RSQ Technologies

Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth to metoda postępowania fizjoterapeutycznego. Opracowana została przez dwóch norweskichfizjoterapeutów: Freddy’ego Kaltenborna oraz Olafa Evjentha.

Pracując nad koncepcją w roku 1972 stworzyli oni system Ortopedycznej Terapii Manualnej (OMT Kaltenborn-Evjenth Konzept), który obecnie stanowi jeden z najbardziej rozpowszechnionych na świecie fizjoterapeutycznych systemów leczniczych. Szkolenia z tej metody zaopatrują terapeutów w kompleksowy system badania oraz leczenia pacjentów z  ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu.

Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth

Zobacz również: terapia manualna Mulligan Concept

Definicja

Definicja OMT (z ang. Orthopedic Manipulative Therapy) Kaltenborn-Evjenth Konzept opracowana została przez Międzynarodową Federację Ortopedycznych Terapeutów Manualnych (IFOMT). Litery skrótu pochodzą od następujących wyrazów:

  • Orthopedic – dotyczy dysfunkcji struktur tworzących stawy oraz powiązanymi z nimi mięśniami, tkankami okołostawowymi, a także korzeniami nerwowymi i nerwami obwodowymi;
  • Manipulative – techniki ruchowe wymagające sprawności oraz zręczności manualnej i mechanicznej od terapeuty. Stanowią one fragment fizjoterapii stosowanej w ortopedycznych schorzeniach narządu ruchu;
  • Therapy – dotyczy terapii wykonywanej przez wykwalifikowanego terapeutę.

Koncepcja OMT Kaltenborn-Evjenth skierowana jest dla dyplomowanych fizjoterapeutów. Nauka w tej dziedzinie odbywa się w ramach szkoleń podyplomowych według ściśle określonego programu. Ten sposób pracy wymaga od fizjoterapeuty zainwestowania sporych środków finansowych na określone szkolenia oraz wielu lat ciężkiej, fizycznej pracy z pacjentem. Profesja ta należy do najtrudniejszych i stanowi elitarną specjalizację w grupie zawodowej fizjoterapeutów na całym świecie.

Zobacz również: terapia manualna

Terapia Manualna OMT Kaltenborn-Evjenth – jak to działa?

Za pomocą specjalistycznych testów manualnych można np. dokładnie stwierdzić czy źródłem bólu w okolicy stawu ramiennego lub pośladka jest zbyt napięty mięsień, uciśnięty nerw, czy też zmieniony chorobowo staw. Precyzyjne badanie umożliwia zastosowanie konkretnego leczenia. W inny sposób leczy się nadmiernie napięty lub skrócony mięsień, uciśnięty nerw lub zdegenerowany staw. Rodzaj zmienionej chorobowo struktury pozwala na określenie i użycie specyficznej techniki manualnej.

Jeśli danej dysfunkcji towarzyszy występowanie bólu to wykorzystuje się środki zmniejszające go. Są to:

Sklep Spirulina
  • unieruchomienie – może być ogólne: leżenie w łóżku w najbardziej dogodnych, niebolesnych pozycjach spoczynkowych, a także miejscowe: stabilizatory, gorsety, plastry, opatrunki gipsowe, paski OMT.;
  • środki fizykalne – do najczęściej stosowanych zalicza się ciepłolecznictwo, hydroterapię, elektroterapię;
  • metody specjalne – to przede wszystkim trakcja przestrzenna (w stopniu I i II w pozycji spoczynkowej), wibracja i oscylacja.

Ponadto bardzo ważna jest kolejność etapów takiej terapii. Obejmuje ona następujące elementy:

  • informacja – udzielanie pacjentowi szczegółowej informacji na temat zaistniałej dysfunkcji w celu przekonania go do podjęcia współpracy w leczeniu;
  • instrukcja – udzielanie pacjentowi instrukcji dotyczącej ochrony narządu ruchu oraz zapobiegania nawrotom dysfunkcji np. nauczenie utrzymywania prawidłowej postawy w ciągu dnia, w pracy itp;
  • trening – ćwiczenie organizmu w formie medycznego treningu terapeutycznego. Działanie to obejmuje również autoterapię: automobilizację, autostabilizację, autostretching.

Bardzo ważne jest przestrzeganie wyżej wymienionych aspektów, ponieważ poprawiają i utrzymują uzyskane efekty terapii.

Techniki terapii

Jeśli w badaniu stwierdza się ograniczoną ruchomość stawu (hypomobilność), to należy zastosować środki zwiększające jego ruchomość. Są to: mobilizacja tkanek miękkich, stawów, tkanki nerwowej oraz specjalne ćwiczenia.

Mobilizacja tkanek miękkich

Obejmuje:

  • masaż funkcyjny, czyli masaż tkanek miękkich połączony z ruchem w danym stawie;
  • masaż poprzeczny, czyli rozcieranie bolesnej tkanki w poprzek przebiegu włókien mięśniowych;
  • poizometryczna relaksacja (PIR) – polega na czynnym rozluźnianiu mięśni, po wcześniejszym utrzymywaniu ich w napięciu izometrycznym;
  • stretching mięśniowy, czyli rozciąganie mięśni oparte o metodę PIR.

Mobilizacja stawów

Mobilizacja stawów to przede wszystkim:

  • uruchamianie kostnych struktur stawowych, struktur wewnątrzstawowych, torebek i więzadeł;
  • mobilizacje jednego stawu lub segmentu ruchowego za pomocą trakcji i ślizgu w (aktualnej) pozycji spoczynkowej;
  • mobilizacje stawu poza pozycją spoczynkową;
  • translatoryczne mobilizacje z szybkim impulsem (manipulacje).

W tym aspekcie niezwykle ważna jest znajomość podstawowych pojęć terapii manualnej, takich jak: powierzchnie stawowe, pozycja spoczynkowa czy pozycja zaryglowana.

Mobilizacja tkanki nerwowej

Mobilizacja jest poprawiająca lub utrzymująca ruchomość opony twardej, korzeni nerwowych i nerwów obwodowych. Jeżeli ruchomość nerwu jest ograniczona poprzez otaczające go tkanki, stosuje się neuromobilizacje ślizgowe lub napięciowe.

Ćwiczenia (autoterapia)

Stosuje się ćwiczenia poprawiające i utrzymujące ruchomość tkanek miękkich, stawów oraz struktur nerwowych. W przypadku, gdy ruchomość jest zbyt duża (hipermobilność) zastosowane zostają środki mające na celu ją zmniejszyć:

  • czynne ćwiczenia stabilizujące. Przede wszystkim mięśni głębokich odpowiedzialnych za utrzymanie zmniejszonej ruchomości stawów;
  • środki bierne (pasy OMT, bandaże , stabilizatory itp.).

Zobacz również: terapia manualna – techniki

Bibliografia

  1. Praca własna – Marcin Baranowski;
  2. Kaltenborn F., Manualne mobilizacje stawów kończyn, Wydawnictwo Comer, Bydgoszcz 1996.
Polecane produkty:

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław