Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth

///Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth
Szkolenie Centrum Fizjoterapeuty

Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth

Jest to metoda postępowania fizjoterapeutycznego. Opracowana została przez dwóch norweskich Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenthfizjoterapeutów: Freddy’ego Kaltenborna oraz Olafa Evjentha. Pracując nad koncepcją w roku 1972 stworzyli oni system Ortopedycznej Terapii Manualnej (OMT Kaltenborn-Evjenth Konzept), który obecnie stanowi jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie fizjoterapeutycznych systemów leczniczych. Szkolenia z tej metody zaopatrują terapeutów w kompleksowy system badania oraz leczenia pacjentów z  ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu.

Definicja

Definicja OMT (z ang. Orthopedic Manipulative Therapy) Kaltenborn-Evjenth Konzept opracowana została przez Międzynarodową Federację Ortopedycznych Terapeutów Manualnych (IFOMT):

Orthopedic – dotyczy dysfunkcji struktur tworzących stawy oraz powiązanymi z nimi mięśniami, tkankami okołostawowymi, a także korzeniami nerwowymi i nerwami obwodowymi.

Manipulative – techniki ruchowe wymagające sprawności oraz zręczności manualnej i mechanicznej od terapeuty. Stanowią one fragment fizjoterapii stosowanej w ortopedycznych schorzeniach narządu ruchu.

Therapy – dotyczy terapii wykonywanej przez wykwalifikowanego terapeutę.

Koncepcja OMT Kaltenborn-Evjenth skierowana jest dla dyplomowanych fizjoterapeutów. Nauka w tej dziedzinie odbywa się w ramach szkoleń podyplomowych według ściśle określonego programu. Ten sposób pracy wymaga od fizjoterapeuty zainwestowania sporych środków finansowych na określone szkolenia oraz wielu lat ciężkiej, fizycznej pracy z pacjentem. Profesja ta należy do najtrudniejszych i stanowi elitarną specjalizację w grupie zawodowej fizjoterapeutów na całym świecie.

Jak to działa?

Za pomocą specjalistycznych testów manualnych można np. dokładnie stwierdzić czy źródłem bólu w okolicy stawu ramiennego lub pośladka jest zbyt napięty mięsień, uciśnięty nerw, czy też zmieniony chorobowo staw. Precyzyjne badanie umożliwia zastosowanie konkretnego leczenia. W inny sposób leczy się nadmiernie napięty lub skrócony mięsień, uciśnięty nerw lub zdegenerowany staw. Rodzaj zmienionej chorobowo struktury pozwala na określenie i użycie specyficznej techniki manualnej.

Jeśli danej dysfunkcji towarzyszy występowanie bólu to wykorzystuje się środki zmniejszające go. Są to:

1. Unieruchomienie

– ogólne – leżenie w łóżku w najbardziej dogodnych, niebolesnych pozycjach spoczynkowych;
– miejscowe – stabilizatory, gorsety, plastry, opatrunki gipsowe, paski OMT.

2. Środki fizykalne

– ciepłolecznictwo;
– hydroterapia;
– elektroterapia.

3. Postępowanie specjalne

– trakcja przestrzenna (w stopniu I i II w pozycji spoczynkowej);
– wibracja;
– oscylacja.

Jeśli w badaniu stwierdza się ograniczoną ruchomość stawu (hypomobilność), to należy zastosować środki zwiększające jego ruchomość. Są to:

1. Mobilizacja tkanek miękkich

– masaż funkcyjny, czyli masaż tkanek miękkich połączony z ruchem w danym stawie;
– masaż poprzeczny, czyli rozcieranie bolesnej tkanki w poprzek przebiegu włókien mięśniowych;
– poizometryczna relaksacja (PIR) – polega na czynnym rozluźnianiu mięśni, po wcześniejszym utrzymywaniu ich w napięciu izometrycznym;
– stretching mięśniowy, czyli rozciąganie mięśni oparte o metodę PIR.

2. Mobilizacja stawów

– uruchamianie kostnych struktur stawowych, struktur wewnątrzstawowych, torebek i więzadeł;
– mobilizacje jednego stawu lub segmentu ruchowego za pomocą trakcji i ślizgu w (aktualnej) pozycji spoczynkowej;
– mobilizacje stawu poza pozycją spoczynkową;
– translatoryczne mobilizacje z szybkim impulsem (manipulacje).

3. Mobilizacja tkanki nerwowej

– poprawiająca lub utrzymująca ruchomość opony twardej, korzeni nerwowych i nerwów obwodowych;
– jeżeli ruchomość nerwu jest ograniczona poprzez otaczające go tkanki, stosuje się neuromobilizacje ślizgowe lub napięciowe.

4. Ćwiczenia (autoterapia) poprawiające i utrzymujące ruchomość tkanek miękkich, stawów oraz struktur nerwowych

W przypadku, gdy ruchomość jest zbyt duża (hypermobilność) zastosowane zostają środki mające na celu ją zmniejszyć:

– czynne ćwiczenia stabilizujące. Przede wszystkim mięśni głębokich odpowiedzialnych za utrzymanie zmniejszonej ruchomości stawów;

– środki bierne (pasy OMT, bandaże , stabilizatory itp.).

Informacja – instrukcja – trening:

– informacja – udzielanie pacjentowi szczegółowej informacji na temat zaistniałej dysfunkcji w celu przekonania go do podjęcia współpracy w leczeniu;

– instrukcja – udzielanie pacjentowi instrukcji dotyczącej ochrony narządu ruchu oraz zapobiegania nawrotom dysfunkcji np. nauczenie utrzymywania prawidłowej postawy w ciągu dnia, w pracy itp;

– trening – ćwiczenie organizmu w formie medycznego treningu terapeutycznego. Działanie to obejmuje również autoterapię: automobilizację, autostabilizację, autostretching.

Bardzo ważne jest przestrzeganie wyżej wymienionych aspektów, ponieważ poprawiają i utrzymują uzyskane efekty terapii.

Autor: Marcin Baranowski

Polecane produkty:

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej

Zostaw komentarz