Reklama

Łojotokowe zapalenie skóry

Spis treści

Łojotokowe zapalenie skóry to przewlekła choroba dotycząca skóry. Dotyka najczęściej osoby młode, jednak wiek nie stanowi wyznacznika. Cechy charakterystyczne to obecność wykwitów złuszczających na podłożu rumieniowym w okolicach skóry najbardziej obfitujących w gruczoły łojowe. Twierdzi się, że choroba dotyczy około 3% populacji. Została więc uznana jako jedno z najczęściej spotykanych schorzeń w codziennej praktyce dermatologicznej.

Łojotokowe zapalenie skóry

Łojotokowe zapalenie skóry – objawy

Przebieg choroby ma charakter przewlekły i nawrotowy, przy czym zaostrzenia występują w zmiennych okresach czasu. Podstawowym objawem schorzenia są rumieniowo-złuszczające wykwity, często pokryte strupami. Lokalizują się najczęściej na twarzy i tym samym stanowią dla pacjentów poważny problem estetyczny. W obrębie twarzy z kolei ogniska rumieniowe występują przeważnie:

  • na czole;
  • w fałdach nosowo-wargowych;
  • na brwiach i uszach.

Ponadto, pomijając twarz, zmiany można zauważyć:

  • na szyi (przybierają wówczas kształt obrączkowaty);
  • w okolicy pach, pachwin oraz intymnej;
  • pod piersiami;
  • w okolicy mostka.

Na owłosionej skórze głowy może występować jedynie drobne złuszczanie (łupież) lub zmiany zapalne o charakterze rozlanym, obejmujące całą jej powierzchnię.

Rozmaicie intensywny świąd w miejscu zmian nasila się pod wpływem potu. Wykwity skórne pojawiają się stopniowo. Choroba rozpoczyna się od złuszczania naskórka i miernie nasilonego rumienia. W bardziej zaawansowanym stadium zmiany przybierają formę dobrze odgraniczonych, nieregularnych plam rumieniowych z nawarstwionymi żółtymi strupami i widocznym niekiedy surowiczym wysiękiem.

Warto również wspomnieć, że do zaostrzenia objawów często dochodzi w okresie jesienno-zimowym, ponieważ światło słoneczne wykazuje działanie łagodzące.

Leczenie

Łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą, zatem także leczenie będzie długotrwałe i powtarzane. Ważna jest również odpowiednia profilaktyka. Na wstępie konieczne jest zaznaczenie, że najlepszym rozwiązaniem będzie wizyta u doświadczonego dermatologa celem potwierdzenia lub wykluczenia schorzenia. Następnie lekarz dobierze najlepsze metody leczenia.

Głównym celem terapii jest zmniejszenie widocznych objawów choroby oraz redukcja nasilenia świądu i rumienia. Niemal każdy chory może z powodzeniem być leczony za pomocą leków stosowanych miejscowo.

W przypadku skóry twarzy i ciała dobór leczenia należy uzależnić od nasilenia zmian, ponieważ zbyt agresywna terapia może jedynie nasilić objawy. Podstawowymi lekami są preparaty miejscowe zawierające glikokortykosteroidy o małej lub średniej sile działania, inhibitory kalcyneuryny oraz pochodne imidazolowe. Szczególną ostrożność przy doborze leków zachowuje się w związku z twarzą, gdyż skóra na niej jest znacznie delikatniejsza i wrażliwsza. Najnowsze randomizowane badania z podwójną ślepą próbą wykazały, że stosowanie 2% kremu z sertakonazolem może być dobrą alternatywą dla 1% hydrokortyzonu.

Do pielęgnacji owłosionej skóry głowy stosuje się specjalne szampony czy płyny zawierające w swoim składzie substancje przeciwgrzybicze, cytostatyczne i keratolityczne. Leczeniem z wyboru według wytycznych rekomendowanych przez PTD (Polskie Towarzystwo Dermatologiczne) jest cyklopiroksolamina w postaci szamponu.

Zobacz również: Jak walczyć z suchą skórą?

Dieta

Objawy łojotokowego zapalenia skóry mogą się nasilić także pod wpływem nieodpowiedniej diety. W związku z tym należy uzupełniać niedobory cynku, witamin z grupy B oraz niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych. Codziennie należy dostarczyć organizmowi określoną dawkę świeżych owoców i warzyw.

Pielęgnacja skóry

Pielęgnacja skóry jest równie ważna jak stosowanie zbilansowanej, dobranej diety czy farmakoterapia. Dobrym wyborem są dermokosmetyki, które nie tylko redukują łuszczenie się naskórka, ale i zmniejszają istniejące już podrażnienia. Jednocześnie należy zadbać o higienę i czystość skóry bez względu na umiejscowienie objawów.

Zobacz również: Atopowe zapalenie skóry (AZS).

Bibliografia

  1. Nowicka D., Choroby łojotokowe skóry, Wydawnictwo KosMed, Wrocław 2011.
  2. Buczek A., Wcisło-Dziadecka D., Sierant K., Brzezińska-Wcisło L., Co nowego w etiologii i terapii łojotokowego zapalenia skóry?, Postępy Nauk Medycznych, 2018; XXXI(1A): 49-54.


Polecane produkty:

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *