Uszkodzenie nerwu łokciowego

//Uszkodzenie nerwu łokciowego
Fotodepilacja Wrocław

Nerw łokciowy należy do grupy nerwów długich pęczka przyśrodkowego splotu ramiennego. Jest nerwem mieszanym (czuciowo-ruchowym). Na przedramieniu zaopatruje ruchowo mięsień zginacz łokciowy nadgarstka oraz część łokciową mięśnia zginacza głębokiego palców IV i V. W obrębie ręki zaopatruje ruchowo III i IV mięsień glistowaty, mięsień przywidziciel kciuka, głowę głęboką mięśnia zginacza krótkiego kciuka, wszystkie mięśnie międzykostne oraz wszystkie mięśnie kłębika palca małego. Jeśli chodzi o unerwienie czuciowe dłoni, nerw ten odpowiada za czucie w skórze w kierunku łokciowym od osi palca IV oraz palca małego i połowy palca serdecznego. Włókna czucia głębokiego zaopatrują część przyśrodkową tylnej powierzchni torebki stawu łokciowego.

Uszkodzenie nerwu łokciowego

Przyczyny uszkodzenia nerwu łokciowego

Uszkodzenie nerwu łokciowego najczęściej może być spowodowane przez:

  • ucisk nerwu przy koślawości łokcia;
  • zespół kanału łokciowego;
  • sumowanie się mikrourazów lub powtarzających się epizodów naciągania nerwu;
  • długotrwały ucisk, np. wywołany opatrunkiem gipsowym;
  • złamania i urazy okolicy nasady dalszej kości ramiennej stawu łokciowego.

Objawy

Objawy uszkodzenia nerwu łokciowego dzieli się na czuciowe i ruchowe. Do pierwszej grupy zalicza się brak czucia na powierzchni palca V oraz łokciowej powierzchni palca IV. Zaburzenia ruchowe obejmują z kolei brak odwodzenia i przywodzenia palców, upośledzenie przywodzenia kciuka, brak możliwości zgięcia palców IV i V w stawach międzypaliczkowych dalszych, zanik mięśni międzykostnych i mięśni kłębu oraz kłębika (w późniejszym okresie). Najbardziej charakterystycznym objawem uszkodzenia nerwu łokciowego jest tzw. ręka szponiasta.

Testy funkcjonalne

Rozpoznanie uszkodzenia nerwu łokciowego odbywa się w pierwszej kolejności za pomocą testów funkcjonalnych. Przykładowe testy to:

  • próba skrzyżowania palca II i III;
  • próba utrzymania między palcami przedmiotu, np. długopisu;
  • próba utrzymania kartki papieru między kciukiem a palcem wskazującym;
  • próba przywodzenia i przeciwwstawiania palca małego oraz kciuka.

Każda z wyżej wymienionych czynności będzie niemożliwa do wykonania przy uszkodzeniu nerwu łokciowego. Innym testem może być polecenie pacjentowi zaciśnięcia pięści. Przy porażeniu nerwu łokciowego będzie on w stanie zgiąć wyłącznie palce od I do III.

Uszkodzenie nerwu łokciowego – leczenie

Leczenie zachowawcze jest możliwe tylko w przypadku niezajęcia włókien ruchowych. Polega na czasowym i przerywanym unieruchomieniu stawu łokciowego w pozycji wyprostowanej oraz na wyrobieniu u pacjenta odpowiednich nawyków, takich jak:

  • unikanie podpierania się na łokciach;
  • niedopuszczanie do wyziębienia kończyny górnej;
  • siedzenie z dłońmi na kolanach, przy czym kończyna górna nie może być zgięta w stawie łokciowym więcej niż 30 stopni.

Kinezyterapia

Bardzo ważnym elementem leczenia jest kinezyterapia. Wraz z pacjentem wykonuje się codziennie ćwiczenia bierne z dociskiem na powierzchnie stawowe. Jeśli regeneracja nerwu przechodzi prawidłowo, po pewnym czasie pojawi się czynność dowolna. Wówczas wprowadza się ćwiczenia izometryczne i ćwiczenia synergistyczne oporowe. Jeśli pacjent je opanuje, można rozpocząć ćwiczenia czynne w odciążeniu.

Fizykoterapia

Do planu terapii można wprowadzić fizykoterapię. Stosuje się elektrostymulację odnerwionych grup mięśniowych, magnetronik, laseroterapię oraz ultradźwięki. Aby przyspieszyć regenerację nerwu zaleca się zabiegi z ciepłolecznictwa, takie jak parafinoterapia, promieniowanie IR, ciepłe kąpiele czy fango. Warto poinformować pacjenta, że wskazane jest również długotrwałe utrzymywanie kończyny w temperaturze około 37 stopni Celsjusza.

Podsumowanie

Powrót pełnej sprawności może trwać nawet rok czasu. U pacjentów, który posiadają uszkodzenie nerwu łokciowego początkowo powraca czucie głębokie, potem wrażliwość na lekki dotyk i ciepło. Niezwykle ważne jest jak najszybsze wdrożenie leczenia. Uznaje się bowiem, że zmiany zwyrodnieniowe w mięśniach po upływie roku czasu stają się nieodwracalne. Inaczej sprawa wygląda u dzieci, gdzie pomyślny efekt leczenia można uzyskać nawet po 3 latach od uszkodzenia. Ostatecznością jest leczenie operacyjne polegające na rekonstrukcji nerwu łokciowego.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2018.
  2. Kwolek A., Fizjoterapia w neurologii i neurochirurgii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław

Zostaw komentarz

Zadaj pytanie

Pytania do specjalisty on-line. Jeśli nie znalazłeś informacji, której szukałeś, a sprawa jest dla Ciebie ważna – zadaj pytanie poprzez poniższy formularz. Nasi specjaliści z pewnością udzielą wyczerpujących odpowiedzi. Twoje pytanie i odpowiedź zostanie opublikowana w naszym serwisie, aby inni użytkownicy mogli się z nią zapoznać. Zapraszamy do kontaktu!