Fotodepilacja Wrocław

Pobudzenia dodatkowe nadkomorowe (ekstrasystolia przedsionkowa) odnoszą się do dodatkowych impulsów, które powstają w przedsionku, poza węzłem zatokowym. W rezultacie zostaje zmieniony rytm zatokowy i zniesiona przerwa wyrównawcza.

 

Arytmie nadkomorowe

Klasyfikacja zaburzeń rytmu serca wyróżnia 2 podstawowe grupy arytmii: nadkomorowe i komorowe. Arytmie groźne dla życia to przeważnie arytmie komorowe, jednak niektóre nadkomorowe również mogą stanowić zagrożenie.

Do arytmii nadkomorowych zalicza się:

  • dodatkowe pobudzenia nadkomorowe
  • częstoskurcze przedsionkowe, węzłowe i przedsionkowo-komorowe
  • trzepotanie przedsionków
  • migotanie przedsionków

Arytmie nadkomorowe , gdy występują u osoby bez organicznej choroby serca, zwykle są dobrze tolerowane, a ich występowanie nie wiąże się ze złym rokowaniem.Ta sama arytmia u pacjenta z uszkodzonym sercem może natomiast stanowić zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia.

Pobudzenia dodatkowe nadkomorowe

Dodatkowe pobudzenia nadkomorowe zalicza się do arytmii łagodnych. Są to pobudzenia z innych struktur niż węzeł zatokowy. Ich liczba zwiększa się wraz z wiekiem i nie wymagają one specjalnej farmakoterapii. Mogą wystąpić u zdrowych ludzi, choć w niewielkiej ilości, ponieważ nie więcej niż 100-200 na dobę.

Arytmia ta polega zatem na występowaniu dodatkowych pobudzeń, które mogą powstać nie tylko w przedsionku, ale i w węźle przedsionkowo-komorowym czy w żyłach uchodzących do przedsionka.

Dodatkowe pobudzenia nadkomorowe najczęściej są pojedyncze, mogą jednak pojawiać się w większej liczbie.

Przyczyny

Przyczyną jest najczęściej ektopowe ognisko znajdujące się w obrębie przedsionków i charakteryzujące się własnym automatyzmem. Takie dodatkowe pobudzenia pojawiają się w momencie zaburzenia aktywności układu przewodzącego serca oraz zaburzeń w drodze przewodzenia impulsów.

Sklep Spirulina

U osób zdrowych stan ten może zostać wywołany m.in. używkami, przemęczeniem bądź bodźcami emocjonalnymi. Ilość dodatkowych pobudzeń może być spowodowana również sytuacjami stresowymi, zaburzeniami elektrolitycznymi lub występuje jako skutek uboczny zażywania niektórych lekarstw.

Objawy

Schorzenie zazwyczaj ma bezobjawowy przebieg. Jeśli objawy jednak wystąpią, obejmują przede wszystkim kołotanie serca. Chory odczuwa nierówną pracę serca lub przerwy w jego pracy i niepokój.

Dodatkowe skurcze nadkomorowe mogą powodować zmniejszenie rzutu serca oraz związane z tym objawy – omdlenia i utraty przytomności, osłabienia, zawroty głowy. W niektórych przypadkach są zapowiedzią pojawienia się groźniejszych arytmii nadkomorowych, tj. migotania przedsionków.

Rozpoznanie

Podstawą rozpoznania jest zawsze badanie elektrokardiograficzne (EKG). Kryteria wskazujące na dodatkowe pobudzenia nadkomorowe obejmują:

  • przedwczesny załamek P o zmienionym kształcie;
  • wydłużony odcinek PQ >0,1s;
  • brak przerwy wyrównawczej;
  • zespół QRS bez zmian.

W bardziej zaawansowanych przypadkach konieczne jest wykonanie badania EKG metodą Holtera. Obejmuje ono 24-godzinną obserwację pacjenta.

Leczenie

Schorzenie bardzo rzadko wymaga leczenia, ponieważ zwykle nie zagraża życiu. Ważne jest wyeliminowanie przyczyn dolegliwości (czynników wywołujących), np. zaprzestanie nadmiernego spożywania kofeiny czy alkoholu.

Jeśli objawy są liczne lub nasilone i wpływają na pogorszenie jakości życia chorego można zastosować leczenie farmakologiczne, które obejmuje m.in. leki z grupy beta-blokerów czy antagonistów wapnia.

Zobacz również: Dodatkowe pobudzenia komorowe.

Bibliografia

  1. Braunwald E., Goldman L., Kardiologia, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2006.
  2. Czepiel A., Zaburzenia rytmu serca, Postępy Nauk Medycznych, 2-3/2007.
Polecane produkty:

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław