Reklama

Mięsień guziczny

Spis treści

Mięsień guziczny (łac. musculus coccygeus) to parzyście występujący, bardzo krótki i wąski mięsień, którego nazwa pochodzi od jego połączenia z kością guziczną (zwaną także kością ogonową). Razem z mięśniem gruszkowatym (leżącym bezpośrednio nad mięśniem guzicznym), zamyka tylną część miednicy kostnej. Ma duże znaczenie szczególnie w urologii i ginekologii.

 

Mięsień guziczny – przebieg

Mięsień guziczny przyczepia się do grzbietowej części mięśnia dźwigacza odbytu. Jego przyczepy można przedstawić następująco:

  • przyczep początkowy (pp) – boczna krawędź kości guzicznej, trzy najbliżej zlokalizowane kręgi krzyżowe;
  • przyczep końcowy (pk) – kolec kulszowy, więzadło krzyżowo-kolcowe.

To niewielki mięsień o nieco trójkątnym kształcie.

Funkcje mięśnia guzicznego

Mięsień guziczny ma duże znaczenie w fizjologicznym procesie defekacji. Po zakończeniu wypróżniania się, jego napięcie przyciąga odchyloną dogrzbietowo kość ogonową ponownie w stronę dobrzuszną. Podobna sytuacja ma miejsce po porodzie siłami natury. Ponadto mięsień ten stanowi mięśniowe domknięcie przy tylnej ścianie miednicy, współtworząc przeponę miednicy. Jego funkcja ma przede wszystkim charakter statyczny.

Unerwienie

Mięsień guziczny (wspólnie z mięśniem dźwigaczem odbytu) unerwia gałęzie odchodzące bezpośrednio od splotu krzyżowego.

Unaczynienie

Unaczynienie mięśnia guzicznego pochodzi od tętnicy krzyżowej bocznej, która stanowi odgałęzienie tętnicy biodrowej wewnętrznej.

Ćwiczenia mięśnia guzicznego

Mięsień guziczny wchodzi w skład przepony miednicy, a więc mięśni dna miednicy. Można go wzmacniać świadomymi ćwiczeniami mięśni Kegla, jednak nie wyczujemy przy tym jego ruchu. Czynność mięśnia guzicznego opiera się na statycznych napięciach, wszystkie ćwiczenia będą więc izometryczne. Chcąc skupić się właśnie na tym konkretnym mięśniu, należy odnosić się głównie do okolic środka ścięgnistego i odbytu. Trening mięśni dna miednicy według koncepcji BeBo rozdziela ćwiczenia dla poszczególnych warstw mięśniówki, co jest praktyczne i umożliwia stopniowanie trudności.

Jednym z przykładowych ćwiczeń może być przyjęcie pozycji stojącej na lekko ugiętych kolanach, wykonanie delikatnego tyłopochylenia miednicy (przyciągnięcie spojenia łonowego ku górze), a następnie spokojne oddychanie, kierując wdychane powietrze aż do przepony miednicy. Wystarczy wyobrazić sobie silne gazy, które chcemy powstrzymać. Na każdy wdechu, gdy powietrze kieruje się do dna miednicy wyobrażamy sobie, że gazy opuszczają nasze ciało. Z kolei każdy wydech to delikatne zaciśnięcie mięśnia zwieracza odbytu i wzmocnienie tyłopochylenia miednicy. Przytrzymujemy napięcie do końca wydechu, a następnie, na kolejnym wdechu, rozluźniamy mięśnie.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
  2. Tanzberger R., Kuhn A., Mobs G., Baumgartner U., Dno miednicy – fizjologia, patologia, diagnostyka i leczenie, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2020.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *