Reklama

Prawa Sherringtona

Spis treści

Prawa Sherringtona to reguły określające zasady funkcjonowania układu nerwowego, a w szczególności przewodnictwa nerwowego.

 

Szkoła Sherringtona

Pojęcie synapsy (złącza między dwoma neuronami bądź też neuronem i inną komórką pobudliwą) wprowadził Charles Scott Sherrington w 1887 roku. Jego szkoła wykazała, że pobudzenie docierające za pośrednictwem jednego zakończenia nerwowego nie jest zdolne do wywołania potencjału czynnościowego w neuronie postsynaptycznym.

Opisywał on w swoich pracach funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego jako system łuków odruchowych, który składa się z wzajemnie połączonych neuronów pobudzających i hamujących. W schemacie autora prac motoneurony są końcową, wspólną drogą licznych obwodowych neuronalnych o różnym stopniu złożoności.

Mówiąc prościej, Sherrington obliczył szybkość przewodzenia impulsów na podstawie czasu upływającego od ukłucia do reakcji, a także odległości, jaką musi przebyć impuls. Zauważył, że prędkość przewodzenia impulsu przez akson jest szybsza niż odruchów. W efekcie uznał, że komunikacja między poszczególnymi neuronami może mieć jakieś opóźnienie, do którego dochodzi w synapsie.

Zobacz również: Obwodowy układ nerwowy.

Prawa Sherringtona

Prawa Sherringtona prezentują się następująco:

  1. Wyładowania następcze – efekt pobudzania jednostek motorycznych trwa dłużej niż działanie impulsu pobudzającego. Oznacza to, że uczucie wzrostu siły występujące po długotrwałym utrzymaniu statycznego skurczu mięśni jest wynikiem wyładowania następczego.
  2. Sumacja czasowa – bodźce podprogowe występujące bezpośrednio po sobie sumują się dając w efekcie impuls progowy (pobudzający).
  3. Sumacja przestrzenna – bodźce podprogowe wysyłane jednocześnie z różnych przestrzeni sumują się tworząc impuls progowy.
  4. Promieniowanie pobudzenia – rozprzestrzenianie się odpowiedzi i zwiększanie jej siły; występuje gdy liczba bodźców aferentnych lub czas ich działania narasta. W rezultacie układ nerwowy może zareagować pobudzająco lub hamująco.
  5. Kolejne wzbudzenie – wzrastające pobudzenie mięśni agonistów następuje po stymulacji antagonistów.
  6. Unerwienie przeciwstawne (reciprokalne) – skurcz mięśni agonistów wyzwala jednocześnie hamowanie (rozluźnienie) antagonistów.

Należy wiedzieć, że prawa Sherringtona są podstawowymi zasadami neurofizjologicznymi działania układu nerwowego, na których bazuje między innymi metoda PNF.

Zobacz również: Autonomiczny układ nerwowy (AUN).

Bibliografia

  1. Zieliński K., Warunkowanie a powstawanie asocjacji, Kosmos, 2/1993.
  2. Carmena J., Lebedev M., Crist R., (i inni), Learning to control a brain-machine interface for reaching and grasping by primates, PLoS Biology, 1/2003.


Polecane produkty:

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *