eFizjoterapia

Kolka nerkowa to popularny objaw często pojawiający się w przebiegu kamicy nerkowej. Zazwyczaj jest pierwszym objawem tej choroby i obejmuje dolegliwości bólowe o charakterze kolkowym.

Kolka nerkowa

Czym jest kamica nerkowa?

Kamica nerkowa to częsta choroba polegająca na tworzeniu się złogów w świetle dróg moczowych. Wspomniane złogi powstają ze składników znajdujących się w moczu, które nie są sprawnie usuwane. Powstawaniu złogów sprzyjają następujące czynniki:

  • dieta bogatobiałkowa;
  • picie dużej ilości wysokozmineralizowanej wody;
  • podaż małej ilości płynów dziennie, mniejszej niż 1200 ml na dobę;
  • przebywanie w ciepłym klimacie.

Charakterystyka kolki nerkowej

Typowo umiejscawia się w okolicy lędźwiowej, przy czym często promieniuje do pachwiny, jądra albo wargi sromowej. Bóle w okolicy lędźwiowej wiążące się z guzami nerek występują stosunkowo rzadko, częściej natomiast towarzyszą stanom zapalnym miedniczek nerkowych. Choroby miąższu nerkowego przebiegają z reguły bezbólowo.

Kolka nerkowa należy do objawów przedmiotowych kamicy nerkowej, często towarzyszy jej wzmożone napięcie mięśni po stronie występowania objawu. Znaczny odsetek chorych na kamicę nerkową wydala złóg po jednym lub kilku napadach kolki. Podczas kolki nerkowej, aż w około 85% przypadków, występuje krwinkomocz lub krwiomocz, zaś w około 3% dochodzi do leukocyturii i bakteriomoczu. Do pozostałych objawów, często towarzyszących kolce nerkowej zalicza się:

  • częste nudności i wymioty;
  • niechęć do spożywania płynów czy pokarmów (w związku z tym większość chorych jest silnie odwodniona);
  • naglące parcia, częstomocz;
  • pieczenie przy oddawaniu moczu;
  • tkliwość nerki – charakterystyczny jest tutaj dodatni objaw Goldflama (nasilenie dolegliwości bólowych podczas wstrząsania okolicy lędźwiowej).

Prawdopodobieństwo nawrotu kolki nerkowej po jej pierwszym epizodzie u chorych bez postępowania profilaktycznego wynosi 15% w ciągu roku, do 40% w ciągu 5 lat i do 50% w ciągu 10 lat.

Sklep Spirulina

Przyczyny

Kolka nerkowa jest wprawdzie pierwszym i jednym z najbardziej typowych objawów kamicy nerkowej. Jednak jej wystąpienie może wiązać się również z innymi dolegliwościami, które należy zróżnicować. Są to:

  • kamica żółciowa;
  • tzw. “ostry brzuch”;
  • ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • obturacja dróg moczowych przez skrzepy krwi lub martwicze fragmenty tkanki nerkowej w ostrej martwicy brodawek nerkowych lub gruźlicy.

Leczenie

Celem leczenia kolki nerkowej jest przede wszystkim uśmierzenie dolegliwości bólowych i usunięcie przeszkody w odpływie moczu, jaką jest złóg zaklinowany w świetle moczowodu.

Farmakoterapia

W przypadku silnego bólu stosuje się opioidy, np. petydynę czy tremadol. Leki te znoszą ból, natomiast nie zmniejszają napięcia mięśniówki moczowodu i dlatego nie ułatwiają przesuwania się złogów do pęcherza moczowego. W przypadku słabszego bólu skuteczna bywa kodeina, często w postaci preparatu złożonego zawierającego paracetamol lub kwas acetylosalicylowy.

Niekiedy skuteczne mogą się okazać niesteroidowe leki przeciwzapalne. Są one równie skuteczne jak opioidy w znoszeniu silnego bólu kolkowego, a zmniejszając obrzęk i odczyn zapalny wokół zaklinowanego złogu, mogą ułatwić jego przesuwanie do pęcherza moczowego. Jeśli ból jest bardzo silny stosuje się leki pozajelitowo. Należy pamiętać, że niesteroidowych leków przeciwzapalnych nie wolno stosować u osób z istniejącą wcześniej chorobą nerek, ponieważ mogą prowadzić do upośledzenia ich czynności. Celem zniesienia bólu stosuje się (jako dodatek do opioidów) leki rozkurczające mięśnie gładkie moczowodu, np. hioscynę.

Okres międzynapadowy

W okresie międzynapadowym przede wszystkim należy pić dużo płynów tak, aby dobowa objętość moczu wynosiła ponad 2 litry. Dodatkowo należy ograniczyć spożycie pokarmów zawierających składniki kamieni moczanowych (wapń, puryny, kwas szczawiowy). W zależności od rodzaju złogów trzeba będzie przeprowadzić alkalizację lub zakwaszanie moczu. Należy ograniczyć spożycie soli kuchennej.

Leczenie inwazyjne

Ostatecznością w leczeniu jest podjęcie leczenia inwazyjnego, czyli usunięcie złogów za pomocą litotrypsji pozaustrojowej lub metod endoskopowych.

Bibliografia

  1. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Tom II, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.
  2. Mutrynowski T., Torz C., Dzigowski P., Radziszewski P., Kamica układu moczowego, Medycyna po Dyplomie, 8/2011.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław