Fizjoexpert Futuro

Kość nosowa (łac. os nasale) jest kością parzystą. Wraz z kością strony przeciwnej tworzy nasadę oraz górną część grzbietu nosa. Można ją opisać jako małą i wydłużoną, od góry grubszą i węższą, natomiast od dołu cieńszą i szerszą. Dodatkowo należy wspomnieć, że łączy się z czterema kośćmi: czołową, sitową, szczęką oraz drugostronną kością nosową.

 

Rozwój

Kość nosowa rozwija się jako kość okładzinowa na przedniej części chrzęstnej puszki nosowej. Każda powstaje z jednego punktu kostnienia, który występuje w początkach trzeciego miesiąca życia płodowego.

Kość nosowa – budowa

Zbudowana jest wyłącznie z istoty zbitej. Każda kość nosowa posiada dwie powierzchnie oraz cztery brzegi.

Powierzchnie kości nosowej

Powierzchnia przednia jest siodełkowata, wklęsła w płaszczyźnie strzałkowej i wypukła w płaszczyźnie poprzecznej. Pokrywa ją mięsień podłużny nosa. Ponadto często posiada jeden lub kilka otworków dla małych naczyń krwionośnych.

Powierzchnia tylna jest wklęsła, a w części górnej przylega do powierzchni przedniej kolca nosowego kości czołowej. W dolnym odcinku bierze udział w wytwarzaniu części kostnej przedniej ściany jamy nosowej. Tutaj biegnie podłużna bruzda sitowa dla nerwu sitowego przedniego.

Brzegi kości nosowej

Jak wspomniano wyżej, wyróżnia się cztery brzegi kości nosowej:

Sklep Spirulina
  • górny – wąski i gruby, łączy się z brzegiem nosowym części nosowej kości czołowej;
  • dolny – cienki i nieregularnie zębaty. Łączy się z chrząstką boczną nosa,. Ponadto, na czaszce wymacerowanej ogranicza od góry otwór gruszkowaty;
  • boczny – nieco zaostrzony, łączy się z brzegiem przednim wyrostka czołowego szczęki;
  • przyśrodkowy – łączy się z kością drugiej strony szwem międzynosowym. Poza tym u góry łączy się z kolcem nosowym kości czołowej, natomiast od dołu z blaszką pionową kości sitowej.

Pozostałe informacje

Kości nosowe wykazują wielką zmienność osobniczą i rasową. W efekcie można powiedzieć, że u osób rasy białej są one duże i silnie występujące do przodu, z kolei u osób rasy czarnej małe i spłaszczone.

Szew czołowo-nosowy również może przebiegać różnie. Albo występuje stromo ku górze od strony bocznej ku przyśrodkowej, albo jest ku górze wypukły. Ewentualnie może przebiegać wyraźnie poziomo. Szew ten nie zanika wraz z wiekiem i można go zobaczyć nawet u osób w wieku starczym.

Szew międzynosowy rzadko przebiega symetrycznie w płaszczyźnie pośrodkowej, ponieważ zwykle odchyla się od niej w jedną ze stron (zwłaszcza w odcinku górnym). Czasami szew ten wcześnie znika.

W bardzo rzadkich przypadkach kość nosowa może być dwudzielna.

Złamanie kości nosowej

Urazy twarzoczaszki obejmujące złamania kości nosowej mogą wystąpić jako urazy izolowane (np. w wyniku wypadków komunikacyjnych czy pobicia), bądź zaistnieć w obrażeniach wielonarządowych.

Złamanie kości nosowej należy do złamań w obrębie piętra górnego szkieletu twarzoczaszki. Stanowią około 28-44% wszystkich złamań twarzy. Jednocześnie mogą im towarzyszyć uszkodzenia zatok przynosowych czy oczodołów.

Należy wspomnieć, że u większości poszkodowanych niezbędne jest postępowanie zabiegowe.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, Tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.
  2. Józefowicz-Korczyńska M., Starska K., Miaśkiewicz B., Objawy oczne i oczodołowe po urazach nosa i zatok przynosowych, Otorynolaryngologia, 10/2011.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław