Staw barkowo-obojczykowy

Targi oraz kongres medycyny fizykalnej i rehabilitacji

Staw barkowo-obojczykowy (articulatio acromioclavicularis)

– połączenie obojczyka z łopatką.

Staw barkowo-obojczykowy

Powierzchnie stawowe:

koniec barkowy obojczyka (główka stawowa), wyrostek barkowy łopatki (panewka stawowa). Często występuje zbudowany z chrząstki włóknistej krążek stawowy.

Torebka stawowa:

luźna, wzmocniona więzadłami, przyczepia się wzdłuż brzegów powierzchni stawowych.

Więzadła:

– więzadło barkowo-obojczykowe (ligamentum acromioclaviculare) – przebiega pomiędzy końcem barkowym obojczyka (górna powierzchnia), a wyrostkiem barkowym łopatki. Wzmacnia górną powierzchnię torebki stawowej.
– więzadło kruczo-obojczykowe (lig. coracoclaviculare) – leży poza stawem, lecz ma znaczny wpływ na jego stabilizację. Więzadło to składa się z dwóch pasm; przebiega od wyrostka kruczego łopatki do guzka stożkowego na dolnej powierzchni obojczyka – więzadło stożkowe (lig. conoideum), oraz do kresy czworobocznej obojczyka – więzadło czworoboczne (lig. trapezoideum).

Mechanika:

staw barkowo-obojczykowy pod względem ruchomości jest jak staw kulisty. Jego ruchy powodują unoszenie i obniżanie łopatki, wysuwanie jej wprzód i cofanie oraz nieznaczne ruchy rotacyjne.

Mobilizacja stawu barkowo-obojczykowego

Na poniższym filmie fizjoterapeuta Paweł z Centrum Fizjoterapeuty pokazuje mobilizację stawu barkowo-obojczykowego, która jest praktycznym dodatkiem do terapii obręczy barkowej:

Polecane produkty:

  Materace Hilding

Zostaw komentarz