Fotodepilacja Wrocław

Ćwiczenia bierne to takie ćwiczenia, w których ruchy w stawach pacjenta wykonuje terapeuta lub urządzenie. Jedynym zadaniem pacjenta jest rozluźnienie mięśni. Ruch prowadzony jest w płaszczyznach anatomicznych (SFTR), wokół odpowiadających im osi. Ćwiczenia bierne są wskazane przy braku dowolnej czynności mięśniowej różnego pochodzenia.

 

Cel ćwiczeń biernych

Celem tych ćwiczeń jest utrzymanie istniejącego zakresu ruchu w stawie, zatem niedopuszczenie do utraty elastyczności struktur okołostawowych i tworzenia się zrostów, zapobieganie przykurczom mięśni. Wspomagają działanie mechanizmu pompy mięśniowej. Pełnosprawne mięśnie wywierają nacisk na układ żylny zlokalizowany w ich obrębie, tym samym pobudzając krążenie i usprawniając odpływ krwi żylnej z obwodu.

Ćwiczenia usprawniają przepływ krwi i limfy, sprzyjają zachowaniu pamięci ruchowej i czucia głębokiego oraz mają wpływ zapobiegawczy na powstawanie odleżyn. Można więc podsumować, że ćwiczenia bierne spełniają rolę czynnika podtrzymującego sprawność, ponieważ opóźniają postęp zmian degeneracyjnych wynikających z bezczynności.

Kolejnym celem jest dążenie do zamiany ruchu biernego na ruch czynny – jeśli istnieje taka możliwość.

Uznaje się jednak, że podstawowym zadaniem ćwiczeń biernych jest oddziaływanie na ośrodkowy układ nerwowy poprzez udrażnianie szlaków torowania – głównie proprioceptywnego (czucie głębokie). Uzyskuje się je za pomocą docisku na powierzchnie stawowe podczas ćwiczeń lub przez pełne rozciągnięcie mięśnia w obrębie stawu.

Sklep Spirulina

Zobacz również: Propriocepcja – dlaczego jest tak ważna w fizjoterapii.

Nie należy pomijać również korzystnego wpływu ćwiczeń biernych na czucie powierzchniowe. Uaktywnia się ono na drodze drażnienia eksteroreceptorów skóry pacjenta poprzez kontakt z ręką terapeuty, który prowadzi ruch bierny. Dzięki torowaniu opartemu na czuciach powierzchownym i głębokim, ćwiczenia te spełniają rolę stymulatora ideomotorycznego.

Metodyka

Do najważniejszych zasad wykonywania ćwiczeń biernych zaliczamy:

  • prowadzenie ruchu za pomocą sił zewnętrznych, głównie przez ręce fizjoterapeuty;
  • dobranie odpowiedniej pozycji wyjściowej pacjenta. Powinna być taka jak podczas wykonywania testu Lovetta w stopniu 0 i 1;
  • stabilizację właściwego odcinka narządu ruchu tak, aby zapewnić wykonywanie ruchu biernego tylko w obrębie mobilizowanego stawu;
  • zastosowanie odciążenia i chwytu bezpiecznego oraz wygodnego dla pacjenta;
  • prowadzenie ruchu w pełnym, biernym i fizjologicznym zakresie ruchomości, zgodnie z normą dla danego stawu;
  • liczba powtórzeń ruchu w jednej płaszczyźnie waha się od 30 do 50.

Ćwiczenia powinniśmy wykonywać nawet 3 razy dziennie, stosując większe dawki i liczby powtórzeń u pacjentów z nasileniem działania czynnika patologicznego.

Podczas wykonywania ćwiczeń biernych obowiązuje zasada bezpośredniego oddziaływania. Oznacza to, że jeśli usprawniamy staw biodrowy, należy umiejscowić rękę w celu stabilizacji na udzie. Chwyt na podudzie byłoby błędem, ponieważ pozbawiony ochronnego napięcia mięśniowego porażonych mięśni uda staw kolanowy może ulec deformacji.

Wskazania

  • znaczne osłabienie siły mięśniowej (0-1 w skali Lovetta);
  • porażenie wiotkie lub spastyczne;
  • stan po długotrwałym unieruchomieniu;
  • paraliż;
  • początkowe uruchamianie stawu po zabiegu;
  • gdy ruch czynny nie jest wskazany (np. choroby układu krążenia);
  • nieutrwalone ograniczenia ruchomości w stawach.

Każdorazowo decyzję o podjęciu ćwiczeń biernych podejmuje lekarz prowadzący. Ocenia on, czy nie istnieją przeciwwskazania do ich wykonywania, które mogą zaszkodzić danemu pacjentowi.

Przeciwwskazania

  • ostry stan zapalny stawu lub tkanek okołostawowych;
  • gorączka (ale nie przewlekły stan podgorączkowy);
  • stan zapalny żył;
  • stany pourazowe po złamaniach kości długich z niepełnym zrostem;
  • stany po zwichnięciach bądź innych urazach stawowych i śródstawowych;
  • urazy skóry, mięśni lub tkanek miękkich bezpośrednio przed zdjęciem szwów;
  • występowanie dolegliwości bólowych podczas ćwiczeń;
  • zakrzepica.

Bibliografia

  1. Zembaty A., Kinezyterapia. Tom II, Wydawnictwo Kasper, Kraków 2003.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław