Rehabilitacja barku – ogólne zasady

//Rehabilitacja barku – ogólne zasady

Najważniejszym czynnikiem, który będzie decydował, że rehabilitacja barku została wykonana prawidłowo według wcześniej ustalonego planu jest odpowiednio postawione rozpoznanie. Wyróżniamy trzy komponenty, które mogą przestać prawidłowo funkcjonować na skutek ostrego lub przewlekłego uszkodzenia. Są to ruchomość, siła i stabilność. Prawidłowo przeprowadzona rehabilitacja może znacząco i skutecznie poprawić wszystkie te elementy.

Rehabilitacja barku - ogólne zasady

Rozpoznanie i rehabilitacja

Kliniczne objawy takie jak np. zaawansowana niestabilność, znaczna utrata ruchomości lub masywne naddarcia mięśni, mogą nie powodować trudności w zdiagnozowaniu lecz nie oznacza to, że ich leczenie jest łatwe. Zdecydowanie trudniejsze do rozpoznania, a także do leczenia są subtelne objawy, takie jak np. wzmożona translacja głowy kości ramiennej na skutek utraty rotacji wewnętrznej w stawie ramiennym (GH), nieprawidłowe ustawienie łopatki jako wtórny rezultat osłabienia mięśnia czworobocznego oraz mięśnia zębatego przedniego lub migracja głowy kości ramiennej z powodu osłabienia stożka rotatorów. Pozytywny wynik rehabilitacji zależy zarówno od właściwego rozpoznania, od leczenia stwierdzonych odchyleń od prawidłowego stanu, jak również zrozumienia ich znaczenia dla właściwego funkcjonowania barku. Celem rehabilitacji, bez względu na rodzaj uszkodzenia, jest przywrócenie utraconych funkcji.

Przyjmuje się, że rehabilitacja barku, niezależnie czy będzie to po uszkodzeniu czy po operacji, powinna rozpocząć się od wczesnych ruchów czynnych oraz działań, które mają na celu wspomóc przywrócenie prawidłowej mechaniki barku. Już niejednokrotnie potwierdzono i udokumentowano badaniami na innych okolicach ciała zalety wczesnego uruchamiania stawów. Za przykład może posłużyć przyspieszony plan rehabilitacji po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego, który zapewnia wcześniejsze przywrócenie ruchomości, siły, a także funkcji nie zagrażając stabilności.

Wykazano również, że bezwzględne unieruchomienie odpowiada za rozwój czynnościowej niestabilności stawu ramiennego w następstwie wyłączenia stożka rotatorów, zaniku mięśni, aż wreszcie za pogorszenie się kontroli nerwowo-mięśniowej. Brak ruchów czynnych w obrębie barku zaburza prawidłowe powiązania kinematyczne między stawem GH a stawem łopatkowo-piersiowymi i może prowadzić do niewłaściwej funkcji stożka rotatorów jak również do różnego rodzaju konfliktów. U pacjentów, których dotykają schorzenia barku, wczesne podejmowanie ruchów budzi obawę, że może to doprowadzić do nasilenia bólu i będzie miało wpływ na późniejszą naprawę poprzez operację. Czas pomiędzy uruchamianiem i ćwiczeniami wzmacniającymi powinien być dokładnie udokumentowany przez lekarza, aby później można było w jasny sposób przedstawić te informacje fizjoterapeucie oraz pacjentowi.

Ból barku – rehabilitacja

Na poniższym filmie fizjoterapeuta Paweł z Centrum Fizjoterapeuty pokazuje kilka technik przydatnych podczas rehabilitacji barku:

Najlepsza metoda?

W ostatnich latach metoda terapeutyczna odnotowująca największy postęp w rehabilitacji barku to fizjoterapia wodna. Głównym powodem jej stosowania jest to, że w mniejszym stopniu obciąża tkanki. Zaletą rehabilitacji w wodzie jest zdolność do utrzymywania się na powierzchni wody (tzw. pływalność) kończyn górnych. Przy zanurzeniu ich masa spada aż do 1/8 zwykłej masy, gdy są one ustawione w odwiedzeniu do 90 stopni i przodozgięciu. Takie pozorne obniżenie masy barku czy ramion zmniejsza podczas ćwiczeń czynnych naciski i naprężenia tkanek będących po naprawie lub w stanie zapalnym. Sprawia to, że możliwe staje się wcześniejsze przywracanie czynnych ruchów w środowisku chronionym, a co za tym idzie, wcześniejszy powrót do wykonywania prawidłowych schematów ruchowych.

Polecane produkty:

Autor: | 2017-04-10T11:31:51+00:00 12 Maj, 2015|Kategorie: Fizjoterapia|Tagi: , , , , |0 komentarzy

Zostaw komentarz