Uszkodzenie ścięgna Achillesa

//Uszkodzenie ścięgna Achillesa
Fotodepilacja Wrocław

Uszkodzenie ścięgna Achillesa

– to przerwanie ciągłości jego włókien, które biegną od kości piętowej (guz piętowy) do mięśnia trójgłowego łydki. Ze względu na przebieg kliniczny, uszkodzenia ścięgna Achillesa dzielimy na ostre lub przewlekłe, natomiast ze względu na miejsce (lokalizację) – uszkodzenie ścięgna lub jego przyczepu.

Uszkodzenie ścięgna Achillesa

Przyczyny

1. Urazy zamknięte:

– najczęstszą przyczyną jest uraz pośredni. Może to być nagłe naprężenie ścięgna Achillesa, które przekracza jego wytrzymałość. Uraz bezpośredni może wystąpić podczas uprawiania sportu np. uderzenie w ścięgno.

2. Urazy otwarte:

– występują rzadziej. Dochodzi do nich podczas rany przechodzącej przez ścięgno.

Patogeneza uszkodzenia ścięgna Achillesa

Zmiany degeneracyjne w ścięgnie (tendinoza) oraz zaburzenia w układzie włókien kolagenowych są wynikiem małej elastyczności mięśnia trójgłowego co często jest związane z nakładającymi się urazami. Oznaką degeneracji w tendinozie jest wnikanie naczyń w ścięgno (neowaskularyzacja). Proces ten popularnie nazywany jest zapaleniem, jednak biomechanicznie nie ma on charakteru zapalenia. Przewlekła degeneracja może nie wskazywać objawów klinicznych, aczkolwiek ścięgno Achillesa, które objęte jest tym procesem łatwiej ulega uszkodzeniom.

Podczas wywiadu lekarskiego

W trakcie przeprowadzania wywiadu można otrzymać następujące informacje:

– początkowe objawy degeneracyjne są mało dostrzegalne. Ból i obrzęk pojawiają się w okolicach ścięgna Achillesa pojawiają się po zwiększonej aktywności fizycznej. Zdarza się, że niektórych chorych nie występują żadne dolegliwości świadczące o możliwości zerwania;

– duże obciążenie, które przekracza wytrzymałość ścięgna powoduje zerwanie. W następstwie czego pojawia się nagły ból oraz szybko pojawiający się obrzęk. Osoba chora nie ma problemy z chodem, co spowodowane jest brakiem propulsji. Nie ma również możliwości stawania na palcach.

Co pokaże badanie kliniczne?

1. Obrzęk  oraz wyraźnie zwiększony obrys ścięgna Achillesa.

2. Test kliniczny:

objaw Simmondsa-Thompsona – brak ruchu zgięcia podeszwowego stopy podczas zaciskania mięśnia trójgłowego łydki – najprawdopodobniej przerwania ciągłość ścięgna Achillesa;

3. Obniżone napięcie spoczynkowe mięśnia trójgłowego łydki wyraża się poprzez bierne ustawianie się stopy w pozycji neutralnej (fizjologicznie jest to 20° podczas leżenia na brzuchu i stawie kolanowym zgiętym do 90°).

4. Szczegółowa palpacja pozwala na wykrycie ubytku w przebiegu włókien ścięgna.

Badania dodatkowe

1. RTG i KT – stosowane do wykluczenia współistniejących patologi układu kostnego.

2. USG – umożliwia ocenę struktury włókien kolagenowych, ciągłości oraz wczesnej degeneracji ścięgna. Pozwala również na potwierdzenie zerwania, a także ocenę dynamiczną zachowania się obu końców ścięgna. USG jest bardzo przydatne podczas kontroli procesu gojenia się.

3. MRI – pozwala ocenić zakres uszkodzenia ścięgna oraz jego strukturę.

Profilaktyka – jak zapobiegać?

Ważne jest, aby zachować odpowiednie proporcje między ćwiczeniami rozciągającymi, a siłowymi. To pozwala na utrzymanie elastyczności mięśnia trójgłowego łydki i ścięgna Achillesa, co znacznie zmniejsza ryzyko zerwania. W przypadku pojawienia się objawów przeciążenia ścięgna Achillesa konieczna jest diagnostyka oraz wdrożenie kinezyterapii.

Leczenie uszkodzenia ścięgna Achillesa

Leczenie wybierane jest w zależności od wieku chorego, a także jego oczekiwań co do wyzdrowienia oraz poziomu aktywności po okresie leczenia.

Leczenie nieoperacyjne:

Leczenie czynnościowe przynosi bardzo dobre, porównywalne wyniki do leczenia operacyjnego. Warto podkreślić, że mniejsze jest również ryzyko wystąpienia powikłań.

Taki rodzaj leczenia polega na podjęciu wczesnej kinezyterapii, która ukierunkowana jest na jak najszybszą mobilizację ścięgna Achillesa:

– czynnościowe ortezy typu AFO (z klinami pod piętą) – 8-12 tygodni. Początkowo w ustawieniu końskim (30-40° zgięcia podeszwowego), zmniejszając zgięcie co 2 tygodnie;

– odciążenie dwoma kulami łokciowymi stosowane powinno być przez kilka tygodni, z zaznaczeniem, aby chory jak najwcześniej obciążał kończynę do granicy bólu;

– nie powinno się bezwzględnie unieruchamiać kończynę (obejmując również staw kolanowy) – może to wiązać się w przyszłości z większym ryzykiem ponownego zerwania ścięgna Achillesa.

Leczenie operacyjne:

Zaletą tego typu leczenia jest łączny czas. W zależności od zastosowanej metody:

– mało inwazyjna – przezskórna (możliwa do wykonania również pod kontrolą USG) – nie wymaga rozległego rozcięcia, co przekłada się na mniejsze ryzyko wystąpienia powikłań;

– inwazyjna – klasyczna (rozcięcie dostępu o 15% większe) – większe ryzyko wystąpienia powikłań.

Jakie jest rokowanie

Ponowne zerwanie ścięgna Achillesa po leczeniu operacyjnym występuje u około 3% osób. Leczenie klasyczne, które polega na bezwzględnym unieruchomieniu powodowało bardzo wysoki, bo aż 10-30%, odsetek ponownych uszkodzeń. Z kolei dynamiczne leczenie czynnościowe w ortezie oraz wczesną mobilizacją ścięgna Achillesa pozwala zmniejszyć to ryzyko do poziomu zbliżonego do leczenia operacyjnego. Jednak ryzyko wystąpienia powikłań jest dużo niższe.

Polecane produkty:

Rehabilitacja Wrocław

1 komenarz

  1. Juzek 10 listopada 2015 w 23:06- Odpowiedz

    Witam. Niecałe 3 tygodnie temu, podczas gry w piłkę, zerwałem ścięgno Achillesa. Dokładnie 2 tygodnie temu zszyto mi operacyjnie to ścięgno. Lekarz w wypisie zalecił 4 tygodnie w gipsie i potem ortezę. Dzisiaj byłem na zdjęciu szwów u innego ortopedy i ten powiedział żebym już chodził w ortezie. Mogę już częściowo ruszać stopą, powoduje to niewielki ból. Nie mogę jednak naprężyć mięśni łydki w tej nodze. Czy jest to normalne?

Zostaw komentarz