Kolano skoczka

//Kolano skoczka

Kolano skoczka

charakteryzuje się zapaleniem więzadła rzepki. Występuje u osób powyżej 16 roku życia i jest odpowiednikiem choroby Sinding-Larsen-Johansson z ta różnica, że choroba ta dotyka dzieci przed tym wiekiem.

Kolano skoczka

Przyczyny

Przyczyną choroby jest aktywny tryb życia podczas, którego osoba bierze udział. Pojawia się w czynnościach wymagających silnych lub powtarzających się skurczy mięśnia czworogłowego uda takich jak bieganie, wchodzenie po schodach lub skakanie. Do innych przyczyn należą zbyt napięte mięśnie uda.

Objawy

Objawy urazu zazwyczaj obejmują ból w przedniej części kolana, który pogarsza się w trakcie i po wysiłku fizycznym. Więzadło rzepki kolanowej często będzie wrażliwe na dotyk. Pacjent zwykle będzie zmagał się z osłabieniem mięśni uda ze względu na ból oraz sztywność w stawie kolanowym ze względu na zmniejszoną aktywność fizyczną.

Diagnoza

Konsultacja subiektywna i obiektywna jest zazwyczaj wystarczająca do zdiagnozowania kolana skoczka. Podczas konsultacji obiektywnej palpacja wywołująca ból więzadła rzepki może wzmocnić prawdopodobieństwo diagnozy. Badanie takie jak MRI (rezonans magnetyczny)  może być zastosowane w celu potwierdzenia diagnozy i oceny wielkości urazu.

Leczenie – fizjoterapia

Wszystkie możliwe opcje leczenia nieoperacyjnego powinny być zastosowane zanim podejmie się decyzję o wykonaniu zabiegu operacyjnego. Efektywne leczenie nieoperacyjne pozwoli na uniknięcie operacji i tym samym skutków ubocznych bądź komplikacji pooperacyjnych.

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne powinny być przyjmowane w początkowej fazie urazu, aby złagodzić ból i zmniejszyć zapalenie. Należy jednak pamiętać, że nie wyleczą one choroby i nie zmienią jej przebiegu, a jedynie złagodzą objawy.

W późniejszych fazach uraz leki te powinno się stosować tylko i wyłącznie wtedy, gdy objawy utrudniają wykonywanie podstawowych czynności życiowych lub podczas gdy inne metody lecenie nie przynoszą efektu.

W początkowej fazie urazu ważne jest unikanie ruchów, które powodują ból i tym samym spowalniają proces gojenia. Ważne jest również stosowanie okładów z zimna, które zmniejszają ból i zapobiegają napływu nadmiernej ilości krwi do miejsca urazu.

Badania naukowe dowiodły, że większa wiedza pacjenta na temat danej choroby/urazu prowadzą do efektywniejszego i szybszego leczenia, wiec edukacja pacjenta jest również kluczowym elementem leczenia.

Plastry Kinesio są bardzo efektywne gdyż mogą zmniejszyć siły wywierane na więzadło rzepki co wiąże się ze zmniejszeniem objawów z jakimi zmaga się pacjent. W tym przypadku powinno być zastosowane oklejenie plastrem tuż pod rzepką.
Elektroterapia jest dodatkową metoda leczenia przyspieszającą proces gojenia się urazu. Bardzo skuteczna w tym przypadku jest terapia laserowa i ultradźwiękowa.
Ćwiczenia zwiększające siłę mięśni w szczególności ćwiczenia ekscentryczne są bardzo ważne, gdyż ich unikanie może doprowadzić do zaniku mięśni.

Badania naukowe dowiodły ze ćwiczenia ekscentryczne są najodpowiedniejsze podczas rehabilitacji ścięgien, ponieważ najefektywniej zwiększają siłę, co z kolei zmniejsza ryzyko ponownego urazu.

Również ćwiczenia rozciągające są konieczne, gdyż spięte mięśnie mogą wywierać większy nacisk na więzadło rzepki. W ciężkich przypadkach kolana skoczka może być wymagany zastrzyk sterydowy lub aprotyniny. Aprotynina jest białkiem, które hamuje aktywność enzymu zwanego metaloproteaza, który powoduje rozkład białka tworzącego tkanki ścięgna.

Ostateczną metodą walki z urazem jest zabieg chirurgiczny. Może on być wymagany, gdy leczenie nieoperacyjne nie przynosi efektów lub gdy ból stopniowo nasila się i uniemożliwia wykonywanie podstawowych czynności życiowych. Zwykle zabieg chirurgiczny polega na usunieciu uszkodzonej tkanki (zapalenie), a metodą zabiegu jest artroskopia. Jest to zabieg podczas, którego miniaturowa kamera telewizyjna na końcu elastycznej rury zostaje włożona bezpośrednio do miejsca urazu przez wąskie nacięcia. Umożliwia ona zbadanie i naprawienie uszkodzonych tkanek. Ze względu na to, że ten rodzaj zabiegu nie wymaga dużego nacięcia, czas rehabilitacji jest znacznie krótszy w porównaniu do standardowej operacji.

Rehabilitacja pooperacyjna powinna przebiegać według zaleceń chirurga, dlatego ważne jest aby fizjoterapeuta prowadzący rehabilitacje dostał od osoby wykonującej zabieg konkretny plan co i kiedy pacjent może zacząć wykonywać. Ćwiczenia będą już wtedy dobierane przez fizjoterapeutę w zależności od tego jakie postępy będzie robił pacjent.

Zapobieganie

W celu zapobiegania urazu ważne są ćwiczenia rozciągające, regularne odpoczynki, w szczególności 1-2 dniowe po dużej aktywności fizycznej, umożliwiające pacjentowi zregenerowanie sił. Konieczne jest również stopniowe zwiększenie ciężaru podczas treningu.

Polecane produkty:

Zostaw komentarz