Metoda Majocha

Spis treści

Kolagen naturalny do picia

Kolagen naturalny do picia

Metoda Majocha początkowo wykorzystywana była wyłącznie do leczenia bocznych skrzywień kręgosłupa. Z czasem po zmodyfikowaniu niektórych ćwiczeń stała się ona popularna przy leczeniu choroby Scheuermanna. Twórcą był Stanisław Majoch. Metoda powstała na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w Konstancinie.

Metoda Majocha

Metoda Majocha – założenia

Zdaniem twórcy, najważniejsze w zatrzymaniu progresji skrzywienia są: nauka nawyku utrzymywania prawidłowej postawy ciała i wzmacnianie gorsetu mięśniowego. Charakterystyczne cechy metody to:

  • rezygnacja z asymetrycznych ćwiczeń;
  • przeprowadzanie korekcji biernej lub czynnej przed każdym ćwiczeniem;
  • relatywnie duże obciążenie treningowe bazujące przede wszystkim na ćwiczeniach o charakterze izometrycznym lub ćwiczeniach izotonicznych z submaksymalnym oporem;
  • częste wykorzystywanie synergii mięśniowych.

Po zmodyfikowaniu metodę Majocha rozpoczęto wykorzystywać przy leczeniu choroby Scheuermanna w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych dolnego odcinka kręgosłupa.

Zobacz również: Ból kręgosłupa lędźwiowego.

Metoda zakłada, że uzyskanie odpowiedniego efektu terapeutycznego wymaga kompleksowego podejścia do pacjenta. Należy unikać działania odtwórczego i wszelkich postępowań schematycznych.

Badanie

Badanie początkowe powinno zostać przeprowadzone w ten sposób, aby możliwe było dokładne ocenienie stanu klinicznego pacjenta oraz ustalenie możliwości korekcyjnych. Bazując na wieloletnim doświadczeniu Stanisław Majoch opracował autorski schemat postępowania diagnostycznego. Najważniejszymi jego częściami są pomiary:

  • wzrostowo-wagowe, to znaczy ciężar ciała i wysokość;
  • długości względnych i bezwzględnych kończyn dolnych;
  • obwodów klatki piersiowej i talii, zarówno w ustawieniu wdechowym jak i wydechowym;
  • wartości krzywizn kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej;
  • garbu żebrowego i wału lędźwiowego, a także trójkątów talii;
  • siły względnej i bezwzględnej mięśni brzucha i grzbietu;
  • ustawienia łopatek, barków, kolców biodrowych przednich górnych;
  • pionów rzutowanych z poziomu C7, Th1 i L1;
  • zakresów ruchomości kręgosłupa w zgięciu i skłonie bocznym;
  • testów: elongacyjnego oraz antygrawitacyjnego.

Całość diagnozy uzupełnia się o wyniki badań rentgenowskich, ocenę siły innych mięśni z wykorzystaniem testu Lovetta, określenie pojemności życiowej płuc, badania hemodynamiczne krwi oraz obrys klatki piersiowej.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Terapia

Bazując na wynikach badań, a w szczególności na pomiarze kątowym wielkości skrzywienia metodą Cobba, Majoch wyróżnił cztery grupy terapeutyczne:

  • I – kąt skrzywienia podstawowego wynosi do 30 stopni;
  • II – kąt skrzywienia podstawowego zawiera się między 31 a 60 stopni;
  • III – kąt skrzywienia podstawowego zawiera się pomiędzy 61 a 90 stopni;
  • IV – kąt skrzywienia podstawowego wynosi powyżej 91 stopni.

Po przydzieleniu pacjenta do określonej grupy można było rozpocząć terapię. W grupie I i II stosowano podstawową metodę leczenia ruchem. W przypadkach powyżej 45 stopni skrzywienia stosowano ćwiczenia korekcyjne, naukę przyjmowania i utrzymywania prawidłowej postawy ciała, a także instruktaż zachowań profilaktycznych. Grupa II dodatkowo wprowadza gorsetowanie.

W grupie III i IV za pomocą kinezyterapii przygotowywano pacjenta do zabiegu operacyjnego. Stosowano ćwiczenia oddechowe, zwiększające czynną oraz bierną ruchomość kręgosłupa, wzmacniające i ogólnokondycyjne. Kładziono nacisk na rozciąganie skróconych elementów okołostawowych po stronie wklęsłej skrzywienia (wykorzystywano do tego wyciąg Majocha).

Zobacz również: Badanie ruchomości kręgosłupa.

Po zabiegu operacyjnym celem kinezyterapii było tak zwane doleczanie. Stosowano wówczas ćwiczenia oddechowe, indywidualne (z wyłączeniem ćwiczeń w zwisach i podporach), a także ogólnokondycyjne.

Dzienne obciążenie treningowe wynosiło około 4-5 godzin. Celowo dobrany ruch w terapii uzupełniał trening odczuwania i utrzymywania skorygowanej postawy ze wszystkimi elementami reedukacji posturalnej.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Zembaty A., Kinezyterapia. Tom II, Wydawnictwo Kasper, Kraków 2003.
Enedu
Enedu

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Popularne w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *