Zwichnięcie rzepki

Kwas hialuronowy

Zwichnięcie rzepki

jest to uraz kolana (stawu rzepkowo-udowego) zazwyczaj spowodowany nagłym skrętem nogi lub bezpośrednim uderzeniem. Rzepka wymyka się z rowka (powierzchni rzepkowej) pomiędzy kłykciami kości udowej, przemieszcza się zwykle poprzecznie. Może towarzyszyć temu ostry ból. Pomocny w takiej sytuacji może okazać się całkowity wyprost kolana, który rozluźniając mięśnie ułatwi powrót rzepki na swoje miejsce.

Zwichnięcie rzepki – czynniki ryzyka

Zwiększenie napięcia mięśnia naprężacza powięzi szerokiej, a tym samym pasma biodrowo-piszczelowego generuje siły ciągnące rzepkę do boku, co sprzyja wystąpieniu jej zwichnięcia. Podążając tym śladem – przyczyną zwiększenia napięcia mięśnia naprężacza może być osłabienie lub przeciążenie mięśnia pośladkowego średniego.
Kolana koślawe oraz płaskostopie podłużne również zwiększają ryzyko zwichnięcia rzepki.
Do anatomicznych czynników ryzyka należy większy kąt Q (kąt zawarty pomiędzy liniami długimi uda i piszczeli).

Zwichnięcie rzepki

 

Na zwichnięcia rzepki szczególnie narażone są osoby uprawiające sport, który wymaga gwałtownych rotacji w stawie kolanowym (np. koszykówka, piłka nożna).

Powikłania po zwichnięciu rzepki

Na skutek zwichnięcia rzepki może dojść do uszkodzenia okolicznych struktur, jak więzadła stawu kolanowego oraz łąkotki. Mięsień czworogłowy uda może ulec osłabieniu. Chrząstka rzepki narażona jest na uszkodzenie i chondromalację.

Zwichnięcie rzepki – leczenie

Dostępne są dwa sposoby leczenia zwichnięcia rzepki:
– zabieg chirurgiczny – zazwyczaj nie wskazany u młodych osób ze względu na możliwość zaburzenia naturalnego wzrostu struktur w stawie kolanowym;
– leczenie nieinwazyjne – fizjoterapia.

Dodatkowo stosowanie glukozaminy oraz niesterydowych leków przeciwzapalnych może mieć korzystny wpływ na staw kolanowy i rzepkowo-udowy.

Zwichnięcie rzepki – fizjoterapia

W większości przypadków osoba ze zwichnięciem rzepki powinna wrócić do komfortowego samopoczucia w ciągu kilku godzin po nastawieniu. Jednak aby uniknąć nawrotu urazu, rehabilitacja powinna trwać do 6 tygodni.

Cele fizjoterapii po zwichnięciu rzepki:

– zmniejszenie bólu, obrzęku i stanu zapalnego;
– zabezpieczenie rzepki przez klamrę stabilizującą lub taping;
– wzmocnienie głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda;
– wzmocnienie mięśni obręczy biodrowej;
– poprawa czucia proprioeceptywnego;
– normalizacja zakresu ruchu w stawie kolanowym;
– nauka poprawnego poruszania się.

Polecane produkty:

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej

Zostaw komentarz