Choroba Scheuermanna

//Choroba Scheuermanna
Fotodepilacja Wrocław

Choroba Scheuermanna polega na zmianie w ukształtowaniu trzonów kręgów piersiowych w następstwie zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego stref wzrostowych. Towarzyszy temu pogłębienie krzywizn fizjologicznych oraz zmiany zwyrodnieniowe w krążkach międzykręgowych. Nazywana jest często młodzieńczą kifozą piersiową. Choroba występuje najczęściej u chłopców między 13 a 17 rokiem życia.

Choroba Scheuermanna

Choroba Scheuermanna – charakterystyka

Zmiany mięśniowe towarzyszące chorobie Scheuermanna obejmują:

  • rozciągnięcie prostownika grzbietu, części poprzecznej mięśnia czworobocznego i mięśnia równoległobocznego;
  • oddalenie łopatek od linii kręgosłupa oraz przesunięcie ich do przodu;
  • przykurcze mięśnia piersiowego większego, mięśnie piersiowego mniejszego i mięśnia zębatego przedniego, mięśnia najszerszego grzbietu oraz mięśnia podłopatkowego;
  • skrócenie mięśnia dźwigacza łopatki oraz części zstępującej mięśnia czworobocznego;
  • skrócenie mięśni biodrowo-lędźwiowych, mięśnia prostego uda oraz rotatorów zewnętrznych stawu biodrowego.

Inne objawy obejmują:

  • uwypuklenie brzucha;
  • zwiększenie przodopochylenia miednicy;
  • wysunięcie głowy i barków;
  • wtórne powiększenie lordozy lędźwiowej i szyjnej;
  • okrągłe plecy.

Zobacz również: Lordoza i kifoza – co to takiego i jak to leczyć?

Do objawów klinicznych wczesnych zalicza się uwydatnienie wyrostków kolczystych chorych trzonów kręgowych, ograniczenie ruchomości kręgosłupa (możliwa korekcja czynna), zwiększoną męczliwość w pozycji stojącej oraz bolesność ustępująca w pozycji leżącej. Objawy późne to tępy i rozlany ból, który nie ustępuje w pozycji leżącej oraz usztywnienie niekorygujące się ani biernie ani czynnie. Obserwuje się również zaburzenia układu oddechowego oraz układu krążenia. Ostateczne rozpoznanie choroby opiera się na badaniu radiologicznym w projekcji bocznej.

Rehabilitacja przy chorobie Scheuermanna

Leczenie choroby Scheuermanna obejmuje edukację pacjenta, kinezyterapię, fizykoterapię, kinesiotaping, gorsetowanie oraz masaże.

Edukacja pacjenta

Edukacja jest niezbędna, aby pacjent był w stanie samodzielnie korygować postawę np. przebywając w domu lub szkole. Ważne jest także uświadomienie najbliższego otoczenia chorej osoby jak przebiega choroba Scheuermanna i jak należy podejść do chorego członka rodziny.

Kinezyterapia

Ukierunkowana jest na zapewnienie jak największej ruchomości zajętego odcinka kręgosłupa oraz na wzmacnianie mięśni rozciągniętych i rozluźnianie zbyt napiętych. Najkorzystniej ćwiczyć w pozycjach wyjściowych odciążających kręgosłup. Dobrane ćwiczenia powinny:

  • przywracać prawidłową równowagę mięśniową;
  • ściągać łopatki;
  • wzmacniać mięśnie grzbietu i tułowia (np. ćwiczenia izometryczne);
  • korygować postawę ciała;
  • zwiększać zakres ruchomości w stawach kręgosłupa oraz w stawach obwodowych;
  • zwiększać pojemność oddechową płuc.

Najlepsze efekty otrzymuje się przy jednoczesnym stosowaniu zaopatrzenia ortopedycznego. Pacjentowi zaleca się dodatkowo spanie na twardym, płaskim łóżku. Rodzaje aktywności fizycznych:

  1. Ćwiczenia czynne, ćwiczenia czynne z oporem, ćwiczenia redresyjne – ukierunkowane na korekcję postawy. Przeprowadza się je w 3 pozycjach wyjściowych: leżenie, stanie oraz siedzenie.
  2. Poizometryczna relaksacja mięśni – oparta na izometrycznym napięciu mięśni przez pacjenta, po którym następuje ich bierne rozciągnięcie.
  3. Ćwiczenia oddechowe – mają na celu likwidacje ograniczeń ruchomości klatki piersiowej oraz zwiększenie parametrów oddechowych pacjenta. Zaleca się naukę oddychania torem piersiowym.
  4. Ćwiczenia w wodzie i basen – poprawią wydolność całego organizmu, sprawność sercowo-naczyniową, a także uaktywni pracę całego układu mięśniowego.
  5. PNF – metoda oparta o wzorce ruchowe łopatki oraz miednicy w różnych pozycjach.

Fizykoterapia

Jest uzupełnieniem leczenia podstawowego. Zabiegi fizykalne ukierunkowane są na przygotowanie tkanek do aktywności fizycznej oraz redukcję bólu. Szczególnie wskazane są:

Kinesiotaping

Kinesiotaping stosuje się zarówno przed ćwiczeniami jak i po ich zakończeniu. Celem oklejania specjalnymi plastrami jest utrzymywanie skorygowanej postawy ciała (efektów wypracowanych po fizjoterapii).

Zobacz również: Jak oklejać plastrami do kinesiotapingu.

Gorsetowanie

Gorsety wykorzystuje się wówczas, gdy przykurcze uniemożliwiają czynną korekcję kręgosłupa. Ich zadaniem jest zmniejszanie pogłębionej kifozy piersiowej. Gorsetowanie powinno być poprzedzone okresem przygotowawczym (do 6 tygodni) obejmującym kinezyterapię i fizykoterapię.

Bibliografia

  1. Kruczyński J., Szulc A., Wiktora Degi Ortopedia i rehabilitacja. Wybrane zagadnienia z zakresu chorób i urazów narządu ruchu dla studentów i lekarzy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2015.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław

Zostaw komentarz

Zadaj pytanie

Pytania do specjalisty on-line. Jeśli nie znalazłeś informacji, której szukałeś, a sprawa jest dla Ciebie ważna – zadaj pytanie poprzez poniższy formularz. Nasi specjaliści z pewnością udzielą wyczerpujących odpowiedzi. Twoje pytanie i odpowiedź zostanie opublikowana w naszym serwisie, aby inni użytkownicy mogli się z nią zapoznać. Zapraszamy do kontaktu!