Promocja Black Friday Spirulina Febico 1+1 Gratis

Osteofity to inaczej wyrośla kostne. Są wynikiem adaptacji kości do zmienionych warunków biomechanicznych spowodowanych zwyrodnieniem chrząstki stawowej (stawy obwodowe i międzykręgowe) i krążków międzykręgowych (trzony kręgów). Należą do podstawowych objawów radiologicznych choroby zwyrodnieniowej stawów.

Osteofity

Gdzie powstają osteofity?

Osteofity w stawach obwodowych powstają na krawędziach powierzchni stawowych, a w kręgosłupie na krawędziach trzonów kręgów. Duże osteofity, klamrujące sąsiednie kręgi, występują w hiperostozie kręgosłupa, czyli chorobie Forestiera. Osteofity mogą powstać w obrębie każdego stawu w ciele człowieka, jednak najbardziej narażone są stawy poddawane regularnie dużym obciążeniom.

Najbardziej charakterystyczne są zmiany powstałe w obrębie stawów międzypaliczkowych dalszych (DIP), które w efekcie tworzą zniekształcenia nazywane guzkami Heberdena, a w obrębie stawów międzypaliczkowych bliższych guzkami Boucharda.

Charakterystyka osteofitów

Na obwodzie powierzchni stawowej, na granicy chrzęstno-kostnej, powstają wyrośla kostne, które mogą ograniczać ruchomość stawu. Właśnie ze względu na ich obecność mówi się o zmniejszonej ruchomości stawów w przypadku chorób zwyrodnieniowych.

Osteofity pokryte są chrząstką zawierającą większe ilości kolagenu typu I niż prawidłowa chrząstka stawowa i proteoglikany o innym składzie (mniejsza zawartość siarczanu keratanu), a ponadto gorzej wiążącą kwas hialuronowy. W zaawansowanych postaciach choroby obserwuje się zniekształcenia obrysów stawu i podwichnięcia.

Przyczyny powstawania osteofitów

Jak wspomniano, główną przyczyną powstawania omawianych zmian jest choroba zwyrodnieniowa stawów. Wyróżnia się dodatkowo czynniki ryzyka, które predysponują do ich rozwoju (ponieważ wiążą się z rozwojem choroby zwyrodnieniowej). Są to między innymi:

Sklep Spirulina
  • nadwaga i otyłość;
  • przeciążenia stawów;
  • mikrourazy stawowe;
  • inne choroby o przebiegu reumatycznym.

Powstawanie tych zmian może mieć również podłoże genetyczne, choć takie przypadki występują raczej sporadycznie.

Skutki zdrowotne

Osteofity w dużej mierze ograniczają ruchomość stawu, w obrębie którego się rozwinęły. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że powodują blokadę tego stawu – dodatkowo sprawiają ból. Ponadto, ich obecność w obrębie kręgów kręgosłupa może przyczyniać się do wystąpienia stenozy kanału kręgowego, czyli jego zwężenia. W efekcie dochodzi do uszkodzenia lub ucisku ważnych struktur (w tym głównie nerwowych), co skutkuje licznymi objawami neurologicznymi.

Wiele osób skupia się wyłącznie na fizycznych skutkach osteofitów i choroby zwyrodnieniowej. Nie należy jednak zapominać, że każda choroba związana z ograniczeniem funkcjonalności wpływa negatywnie na psychikę chorego. To z kolei przekłada się na mniejszą chęć do wykonywania aktywności fizycznej i ogólne pogorszenie samopoczucia. W skrajnych przypadkach może rozwinąć się nawet depresja.

Osteofity – leczenie

Leczenie omawianych zmian obejmuje głównie farmakoterapię i fizjoterapię. Należy pamiętać, że choroba zwyrodnieniowa stawów jest przewlekła, a jej zmiany – nieodwracalne. Można jedynie minimalizować objawy i spowalniać progres choroby.

Farmakoterapia polega na przyjmowaniu leków przeciwbólowych. Najczęściej stosuje się paracetamol lub środki grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W przypadku fizjoterapii skuteczne są następujące metody:

  • ćwiczenia zwiększające wytrzymałość mięśni i zwiększające zakres ruchomości w stawach (oraz ograniczające postępy zaników mięśniowych wynikające z bezczynności);
  • zabiegi fizykalne o działaniu przeciwbólowym.

Należy wspomnieć, że jedną z najbardziej efektywnych metod fizykalnych ostatnich lat w leczeniu między innymi osteofitów, jest fala uderzeniowa. Może ona wpłynąć na zmniejszenie pojedynczych zmian i zwapnień, rozluźniając jednocześnie zbyt duże napięcie mięśniowe. Dodatkowo należy regularnie uprawiać wybraną aktywność fizyczną. Za najlepsze uznaje się aktywności, które angażują stawy do pracy w szerokim zakresie (np. pływanie, jazda na rowerze itp.).

Bibliografia

  1. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Tom II, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.
  2. Kaniewska K., Terlikowski R., Rozwadowska E., Choroba zwyrodnieniowa stawów, Białystok 2010.
  3. Leszczyńska P., Pawlak-Buś K., Choroba zwyrodnieniowa stawów – epidemia XXI wieku, Farmacja Współczesna, 1/2008.
  4. Osiecka A., Matuszewska-Zbrońska H., Drzastwa W., Bujak-Rosenbeiger E., Mizgała E., Choroba zwyrodnieniowa stawów w praktyce lekarza rodzinnego, Annales Academiae Medicae Silesiensis, 71/2017.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław