Fizjoexpert Futuro

Metoda Ilizarowa była pierwszą metodą służącą do likwidacji jednego z najbardziej uciążliwych objawów achondroplazji. Jej celem jest wydłużanie, scalanie, a także korekcja kształtu kości za pomocą specjalnie opracowanego aparatu. Metoda Ilizarowa znajduje zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń ortopedycznych.

Metoda Ilizarowa

Historia

Pierwsze prace dotyczące metod oraz technik w operacyjnym leczeniu nierówności kończyn dolnych (zwłaszcza wśród dzieci) pojawiły się początkiem XX wieku. To właśnie wówczas profesor Gawrił Ilizarow dokonał przełomu w rozwoju tychże metod. W roku 1951 opracował tak zwany cyrkularny aparat jako zewnętrzny system fiksujący. Jego osiągnięcia nie były jednak powszechnie znane, ponieważ pomimo dużej ilości wykonywanych zabiegów nie publikował on swoich prac.

Aparat Ilizarowa

Aparat Ilizarowa zbudowany jest z kołowych pierścieni usytuowanych powyżej i poniżej wytworzonej za pomocą osteotomii w kości szczeliny. Pierścienie połączone są ze sobą prętami gwintowanymi i zespolone z kością tzw. drutami Kirschnera, tworząc przestrzenną szkieletową konstrukcję.

Stabilizator ten należy do grupy stabilizatorów podatnych, w których pożądaną charakterystykę można uzyskać poprzez zmianę wartości siły naciągu wstępnego wszczepów.

Konstrukcja zewnętrzna stabilizatora Ilizarowa składa się z następujących, podstawowych elementów:

  • pierścienie i półpierścienie stabilizacyjne;
  • łuki;
  • pręty teleskopowe;
  • pręty gwintowane;
  • różnego typu drobne elementy umożliwiające prawidłowe umocowanie oddalonych od płaszczyzn pierścieni drutów Kirschnera.

Unifikacja części aparatu pozwala na zmontowanie różnego rodzaju konfiguracji przestrzennej, aby otrzymać układ o najbardziej optymalnych parametrach dla danego przypadku oraz typu leczenia.

Warto również scharakteryzować druty Kirschnera. Są one zakończone specjalnie wyprofilowanym ścięciem, które umożliwia przewiercanie leczonej kości samym drutem, bez użycia innych narzędzi. Do napinania wstępnego drutów wykorzystuje się specjalne śruby z przygłówkowym podcięciem.

Na czym polega metoda Ilizarowa?

Zabieg elongacji dokonuje się poprzez zadawanie za pomocą gwintowanych prętów określonej wartości skokowej przemieszczeń.

W trakcie leczenia tą metodą tworzy się blaszka kostna w szczelinie sztucznego nacięcia. Występujące zjawisko osteogenezy powoduje nadbudowywanie się struktury kości. W efekcie uzyskuje się zamierzoną wartość jej przyrostu.

Sklep Spirulina

Aparat aplikowany jest na kończynę podczas operacji. Umożliwia kompresję na poziomie stawu rzekomego, a dodatkowo w razie potrzeby dystrakcję. Zjawisko to wykorzystuje fenomen regeneracji tkanek w czasie tworzenia się blizny kostnej po złamaniu.

W metodzie Ilizarowa złamanie zastąpione jest celowym przecięciem kości (osteotomią), a w wyniku rozciągania tkanek (dystrakcji) tworzy się nowa tkanka kostna, nazwana przez twórcę metody regeneratem.

Warunkiem uzyskania poprawy jest zachowanie ruchomości i funkcji kończyny podczas całego leczenia, w przeciwieństwie do typowego unieruchomienia gipsowego. Jest to szczególnie ważne u osób starszych w związku z występującą u nich fizjologiczną sarkopenią.

Zalety metody Ilizarowa

Obciążanie kończyny oraz zachowanie ruchomości w stawach wpływa na poprawę metabolizmu leczonych tkanek, a tym samym wykazuje działanie przeciwobrzękowe.

Kolejną zaletą jest fakt, że metoda ta praktycznie nie ma ograniczeń wiekowych, jednakże u osób starszych zdarzają się zaburzenia tworzenia regeneratu kostnego. Pociąga to za sobą konieczność dłuższego noszenia stabilizatora.

Skutki uboczne zastosowania aparatu Ilizarowa

Aparat Ilizarowa towarzyszy pacjentowi przez cały okres leczenia, przy czym, nie rzadko jest źródłem bólu czy dyskomfortu. Dolegliwości bólowe zwykle są wywołane powstającym napięciem w ścięgnach, mięśniach oraz naczyniach krwionośnych. Ponadto, sam proces zadawania przemieszczeń odbywa się w warunkach ograniczonej kontroli.

Cały proces leczenia wyjątkowo obciąża pacjenta, głównie z powodu długotrwałego leczenia i związanego z nim wyłączenia z normalnej aktywności, co wpływa niekorzystnie na codzienne funkcjonowanie oraz jakość życia.

Powikłania mogące wystąpić podczas leczenia obejmują:

  • ograniczenie ruchomości i przykurcze stawowe;
  • przemieszczenia odłamów;
  • przedwczesny bądź opóźniony zrost;
  • zagięcie lub złamanie regeneratu;
  • złamanie wydłużanego lub sąsiedniego segmentu;
  • stany zapalne tkanek miękkich;
  • obrzęki kończyn.

Należy przypomnieć, że leczenie metodą Ilizarowa jest bardzo inwazyjne. Wymaga stałej kontroli specjalisty, a po zdjęciu aparatu również rehabilitacji.

Zobacz również: Kompleksowa terapia obrzęków.

Bibliografia

  1. De Mezer M., History od research on genesis and history of achondroplasia’s treatment, Nowiny Lekarskie, 78/2009.
  2. Mazurkiewicz S., Tutaj J., Juda Z. (i inni), Innowacyjny mechatroniczny system w leczeniu nierówności kończyn u dzieci metodą Ilizarowa, Problemy Nauk Stosowanych, 2/2014.
  3. Krzymińska R., Ostiak W., Ocena funkcjonalna i ocena jakości życia u starszego pacjenta leczonego metodą Ilizarowa z powodu stawu rzekomego – prezentacja przypadku klinicznego, Geriatria, 4/2010.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław