska – raz w tygodniu, zgodnie z całą metodyką zabiegu;
  • promieniowanie UV – miejscowo na 6 pól w obrębie klatki piersiowej.

Balneoterapia

Obecnie coraz więcej uzdrowisk i sanatoriów skupia się na problemie chorób oddechowych. Takie ośrodki oferują odpowiednio dobrane zabiegi pod kątem tego typu dolegliwości. W przypadku astmy oskrzelowej w okresie międzynapadowym zaleca się:

  • krenoterapię – głównie szczawami alkalicznymi lub solankami hipertonicznymi;
  • subterraneoterapię – leczenie mikroklimatem wyrębisk solnych, np. w Wieliczce;
  • talasoterapię – leczenie klimatem nadmorskim;
  • inhalacje radonowe.

Kinezyterapia

Kinezyterapia musi być wszechstronna. Powinna wzmacniać mięśnie oddechowe oraz mięśnie posturalne, zwiększać ruchomość stawów klatki piersiowej i grzbietu, uczyć efektywnego kaszlu, a także zwiększać wydolność organizmu. Kinezyterapia w przypadku astmy oskrzelowej obejmuje głównie:

  • naukę efektywnego kaszlu – np. wykonanie głębokiego wdechu, a następnie stopniowy i przerywany wydech z mocnym kaszlnięciem na jego końcu;
  • drenaż ortostatyczny – w pozycji siedzącej lub leżącej;
  • ćwiczenia oddechowe;
  • ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha;
  • gimnastykę dźwiękową.

Pozycje drenażowe

Drenaż ma na celu usunięcie zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny. Prawidłowo przeprowadzony drenaż powinien zostać wykonany w 6 pozycjach:

1. Leżenie na brzuchu z głową skierowaną w dół. Tułów nachylony do podłoża pod kątem 45 stopni. Drenuje się płaty dolne obu płuc.
2. Leżenie na lewym boku z głową skierowaną w dół, nachylenie tułowia do podłoża wynosi 30 stopni. Drenuje się płat środkowy prawy.
3. Leżenie na prawym boku z jednoczesną rotacją tułowia do tyłu. Nachylenie tułowia jak wyżej. Drenuje się języczek płuca lewego.
4. Leżenie na plecach z głową skierowaną w dół. Nachylenie tułowia jak wyżej. Drenuje się segmenty podstawowe przednie obu płatów dolnych.
5. Ułożenie na wznak. Drenuje się segmenty przednie obu płatów górnych.
6. Siad na krześle z lekkim pochyleniem tułowia do przodu. Drenuje się tylne segmenty obu płatów górnych.

Bibliografia

  1. Mika T., Kasprzak W., Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2013.
Polecane produkty:

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław