Fotodepilacja Wrocław

Operacja skoliozy zwykle staje się ostatecznością, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów, a skrzywienie kręgosłupa osiąga znaczny kąt.

Operacja skoliozy

Leczenie skolioz

Współczesna fizjoterapia oferuje wiele metod. Powstają nowe formy terapii, ale wciąż nie ma wypracowanej takiej, która bez udziału innych form usprawniania rozwiązuje ten problem w 100%. Leczenie skolioz opiera się o 2 przeciwstawne sposoby działania:

  • zachowawcze;
  • operacyjne.

Istnieje wiele metod leczenia zachowawczego, które przy niewielkich skrzywieniach charakteryzują się skutecznością. Są to m.in. następujące metody:

Dobierając program rehabilitacji dla pacjenta warto uwzględnić ćwiczenia rozciągające, wzmacniające, w pozycjach Klappa, asymetryczne, oraz relaksacyjne. Ważna jest także nauka przyjmowania i utrzymywania postawy skorygowanej, a także nauka prawidłowego obciążania stóp.

Zobacz również: Masaż przy skoliozie.

Operacja skoliozy

Głównym celem leczenia operacyjnego jest zahamowanie progresji skrzywienia. Z kolei oczekiwanymi efektami tej procedury są:

  • korekcja skrzywienia;
  • zmniejszenie garbu żebrowego;
  • odtworzenie naturalnych krzywizn kręgosłupa.

Wszystkie powyższe cele uzyskać można poprzez korekcję skrzywienia we wszystkich 3 płaszczyznach, a także doprowadzenie do usztywnienia i zrostu operowanego odcinka kręgosłupa.

Można zastosować jeden kilku z systemów operacyjnych. Wyróżniamy m.in. system Harringtona, Luque, Wisconsin, Leeds, Alici, Texas Scottish Rite Hospital czy polski system DERO.

Sklep Spirulina

W 1982 roku doszło do modyfikacji metody Harringtona i zastosowano wówczas instrumentarium wielosegmentowe pozwalające korygować skoliozę w 3 płaszczyznach z dostępu tylnego.

Ogólnie pisząc, zabieg korekcji można przeprowadzić z dojścia tylnego lub przedniego. Wybór metody zależy od wieku pacjenta, wielkości skrzywienia, struktury skoliozy i doświadczenia chirurga.

Operację korekcji tylnej przeprowadza się u chorych w okresie pokwitania lub z zakończonym wzrostem, w skoliozach pierwotnie pojedynczych i podwójnych, zarówno w skrzywieniach mniejszych, jak i bardzo dużych. Czas wykonania operacji warunkuje prognozowany okres do zakończenia wzrostu (radiologiczny test Rissera). W przypadku konieczności korekcji tylnej kręgosłupa u dzieci wykonuje się korekcję bez spondylodezy lub korekcje w połączeniu ze spondylodezą przednią.

Dodatkowo, w trakcie operacji z dojścia tylnego poza samym korygowaniem kręgosłupa można wykonać zabieg plastyki żeber – resekcji garbu po stronie wypukłej i podniesienia żeber po stronie wklęsłej.

Jeśli skolioza u dziecka rosnącego jest duża i szybko narasta, wówczas błędem jest czekanie na okres zakończenia wzrostu. Efektem będzie doprowadzenie do bardzo dużego skrzywienia, które źle się koryguje i stanowi wyższe ryzyko powikłań neurologicznych.

Metoda Harringtona

Jest jedną z najbardziej znanych metod leczenia operacyjnego skolioz. Harrington początkowo proponował jedynie otwartą repozycję i stabilizację za pomocą instrumentarium własnego pomysłu, jednakże niepowodzenia zmusiły go do dalszych poszukiwań. Wprowadzenie do operacji usztywnienia kręgosłupa po maksymalnej korekcji sprawiło uzyskanie pomyślnych wyników leczenia.

Wiele późniejszych doniesień wskazywało, że stosowanie instrumentarium Harringtona jest skuteczne tylko w korekcji jednopłaszczyznowej i nie ma wpływu na istniejącą rotację kręgów.

Metodę zmodyfikowano poprzez dodatkowe mocowanie kręgów do pręta dystraktora za pomocą pętli drutu przeprowadzonych pod łukami kręgów.

Wskazania do leczenia operacyjnego

Podstawowymi wskazaniami do leczenia operacyjnego skoliozy są:

  • duży kąt skrzywienia – powyżej 40 stopni według Cobba;
  • progresja skrzywienia;
  • dolegliwości bólowe;
  • względy psychologiczno-estetyczne.

Bibliografia

  1. Wilczyński J., Korekcja wad postawy człowieka, Wydawnictwo Anthropos, Starachowice 2005.
  2. Smoczyński A., Smoczyński M., Łuczkiewicz P., (i inni), Operacyjne leczenie bocznego idiopatycznego skrzywienia kręgosłupa zmodyfikowanym sposobem Harringtona podłukowymi prętami drutu, Annales Academiae Medicae Silesiensis, 37/2007.
  3. Gałuszka R., Borecki M., Legawiec W., (i inni), Skoliozy kręgosłupa epidemią XXI wieku, Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław