Szukaj
Szukaj

Metoda Rood

Spis treści

Kolagen naturalny do picia

Kolagen naturalny do picia

Metoda Rood powstała w latach 50. XX wieku z inicjatywy amerykańskiej fizjoterapeutki Margaret Rood. W 1954 roku opisała ona swoje spojrzenie na funkcję ośrodkowego układu nerwowego. Jej zdaniem, wzorce ruchowe rozwijają się z podstawowych odruchów obecnych w momencie urodzenia, wykorzystywanych i modyfikowanych w wyniku stymulacji sensorycznej, umożliwiając z czasem przejęcie kontroli przez ośrodki korowe.

Metoda Rood

Metoda Rood – założenia

Autorka twierdzi, że w przypadku zaburzenia sekwencji rozwojowej poprzez odpowiednią stymulację receptorów zewnętrznych bądź wewnętrznych można uzyskać prawidłową odpowiedź ruchową. To z kolei umożliwia powstanie prawidłowych jednostek gnostycznych.

Charakterystyczne dla tej metody jest szerokie wykorzystanie stymulacji obwodowej (przede wszystkim receptorów powierzchownych) w celu ułatwienia odpowiedzi ze strony organizmu. Wszystko to ma w efekcie wykonanie sekwencji rozwojowej.

Zobacz również: Rozwój ruchowy niemowlęcia – kamienie milowe.

Badanie

W celu dokładniejszej oceny rozwoju sensomotorycznego metoda Rood dzieli analizowane czynności na dwie grupy. Wyróżniają one funkcje motoryczne oraz życiowe. Zgodnie z założeniami metody sekwencja rozwoju umiejętności motorycznych przebiega w następujących etapach:

  • mobilność (unerwienie naprzemienne) – zawiera wzorce zgięciowe (w leżeniu tyłem), przejście do leżenia przodem oraz wzorzec wyprostny stanowiący podstawę dalszej pionizacji. Na tym etapie aktywne są głównie powierzchowne mięśnie fazowe;
  • stabilność (współskurcz antagonistycznych grup mięśniowych) – obserwowana w różnych pozycjach wyjściowych: w leżeniu przodem z oparciem na przedramionach lub rękach, w klęku podpartym i w staniu. Na tym etapie następuje stopniowe obciążanie części obwodowych. Dominują wówczas głębiej położone mięśnie toniczne;
  • mobilność nałożona na stabilność – czyli utrzymywanie równowagi ciała podczas przemieszczania się w przestrzeni. Kształcona jest umiejętność zmiany ułożenia stawów bliższych z jednoczesnym obciążeniem stawów dalszych;
  • sprawność, wprawa – występuje wówczas, gdy obciążenie w danej pozycji staje się wyraźnie jednostronne. Osiągnięcie tego poziomu umożliwia wykonywanie ruchów rotacyjnych.

Do najważniejszych funkcji życiowych metoda zalicza:

  • wdech;
  • wydech;
  • ssanie;
  • połykanie;
  • żucie;
  • krzyk;
  • mowę.

Większość tych funkcji (z wyjątkiem żucia i mowy) kształtowana jest już w okresie prenatalnym.

Zobacz również: Badania prenatalne.

Obserwację etapów rozwoju należy przeprowadzać w tak zwanych punktach kontrolnych. Rood zalicza do nich:

Patronite
Patronite
  • zgięcie tułowia w leżeniu tyłem;
  • obrót;
  • wyprost tułowia w leżeniu przodem;
  • oparcie na przedramionach i rękach;
  • klęk podparty;
  • pozycję kuczną;
  • stanie.

Terapia

Następujące po sobie poszczególne wzorce ruchowe pojawiają się jako rezultat sprzężenia zwrotnego:

receptorośrodki analizująceefektor.

Zasadniczym celem terapii jest odtworzenie zaburzonej sekwencji rozwojowej. Dlatego należy aktywizować układ nerwowy poprzez odpowiednią stymulację.

Dobór technik jest ściśle uzależniony od wyników przeprowadzonego badania. Przykładowo, w fazie kształtowania mobilności techniki pobudzające będą dotyczyć przede wszystkim dłoniowej części ręki i podeszwowej części stopy.

Działania terapeutyczne muszą być stosowane do momentu, gdy uzyskany wzorzec aktywności ruchowej będzie w pełni poprawny.

Wieloletnie obserwacje wykazały, że:

  • szybka i krótka stymulacja wywołuje silne, aczkolwiek nietrwałe pobudzenie układu nerwowego;
  • szybka i dłużej trwająca stymulacja pozwala na dłuższe utrzymywanie się reakcji;
  • powolne i długotrwałe bodźcowanie wywołuje efekt hamujący aktywność układu nerwowego.

W związku z tym, metoda Rood do zwiększenia aktywności ośrodkowego układu nerwowego wykorzystuje głównie następujące sposoby:

  • kilkusekundowe pocieranie lodem;
  • wibracje;
  • „szczotkowania”;
  • szybkie rozciągnięcie mięśni;
  • docisk powierzchni stawowych;
  • dotyk tułowia w linii środkowej oraz ust w celu aktywizacji mięśni kończyn górnych;
  • szybki masaż okolicy pępka w celu uaktywnienia mięśni kończyn dolnych.

W przeciwieństwie, w celu wyhamowania nadmiernej odpowiedzi ruchowej można posłużyć się między innymi:

  • zastosowaniem ciepła;
  • powolnym kołysaniem i poruszaniem ciała pacjenta;
  • rytmicznym głaskaniem;
  • powolnym rozciąganiem mięśni;
  • stymulację okostnową.

Na końcu warto wspomnieć, że przedstawione zasady nie stanowią zamkniętej i niezmiennej grupy. Autorka twierdzi, że sam proces terapii powinien być każdorazowo indywidualnie dobierany do pacjenta.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Zembaty A., Kinezyterapia, Tom II, Wydawnictwo Kasper, Kraków 2003.
Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Zapisz się do newslettera!

Szukaj
Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Popularne w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *