Reklama

Choroba Hashimoto

Spis treści

Choroba Hashimoto, zwana również przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy, jest schorzeniem związanym z obecnością przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie i tyreoglobulinie. Jednocześnie pojawiają się nacieki limfocytowe w tarczycy, które mogą przebiegać z eutyreozą lub prowadzić do niedoczynności tarczycy. Wyróżnia się 2 postaci kliniczne choroby: z obecnością wola i zanikową. To najczęściej występujące zapalenie tarczycy.

 

Z czego wynika choroba Hashimoto?

Kluczową rolę w rozwoju choroby odgrywają zaburzenia odpowiedzi immunologicznej. Chociaż u ponad 90% chorych stwierdza się wysokie miana wspomnianych przeciwciał, a także wykrywa się przeciwciała blokujące receptor TSH, to ich udział w patogenezie choroby nie jest jednoznaczny. W chorobie Hashimoto zjawiska autoimmunologiczne zależą od limfocytów Th1 i najistotniejszą
rolę przypisuje się aktywności cytotoksycznych limfocytów T, odpowiedzialnych za niszczenie komórek pęcherzykowych tarczycy. Mechanizmy cytotoksyczności zależnej od przeciwciał mają mniejsze znaczenie.

Jak w przypadku wszystkich chorób autoimmunologicznych, tak i tutaj nie ustalono dokładnej przyczyny jej rozwoju. Wyróżnia się jednak czynniki predysponujące – genetyczne i środowiskowe. Wśród środowiskowych należy wyróżnić nadmierny stres w życiu, ciężkie choroby, infekcje, zaburzenia odżywiania, obniżenie odporności.

Przebieg choroby Hashimoto

Choroba może występować:

  • z wolem;
  • z prawidłową objętością tarczycy;
  • jako postać zanikowa.

W pierwszym przypadku stosunkowo często obserwuje się niebolesne powiększenie i wzmożoną spoistość gruczołu tarczowego. Rzadziej dochodzi do zaniku tarczycy. Wszystkie wymienione postacie mogą przebiegać z niedoczynnością tarczycy – subkliniczną lub jawną klinicznie. Chorobę Hashimoto można z łatwością zdiagnozować, ponieważ w badaniach pomocniczych zauważa się następujące nieprawidłowości:

  • wzrost stężenia autoprzeciwciał przeciwtarczycowych;
  • wzrost stężenia TSH w surowicy;
  • zmniejszone (lub prawidłowe) stężenie FT3 i FT4 w surowicy.

To właśnie badanie krwi jest podstawą do rozpoznania choroby Hashimoto. USG i scyntygrafia nie mają decydującego znaczenia, aczkolwiek mogą być pomocnicze. W obrazie USG charakterystyczna jest hipoechogeniczność miąższu, widoczna zarówno w przypadku wola, jak i zaniku tarczycy.

Choroba ma przebieg przewlekły, często postępujący. Bardzo rzadko spotyka się zaostrzenia z nagłym powiększeniem i tkliwością tarczycy oraz wystąpieniem ogólnych objawów procesu zapalnego (zwiększone stężenie białka C-reaktywnego, przyśpieszony OB, rzadko gorączka). Czasem stwierdza się w tym okresie objawy kliniczne nadczynności tarczycy.

Objawy choroby Hashimoto

Tarczyca pełni ważne funkcje w czynności całego organizmu – utrzymuje stałą temperaturę ciała oraz produkuje hormony, które kontrolują działanie niemal wszystkich układów, w tym nerwowego. W przebiegu choroby Hashimoto zauważyć można:

  • otyłość i nadwagę pomimo racjonalnego żywienia i aktywności fizycznej;
  • częste zmiany nastroju, skłonność do depresji;
  • bladość i suchość skóry;
  • senność lub bezsenność;
  • zmęczenie nie wynikające z konkretnej przyczyny.

Objawy nie są oczywiście stałe. U każdej osoby choroba może przebiegać nieco inaczej. Należy wiedzieć, że w trakcie omawianej choroby układ immunologiczny atakuje i niszczy komórki własne tarczycy, a to nigdy nie pozostanie bez zmian w organizmie. Najczęściej obserwuje się senność, zmęczenie i brak energii do działania.

Leczenie choroby Hashimoto

Nie ma leczenia przyczynowego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, a stosowanie glikokortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych jest nieskuteczne. U osób z niedoczynnością tarczycy obowiązuje leczenie substytucyjne L-T4. Niektórzy zalecają profilaktyczne stosowanie L-T4 również u chorych w stanie eutyreozy, uzasadniając, że zapobiega to postępowi choroby i zmniejsza stężenia serologicznych i komórkowych wskaźników autoimmunologicznego procesu zapalnego. Nie udowodniono jednak jednoznacznie takiego efektu. Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy prowadzi często do trwałej niedoczynności tarczycy.

Do lekarza powinny się zwrócić przede wszystkim kobiety w ciąży, cierpiące na chorobę Hashimoto. TSH u kobiet w ciąży nie powinno przekraczać 2,5 mU/l. Niedoczynność tarczycy u matki grozi niedorozwojem ośrodkowego układu nerwowego u dziecka. Leczenie kobiet ciężarnych powinno być więc wdrożone szybko i stale kontrolowane.

Nie należy zapominać, że styl życia również ma wpływ na przebieg choroby. Aby hormony tarczycy mogły być sprawnie produkowane, należy dostarczać wraz z dietą odpowiedniej ilości żelaza, cynku, selenu, jodu i witaminy D. Ponadto w niektórych przypadkach proponuje się eliminację glutenu.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Luty J., Bryl E., Choroba Hashimoto – aspekt genetyczny i środowiskowy, Forum Medycyny Rodzinnej, 1/2017.
  2. Liskowska M., Leczenie chorób tarczycy, Łódź 2018.
  3. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *