Reklama

Odruch ATOS

Spis treści

Koenzym Q10 promocja

Odruch ATOS to asymetryczny toniczny odruch szyjny. Pojawia się po raz pierwszy w okolicach 18. tygodnia życia płodowego i jest w pełni obecny w trakcie porodu. Powinien zostać zintegrowany do 6 miesiąca życia dziecka. Coraz częściej obserwuje się jednak tendencję odruchu ATOS do przetrwania, co jest zjawiskiem wysoce niepokojącym.

Odruch ATOS

Odruch ATOS – znaczenie w pierwszych miesiącach życia

Odruch ATOS pełni bardzo ważną rolę w życiu płodowym dziecka, zwłaszcza w momencie narodzin. Poród naturalny dodatkowo go wzmacnia, dlatego dzieci urodzone drogą cięcia cesarskiego są narażone na wystąpienie opóźnienia neurorozwojowego w większym stopniu niż dzieci urodzone siłami natury. W pierwszym miesiącach życia dziecka odruch ATOS:

  • zapewnia prawidłowy przepływ powietrza i możliwość oddychania u niemowlęcia leżącego na brzuchu;
  • wpływa na kształtowanie się koordynacji ręka-oko i poczucie odległości.

Ma ogromne znaczenie w prawidłowym rozwoju motorycznym i intelektualnym, jednak w 6. miesiącu życia powinien ulec stopniowemu wygaszeniu. Odruchami powiązanymi z ATOS są odruchy takie jak:

Jak wywołać odruch ATOS?

Odruch ATOS wywołujemy poprzez delikatne skręcenie główki dziecka w jedną, dowolną stronę. Maluch powinien znajdować się w leżeniu na plecach. Jeśli odruch jest obecny, natychmiast zauważymy wyprost w kończynach dolnej i górnej (co jest efektem wzrostu napięcia mięśni prostowników) po stronie, w którą skręcono główkę. Po stronie przeciwnej pojawi się osłabienie równoległych mięśni, dlatego zaobserwujemy zgięcie i przyciągnięcie do ciała kończyny górnej i dolnej.

Badanie najlepiej jest przeprowadzać w momencie, gdy dziecko nie śpi, ale jest spokojne i nakarmione. U dzieci pobudzonych, aktywnych czy płaczących wywołanie odruchu nie będzie możliwe ze względu na brak chęci do kierowania główki w jedną stronę. Wzmożona aktywność ruchowa maskuje ewentualny odruch ATOS. Ruch obracania główki wykonujemy powoli dla obydwu stron.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Odruch ATOS

Przyczyny przetrwałego odruchu ATOS

Choć nie ma 100% pewności, dlaczego odruchy prymitywne nie wygasają lecz mogą przetrwać, istnieje kilka teorii. Wielu badaczy wskazuje na zjawisko opóźnionej mielinizacji włókien nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Podstawą tej tezy jest fakt, że wygaszanie reakcji odruchowych modulowanych przez pień mózgu skorelowane jest z mielinizacją eferentnych dróg nerwowych. Głównie dróg korowo-rdzeniowych oraz dróg korowo-jądrowych. Inne badania wykazały natomiast mniejszą ilość istoty białej w mózgach dzieci, u których zaobserwowano przetrwały odruch ATOS.

Przetrwały odruch ATOS – konsekwencje

Wszystkie przetrwałe odruchy pierwotne skutkują zaburzeniami rozwoju dziecka w późniejszym wieku, dlatego tak ważne jest dążenie do ich wyciszenia w odpowiednim momencie. Przetrwały odruch ATOS konsekwencje może mieć następujące:

  • trudności z czytaniem;
  • skłonność do robienia błędów ortograficznych podczas pisania, brzydkie i wolne pismo;
  • nieustaloną lateralizację;
  • trudności z przekraczaniem linii środkowej ciała;
  • ruchy jednostronne zamiast dwustronnych;
  • trudności z wyrażaniem myśli podczas pisania;
  • nieprawidłowy chwyt długopisu, co powoduje wszelkie problemy podczas pisania.

W praktyce, pierwszym niepokojącym objawem jest trudność z przekładaniem przez dziecko zabawki z jednej rączki do drugiej. Maluch nie jest w stanie samodzielnie się obracać, a następnie raczkować. Ma trudności z zachowaniem równowagi podczas nauki chodzenia. Mówi się, że odruch ten stwarza niewidzialną barierę w linii pośrodkowej ciała, nie pozwalając dziecku jej przekroczyć. Będzie więc wykonywało różne zadania posługując się wyłącznie jedną stroną ciała. Dziecko pracujące przy biurku czy stoliku będzie układało kartkę z długopisem po jednej stronie, zwykle pod kątem. Nie do końca wiadomo, z czego wynika tendencja do przetrwania odruchów prymitywnych.

Przetrwały odruch ATOS – postępowanie

Przetrwały odruch ATOS wymaga specjalistycznego podejścia, czyli pracy dziecka z fizjoterapeutą lub terapeutą integracji sensorycznej. Zajęcia powinny odbywać się raz lub 2 razy w tygodniu, przy czym rodzice lub opiekunowie dziecka otrzymują również plan terapeutyczny do domu. Na jego podstawie muszą codziennie ćwiczyć z dzieckiem i stosować się do poleceń specjalisty. Terapia trwa zwykle kilka miesięcy, po czym można zmniejszyć częstotliwość spotkań.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Madejewska M., Choińska A., Gieysztor E., Trafalska A., Ocena neuromotoryczna dzieci w wieku 4-7 lat z powiatu kamiennogórskiego na podstawie testów Sally Goddart, Pielęgniarstwo i Zdrowie Publiczne, 6/2016.
  2. Gieysztor E., Sadowska L., Choińska A., Stopień integracji odruchów prymitywnych jako narzędzie diagnostyczne do oceny dojrzałości neurologicznej zdrowych dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, Pielęgniarstwo i Zdrowie Publiczne, 1/2017.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *