Reklama

Choroba Scheuermanna

Spis treści

Choroba Scheuermanna polega na zmianie w ukształtowaniu trzonów kręgów piersiowych w następstwie zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego stref wzrostowych. Towarzyszy temu pogłębienie krzywizn fizjologicznych oraz zmiany zwyrodnieniowe w krążkach międzykręgowych. Nazywana jest często młodzieńczą kifozą piersiową. Choroba występuje najczęściej u chłopców między 13 a 17 rokiem życia.

Choroba Scheuermanna

Choroba Scheuermanna – charakterystyka

Zmiany mięśniowe towarzyszące chorobie Scheuermanna obejmują:

  • rozciągnięcie prostownika grzbietu, części poprzecznej mięśnia czworobocznego i mięśnia równoległobocznego;
  • oddalenie łopatek od linii kręgosłupa oraz przesunięcie ich do przodu;
  • przykurcze mięśnia piersiowego większego, mięśnie piersiowego mniejszego i mięśnia zębatego przedniego, mięśnia najszerszego grzbietu oraz mięśnia podłopatkowego;
  • skrócenie mięśnia dźwigacza łopatki oraz części zstępującej mięśnia czworobocznego;
  • skrócenie mięśni biodrowo-lędźwiowych, mięśnia prostego uda oraz rotatorów zewnętrznych stawu biodrowego.

Inne objawy obejmują:

  • uwypuklenie brzucha;
  • zwiększenie przodopochylenia miednicy;
  • wysunięcie głowy i barków;
  • wtórne powiększenie lordozy lędźwiowej i szyjnej;
  • okrągłe plecy.

Zobacz również: Lordoza i kifoza – co to takiego i jak to leczyć?

Do objawów klinicznych wczesnych zalicza się uwydatnienie wyrostków kolczystych chorych trzonów kręgowych, ograniczenie ruchomości kręgosłupa (możliwa korekcja czynna), zwiększoną męczliwość w pozycji stojącej oraz bolesność ustępująca w pozycji leżącej. Objawy późne to tępy i rozlany ból, który nie ustępuje w pozycji leżącej oraz usztywnienie niekorygujące się ani biernie ani czynnie. Obserwuje się również zaburzenia układu oddechowego oraz układu krążenia. Ostateczne rozpoznanie choroby opiera się na badaniu radiologicznym w projekcji bocznej.

Rehabilitacja przy chorobie Scheuermanna

Leczenie choroby Scheuermanna obejmuje edukację pacjenta, kinezyterapię, fizykoterapię, kinesiotaping, gorsetowanie oraz masaże.

Edukacja pacjenta

Edukacja jest niezbędna, aby pacjent był w stanie samodzielnie korygować postawę np. przebywając w domu lub szkole. Ważne jest także uświadomienie najbliższego otoczenia chorej osoby jak przebiega choroba Scheuermanna i jak należy podejść do chorego członka rodziny.

Kinezyterapia

Ukierunkowana jest na zapewnienie jak największej ruchomości zajętego odcinka kręgosłupa oraz na wzmacnianie mięśni rozciągniętych i rozluźnianie zbyt napiętych. Najkorzystniej ćwiczyć w pozycjach wyjściowych odciążających kręgosłup. Dobrane ćwiczenia powinny:

  • przywracać prawidłową równowagę mięśniową;
  • ściągać łopatki;
  • wzmacniać mięśnie grzbietu i tułowia (np. ćwiczenia izometryczne);
  • korygować postawę ciała;
  • zwiększać zakres ruchomości w stawach kręgosłupa oraz w stawach obwodowych;
  • zwiększać pojemność oddechową płuc.

Najlepsze efekty otrzymuje się przy jednoczesnym stosowaniu zaopatrzenia ortopedycznego. Pacjentowi zaleca się dodatkowo spanie na twardym, płaskim łóżku. Rodzaje aktywności fizycznych:

  1. Ćwiczenia czynne, ćwiczenia czynne z oporem, ćwiczenia redresyjne – ukierunkowane na korekcję postawy. Przeprowadza się je w 3 pozycjach wyjściowych: leżenie, stanie oraz siedzenie.
  2. Poizometryczna relaksacja mięśni – oparta na izometrycznym napięciu mięśni przez pacjenta, po którym następuje ich bierne rozciągnięcie.
  3. Ćwiczenia oddechowe – mają na celu likwidacje ograniczeń ruchomości klatki piersiowej oraz zwiększenie parametrów oddechowych pacjenta. Zaleca się naukę oddychania torem piersiowym.
  4. Ćwiczenia w wodzie i basen – poprawią wydolność całego organizmu, sprawność sercowo-naczyniową, a także uaktywni pracę całego układu mięśniowego.
  5. PNF – metoda oparta o wzorce ruchowe łopatki oraz miednicy w różnych pozycjach.

Fizykoterapia

Jest uzupełnieniem leczenia podstawowego. Zabiegi fizykalne ukierunkowane są na przygotowanie tkanek do aktywności fizycznej oraz redukcję bólu. Szczególnie wskazane są:

Kinesiotaping

Kinesiotaping stosuje się zarówno przed ćwiczeniami jak i po ich zakończeniu. Celem oklejania specjalnymi plastrami jest utrzymywanie skorygowanej postawy ciała (efektów wypracowanych po fizjoterapii).

Zobacz również: Jak oklejać plastrami do kinesiotapingu.

Gorsetowanie

Gorsety wykorzystuje się wówczas, gdy przykurcze uniemożliwiają czynną korekcję kręgosłupa. Ich zadaniem jest zmniejszanie pogłębionej kifozy piersiowej. Gorsetowanie powinno być poprzedzone okresem przygotowawczym (do 6 tygodni) obejmującym kinezyterapię i fizykoterapię.

Bibliografia

  1. Kruczyński J., Szulc A., Wiktora Degi Ortopedia i rehabilitacja. Wybrane zagadnienia z zakresu chorób i urazów narządu ruchu dla studentów i lekarzy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2015.


Polecane produkty:

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

2 odpowiedzi

  1. Właśnie dostałam diagnozę, jestem załamana. Wszystko się zgadza, tylko jak to teraz wszystko ogarnąć. Trzeba działać

  2. Witam !!wyglada na to ze ja tez jestem po chorobie!!!obecnie mam 39 lat,dwoje dzieco,zaczynaja sie bole plecow,i czuje strach -co dalej…do tej pory w zasadzie bylo dobrze oprocz skoliozy, powiekszonej kifozy i lordozy ledzwiowej….lekki szok…szukam jakis forum co pisza i czuja ludzie ale ciezko poki co cos znalesc….napewno nie jestem sam….

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *