NDT Bobath – cele, zasady i założenia metody

///NDT Bobath – cele, zasady i założenia metody
Kwas hialuronowy

Metoda Bobath

znana  również jako NDT Bobath (ang. neuro-developmental treatment – terapia neuro-rozwojowa) jest szeroką i rozwijającą się koncepcją w rehabilitacji neurologicznej, która obejmuje ocenę i leczenie pacjenta (dzieci i dorosłych) z zaburzeniami funkcji układu nerwowego.
Nazwa Bobath pochodzi od nazwiska twórców metody – małżeństwa Karela (psychiatra, neuropsycholog) i Berty (fizjoterapeutka) Bobath, którzy zajmując się pacjentami z mózgowym porażeniem dziecięcym oraz po udarach, dążyli do przywrócenia funkcji układu ruchu poprzez reedukację.

Cele metody NDT Bobath:

edukacja właściwej kontroli motorycznej w różnych środowiskach (np. na piłce), co zwiększa zaangażowanie i jest praktycznym ćwiczeniem samoobsługi pacjenta.

Główne zasady w metodzie NDT Bobath:

1. Normalizowanie napięcia mięśniowego.
2. Hamowanie odruchów nieprawidłowych.
3. Dążenie do kontroli postawy oraz wyzwalanie ruchów jak najbardziej zbliżonych do prawidłowych.
4. Przeniesienie zdobytych umiejętności na czynności codzienne (terapia zajęciowa)

Kompleksowe podejście koncepcji Bobath uwzględnia trzy formy terapii:

1. Fizjoterapię – użycie specjalnych technik manipulacyjnych, aby pomóc dziecku, zrelaksować je oraz zmobilizować prawidłową pracę mięśni i stawów. Poprawia to postawę (stabilną) przyjmowaną przez dziecko oraz ruch, umożliwiając swobodne poruszanie się.

2. Terapię zajęciową (leczenie pracą) – dąży do maksymalizacji potencjału dziecka w jego codziennej niezależności, samodzielnym wykonywaniu najprostszych czynności. Często wykorzystuje gry, zabawy by rozwinąć dziecko i nauczyć je wielu cennych umiejętności.
Porażenie mózgowe może niejednokrotnie wpływać na zdolności percepcji oraz sensoryki dziecka oraz postrzeganie przez nie przestrzeni i odległości. Terapia zajęciowa ma na celu pomóc w przezwyciężeniu tego poprzez zastosowanie starannie przygotowanych działań, które pokażą i nauczą jak efektywnie korzystać z oczu, rąk. Jak się samodzielnie ubrać, jeść, czytać, pisać oraz grać z przyjaciółmi.

3. Terapię logopedyczną (mowy i języka) – istotna jest praca nie tylko nad mową, ale nad całą jamą ustną (jej ruchami). Trudności w koordynacji mięśni niezbędnych do mówienia mogą przyczynić się do problemu z jedzeniem czy piciem.
Dziecko może stosować wiele metod komunikowania. Za pomocą oczu, rąk, zdjęć, symboli, a nawet dzięki wykorzystaniu komputera. Dziecko z porażeniem mózgowym może wchodzić w interakcje z innymi.

Terapia NDT Bobath łączy te dyscypliny, aby dać każdemu dziecku umiejętności niezbędne do poznania świata, by mogło w swobodnie komunikować się ze światem, z ludźmi, przekazać jakie ma potrzeby oraz uczestniczyć w miarę możliwości w życiu rodzinnym, nie tylko w sesji terapeutycznych, ale we wszystkich aspektach życia.

NDT Bobath jest interdyscyplinarnym podejściem do „zarządzania” porażeniem mózgowym z udziałem terapii zajęciowej, fizjoterapii oraz terapii mowy i języka. Podstawą metody jest to, aby dać dzieciom doświadczenie normalnego ruchu, umożliwiając dziecku aktywne reagowanie na swoje potrzeby.
Praca nad dzieckiem z porażeniem mózgowym to współpraca całej grupy ludzi: lekarza, fizjoterapeuty, logopedy, rodziny, psychologa itp.
Ważne by stymulować rozwój dziecka przez całą dobę. Dlatego dużą część obowiązków pracy z dzieckiem przejmują rodzice.
Koncepcja NDT Bobath nie ma stałych, sztywnie wytyczonych elementów pracy, dostosowywana jest indywidualnie do każdego dziecka oraz modyfikowana w trakcie terapii. Uczy jak pielęgnować, karmić, postępować oraz poruszać się w pracy z pacjentem, który doznał uszkodzenia OUN.

NDT Bobath pozwala uwzględnić czynniki środowiskowe oraz możliwości chorego do uczestnictwa w grupie rówieśniczej i jego normalnego funkcjonowania, odnalezienia się w życiu społecznym.

NDT Bobath umożliwia:

1. Wczesne zdiagnozowanie zaburzeń OUN.
2. Ocenę dojrzałości ośrodkowego układu nerwowego oraz jego funkcjonowanie.
3. Programowanie działania usprawniającego.
4. Ocenę zaburzeń motorycznych przez analizowanie wzorców postawy i ruchowych (ich jakości) podczas działań spontanicznych, które dziecko wykonuje. Ocenia ponadto pozostałe sfery rozwoju dziecka.

Małżeństwo Bobath współpracowało z dr Koeng. Wspólnie wytypowali najlepsze pozycje dziecka co do badania i obserwacji:

1. Leżenie tyłem.
2. Leżenie przodem.
3. Leżenie bokiem.
4. Podwieszenie brzuszne.
5. Podciąganie do siadu.
6. Podparcie na kończynach górnych (kkg).
7. Pozycja stojąca.
8. Pozycja siedząca.

U dziecka z MPD (mózgowym porażeniem dziecięcym) ocenia się również mechanizm antygrawitacyjny (odruchu postawy). Na prawidłowy mechanizm odruchu postawy (antygrawitacyjny) składają się:

1. Prawidłowe napięcie mięśni.
2. Prawidłowe unerwienie reciprokalne (przeciwstawne).
3. Prawidłowa koordynacja zależna od wieku dotyczy prezentowanych przez dziecko wzorców postawy oraz wzorców motorycznych, które rozwijają się poprzez odpowiednią reakcje prostowania i reakcji równoważnych. Są one ważne, gdyż dzięki nim dziecko pionizuje się oraz potrafi wykonywać ruchy płynne, harmonijne, efektywne. Zgodne z działaniem sił grawitacji, ale i przeciwko grawitacji.

Polecane produkty:

  Rehabilitacja kadry olimpijskiej

Zostaw komentarz