Płaszczyzny ciała

Kwas hialuronowy

Płaszczyzny ciała

– to płaszczyzny, które przecinają się pod kątem prostym. Dzielą one ciało człowieka. Wyróżniamy 3 główne płaszczyzny ciała:

Płaszczyzny ciała

1. Płaszczyzna strzałkowa (planum sagittale)

– dzieli ciało na dwie części: prawą (dexter) i lewą (sinister). Wyznaczona jest przez oś strzałkową (axis sagittalis) i oś pionową (axis verticalis). Nazywana jest również płaszczyzną pośrodkową lub płaszczyzną symetrii i dzieli ciało na dwie symetryczne połowy: lewą i prawą. Równolegle do płaszczyzny strzałkowej można też poprowadzić dalsze płaszczyzny strzałkowe.

2. Płaszczyzna czołowa (planum frontale)

– przebiega równolegle do czoła i dzieli ciało na dwie części: przednią (anterior) i tylną (posterior). Wyznaczona jest przez oś pionową (axis verticalis) i oś poprzeczną (axis transversa). Określa się ją również mianem płaszczyzny pionowej. W stosunku do płaszczyzny czołowej można prowadzić szereg płaszczyzn równoległych.

3. Płaszczyzna pozioma (planum horizontale) lub poprzeczna (planum transversale)

– przebiega poziomo i pod kątem prostym do płaszczyzny czołowej i strzałkowej. Dzieli ciało na dwie części: górną (superior) i dolną (inferior). Wyznaczona jest przez oś poprzeczną (axis transversa) i strzałkową (axis sagittalis). W stosunku do płaszczyzny poziomej można prowadzić szereg płaszczyzn równoległych.

Płaszczyzny ustawione są pod kątem prostym względem siebie. Ich układ pozwala na bardzo szczegółowe określenie położenia narządów, nerwów czy naczyń krwionośnych.

Przykład – płaszczyzny ciała

W stosunku do płaszczyzny strzałkowej mówimy o kierunku przyśrodkowym (medialis) i bocznym (lateralis). Jeden z narządów może leżeć bardziej przyśrodkowo, a drugi bardziej bocznie. Może też mieć powierzchnię przyśrodkową i boczną. Jeżeli narząd położony będzie w płaszczyźnie strzałkowej to będzie on zajmował położenie przyśrodkowe (medianus).

W stosunku do płaszczyzny czołowej mówimy o kierunku przednim (anterior) i tylnym (posterior). Na tułowiu kierunki te mogą być nazywane kierunkiem brzusznym (ventralis) i grzbietowym (dorsalis).

W stosunku do płaszczyzny poziomej mówimy o kierunku górnym (superior) i dolnym (inferior). Na tułowiu kierunki te mogą być nazywane kierunkiem czaszkowym (cranialis) i ogonowym (caudalis).

Gdy mówimy o położeniu bliższym zewnętrznej powierzchni ciała nazywamy wtedy to położenie powierzchownym (superficialis) lub zewnętrznym (externus). Natomiat o położeniu bardziej oddalonym od zewnętrznej powierzchni ciała mówimy o położeniu głębokim (profundus) lub wewnętrznym (internus).

Jeżeli chodzi o kierunek na kończynach, gdy jest on zwrócony ku górze (w stronę przyczepu kończyny) nosi nazwę bliższego (proximalis), natomiast w kierunku dalszym, ku końcowi – dalszego (distalis).

Brzegi, które występują na przedramieniu oraz ręce, a także na podudziu i stopie nazywamy brzegiem przyśrodkowym (margo medialis) i brzegiem bocznym (margo lateralis). Możemy również brać nazwę od kości przedramienia czy podudzia. Przykład: łokciowy (ulnaris) i promieniowy (radialis) czy piszczelowy (tibialis) i strzałkowy (fibularis).

Na ręce rozróżniamy kierunek dłoniowy (palmaris) i grzbietowy (dorsalis), natomiast na stopie kierunek podeszwowy (plantaris) i grzbietowy (dorsalis).

Polecane produkty:

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej

2 komentarze

  1. Mateusz 16 lutego 2015 w 19:02- Odpowiedz

    Dobrze opisane płaszczyzny a gdzie można znaleźć jeszcze opis osi ciała?

Zostaw komentarz