Fotodepilacja Wrocław

Zwichnięcie rzepki jest urazem kolana (stawu rzepkowo-udowego). Zazwyczaj spowodowane jest nagłym skrętem nogi lub bezpośrednim uderzeniem. Rzepka wymyka się z rowka (powierzchni rzepkowej) pomiędzy kłykciami kości udowej, przemieszcza się zwykle poprzecznie. Może towarzyszyć temu ostry ból. Pomocny w takiej sytuacji może okazać się całkowity wyprost kolana, który rozluźniając mięśnie ułatwi powrót rzepki na swoje miejsce.

Zwichnięcie rzepki – opis

Zwiększenie napięcia mięśnia naprężacza powięzi szerokiej, a tym samym pasma biodrowo-piszczelowego generuje siły ciągnące rzepkę do boku, co sprzyja wystąpieniu jej zwichnięcia.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Podążając tym śladem – przyczyną zwiększenia napięcia mięśnia naprężacza może być osłabienie lub przeciążenie mięśnia pośladkowego średniego. Kolana koślawe oraz płaskostopie podłużne również zwiększają ryzyko zwichnięcia rzepki.
Do anatomicznych czynników ryzyka należy większy kąt Q (kąt zawarty pomiędzy liniami długimi uda i piszczeli).

Zwichnięcie rzepki

 

Na zwichnięcia rzepki szczególnie narażone są osoby uprawiające sport, który wymaga gwałtownych rotacji w stawie kolanowym (np. koszykówka, piłka nożna).

Przyczyną urazowego zwichnięcia rzepki jest bezpośredni uraz (np. kopnięcie w przyśrodkową część rzepki), a także przy wewnętrznej rotacji uda względem goleni z jednoczesnym koślawieniem i silnym skurczem mięśnia czworogłowego. Mechanizm zwichnięcia rzepki można zwykle ustalić na podstawie wywiadu.

Powikłania po zwichnięciu rzepki

Na skutek zwichnięcia rzepki może dojść do uszkodzenia okolicznych struktur, jak więzadła stawu kolanowego oraz łąkotki. Mięsień czworogłowy uda może ulec osłabieniu. Chrząstka rzepki narażona jest na uszkodzenie i chondromalację.

Sklep Spirulina

Objawy

W badaniu stwierdza się obrzęk i bardzo często krwiak stawu kolanowego. Przemieszczenie rzepki występuje jedynie w przypadkach braku samoistnej repozycji. Dodatkowo podejrzenie bocznego zwichnięcia rzepki potwierdza palpacyjna tkliwość troczków przyśrodkowych rzepki.

Leczenie

Dostępne są dwa sposoby leczenia zwichnięcia rzepki:

  • zabieg chirurgiczny – zazwyczaj nie wskazany u młodych osób ze względu na możliwość zaburzenia naturalnego wzrostu struktur w stawie kolanowym;
  • leczenie nieinwazyjne – fizjoterapia.

Dodatkowo stosowanie glukozaminy oraz niesterydowych leków przeciwzapalnych może mieć korzystny wpływ na staw kolanowy i rzepkowo-udowy.

Obecność krwiaka wymaga wykonania artroskopii. W efekcie pozwala to na ocenę chrząstki w obrębie stawu rzepkowo-udowego i podjęcie decyzji co do leczenia ewentualnych złamań chrzęstnych.

Fizjoterapia

W większości przypadków osoba ze zwichnięciem rzepki powinna wrócić do komfortowego samopoczucia w ciągu kilku godzin po nastawieniu. Jednak aby uniknąć nawrotu urazu, rehabilitacja powinna trwać do 6 tygodni.

Celem fizjoterapii po zwichnięciu rzepki jest:

  • zmniejszenie bólu, obrzęku i stanu zapalnego;
  • zabezpieczenie rzepki przez klamrę stabilizującą lub kinesiotaping;
  • wzmocnienie głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda;
  • wzmocnienie mięśni obręczy biodrowej;
  • poprawa czucia proprioceptywnego;
  • normalizacja zakresu ruchu w stawie kolanowym;
  • nauka poprawnego poruszania się.

Unieruchomienie w ortezie lub opatrunku gipsowym w wyproście stosuje się przez około 4 tygodnie. Wcześnie rozpoczyna się ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy, a w szczególności jego głowę przyśrodkową.

Cennym uzupełnieniem leczenia zachowawczego bądź pooperacyjnego są ćwiczenia proprioceptywne oraz stosowanie ortezy z pelotą stabilizującą rzepkę (zwłaszcza od strony zwichnięcia). Z kolei efekt przeciwbólowy czy przeciwzapalny można uzyskać poprzez zastosowanie wybranych zabiegów fizykalnych.

Bibliografia:

  1. Marciniak W., Szulc A., Wiktora Degi Ortopedia i Rehabilitacja, Tom 1, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2015.
  2. Mika T., Kasprzak W., Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2013.
Polecane produkty:

Aktualizacja:

Rehabilitacja Wrocław