Odruch chwytny

Szkolenie Centrum Fizjoterapeuty

Odruch chwytny

– zaliczany do odruchów tonicznych skórnych. Wskazuje na prawidłowy rozwój neurologiczny niemowlęcia. Jest to odruch mimowolny, wywoływany przez centralny układ nerwowy, a jego łuk odruchowy przebiega na poziomie rdzenia kręgowego.  Przy prawidłowym rozwoju dziecka, odruch chwytny rąk zanika około 4-go miesiąca życia, natomiast stóp do 12-go miesiąca (pionizacja), kiedy kora czołowa mózgu jest wystarczająco rozwinięta, by go kontrolować.

Odruch chwytny

Wywołanie odruchu chwytnego polega na dotknięciu wnętrza dłoni niemowlęcia palcem lub cienkim przedmiotem (np. uchwyt grzechotki). Dziecko zaciska pięści na tyle silnie, że można unieść jego tułów (napinają się odruchowo mięśnie zginające przedramię i ramię oraz mięśnie barku), przy czym należy zachować ostrożność, gdyż w każdej chwili może puścić. Zwolnienie uścisku można wywołać przez głaskanie grzbietowej powierzchni dłoni.
W przypadku stóp należy ucisnąć nasadę palców, co wywoła zgięcie podeszwowe palców.

Przetrwały odruch chwytny

Gdy odruch chwytny występuje u dziecka dłużej, niż norma fizjologiczna (patrz wyżej), wskazuje to na spastyczność. W przypadku przetrwałego odruchu po jednej stronie ciała, przyczyną jest uszkodzenie dróg piramidowych po obu stronach – zespół piramidowy.

Przetrwały odruch chwytny – postępowanie

W przypadku rąk:

– głaskanie, poklepywanie powierzchni grzbietowej ręki;
– rozluźnianie ramion (masaż, ruchy bierne);
– mobilizacja do dotykania własnego ciała powierzchnią dłoniową ręki (głaskanie po brzuszku, “kosi kosi łapki”);
– używanie zabawek większych, niż ręce (dłonie) dziecka.

W przypadku stóp:

– chodzenie boso po zróżnicowanym terenie (piasek, trawa, koc);
– zabawa stopami (mobilizacja dziecka);
– głaskanie, poklepywanie grzbietowej powierzchni stopy;
– nie należy dotykać stopy w sposób wywołujący odruch (np. łaskotanie).

Odruch chwytny u wcześniaków

– 26-27 tydzień życia płodowego – pojawia się lekki ruch palców;
– 28 t. ż. p. – delikatne zaciskanie dłoni, bez napięcia zginaczy kończyny górnej;
– 29-30 t. ż. p. –  całkowity chwyt dłonią, lekkie napięcie pozostałych zginaczy;
– 31-34 t. ż. p. – pełny odruch wraz z napięciem zginaczy kończyny górnej, jednak słabszym, niż u donoszonego noworodka.

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej
Autor: | 2014-11-03T17:24:43+00:00 11 Marzec, 2014|Kategorie: Pediatria|Tagi: , |0 komentarzy

Zostaw komentarz