Fotodepilacja Wrocław

Katoda (-) jest elektrodą ujemną, która przyciąga elektrony dodatnie (+) z anody. Aby móc odróżnić obie elektrody, katodę zazwyczaj oznacza się kolorem czarnym. Charakteryzuje się ona działaniem przekrwiennym i pobudzającym.

Właściwości katody (-)

Katoda powoduje przesuwanie się anionów (-) w kierunku anody (+). Jest to zjawisko anaforezy. W okolicy katody wytwarza się reakcja zasadowa w tkankach (wzrost pH) i dochodzi do rozpuszczania białka.

Zobacz również: Kataforeza

Ponadto katoda wywołuje następujące działania:

  • pobudzające;
  • drażniące;
  • sklerolityczne – zmiękczające i rozpuszczające;
  • silnie przekrwienne;
  • zwiększające pobudliwość mięśni i nerwów (katelektrotonus).

Działanie pobudzające i drażniące wiąże się z faktem, że pod katodą zauważa się znaczne zwiększenie pobudliwości tkanek, a także wzrost napięcia mięśni. Działanie przekrwienne objawia się silnym zaczerwienieniem pod katodą po zabiegu. Dodatkowo może wystąpić także lekki obrzęk skóry.

Jeśli chodzi o reakcję naczyń krwionośnych, prąd stały powoduje ich rozszerzenie. Odczyn ten wyraża się zaczerwienieniem skóry, występuje najwyraźniej pod elektrodami, natomiast w ich otoczeniu jest słabszy. Pod katodą rozszerzenie naczyń jest intensywniejsze (pod anodą zaś słabsze).

Sklep Spirulina

Zastosowanie katody

Katoda posiada zwykle czarny kolor, przez co z łatwością można ją odróżnić od anody. Jest to istotne, ponieważ niektóre zabiegi z zakresu elektrolecznictwa wymagają określonego ułożenia elektrod. Jednym z zabiegów z wykorzystaniem prądu stałego, gdzie duże znaczenie ma umiejscowienie elektrod, jest jonoforeza. Zabieg ten wymaga bowiem znajomości jonów obecnych w poszczególnym lekarstwie, ponieważ różnego rodzaju leki muszą zostać umieszczone pod określoną elektrodą. Przykładem jest jodek potasowy wykorzystywany do rozmiękczania blizn – lek ten należy umieścić właśnie pod katodą.

Elektroda ujemna wpływa korzystnie także na uszkodzone nerwy. Dlatego w przypadku tego typu urazów stosuje się ją jako elektrodę czynną.

Różnice w zastosowaniu obu elektrod widać wyraźnie na przykładzie galwanizacji, która może być wstępująca i zstępująca. Różnica w efektach zabiegu wiąże się z faktem, że prądy stały płynie od plusa do minusa (od anody do katody):

  • galwanizacja wstępująca – przepływ prądu jest wstępujący, ponieważ katoda ułożona jest proksymalnie, anoda zaś dystalnie. Takie umiejscowienie elektrod wywołuje działanie pobudzające, stymulujące i przekrwienne. Znajduje zastosowanie np. przy niedowładach czy porażeniach;
  • galwanizacja zstępująca – przepływ prądu jest zstępujący, ponieważ katoda ułożona jest dystalnie, anoda zaś proksymalnie. Takie umiejscowienie elektrod wywołuje obniżenie pobudliwości nerwowej i mięśniowej, rozluźnienie mięśni, a także działanie przeciwbólowe.

Zobacz również: Rumień galwaniczny.

Galwanizację można wykonać również w linii poziomej na okolicę grzbietu. Aby uzyskać galwanizację zstępującą, wystarczy ułożyć katodę w okolicy żeber, anodę zaś bliżej kręgosłupa. Wówczas prąd będzie kierował się do obwodu ciała. Odwrotne ułożenie spowoduje przepływ prądu w kierunku linii środkowej ciała, będziemy mieć wówczas do czynienia z galwanizacją wstępującą.

Bibliografia

  1. Mikołajewska E., Elementy fizjoterapii. Fizjoterapia dla praktyków, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011.
  2. Mika T., Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1996.
  3. Kasprzak W., Mańkowska A., Fizykoterapia, medycyna uzdrowiskowa i SPA, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008.
Polecane produkty:

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław