RSQ Technologies

Mielopatia szyjna (ang. cervical spondylotic myelopathy) stanowi dość często występującą chorobę dotyczącą przede wszystkim rdzenia kręgowego.

Mielopatia szyjna

Przyczyny

Przyczynę choroby stanowi narastające zwężenie kanału kręgowego, które powoduje ciasnotę śródkanałową skutkującą uciskiem na korzenie nerwowe, a następnie na rdzeń kręgowy. Narastające zwężenie kanału kręgowego może być wynikiem:

  • bezpośredniego ucisku na rdzeń kręgowy przez zmienione zwyrodnieniowo struktury kostne lub zwapniałe tkanki;
  • ucisku na naczynia zaopatrujące rdzeń kręgowy z jego następowym niedokrwieniem;
  • powtarzających się mikrourazów rdzenia związanych z ruchami szyi.

Dodatkowo, powyżej ucisku dochodzi zwykle do uszkodzenia sznurów tylnych, zaś poniżej stwierdza się demielinizacyjne uszkodzenie dróg korowo-rdzeniowych.

Objawy

Pierwszymi objawami mielopatii szyjnej są zazwyczaj bóle kręgosłupa szyjnego wraz z parestezjami odpowiadającymi poziomom uszkodzenia. Następnie pojawiają się:

  • drętwienie rąk;
  • zaburzenia chodu z kurczowym napięciem mięśni w kończynach dolnych;
  • zaburzenia czynności zwieraczy;
  • impotencja.

Ponadto badanie neurologiczne wykazuje niedowłady i zaniki mięśni rąk, zaś w okresie późniejszym może dochodzić do niedowładów piramidowych kończyn dolnych z dysfunkcją neurogenną pęcherza moczowego. Nierzadko stwierdza się współistnienie depresji. Choroba ma zazwyczaj przewlekły przebieg z powolną progresją objawów klinicznych, rzadko obserwuje się ostre narastanie niedowładu.

Sklep Spirulina

Klasyfikacja

System klasyfikacyjny Nuricka dla mielopatii szyjnej obejmuje 6 stopni tego schorzenia:

  • 0 – ucisk korzeni nerwowych, brak objawów choroby rdzenia kręgowego;
  • 1 – objawy choroby rdzenia kręgowego bez trudności w chodzeniu;
  • 2 – nieznaczne trudności w chodzeniu niepozwalające na zatrudnienie na pełnym etacie;
  • 3- trudności w chodzeniu niepozwalające na zatrudnienie na pełnym etacie, niewymagające pomocy w chodzeniu;
  • 4 – chodzenie za pomocą;
  • 5 – pacjent wymaga korzystania z wózka inwalidzkiego lub leży w łóżku.

Diagnostyka

Podstawowe znaczenie dla rozpoznania mielopatii, poza obrazem klinicznym, mają badania obrazowe. Obecnie metodą z wyboru jest badanie rezonansem magnetycznym, które uwidacznia struktury rdzenia kręgowego.

W diagnostyce mielopatii czasami pomocne bywają także badanie somatosensorycznych potencjałów wywołanych oraz badanie elektromiograficzne. Z kolei u innych chorych stwierdza się niekiedy podwyższone stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Mielopatia szyjna – leczenie

Za najskuteczniejszą metodę leczenia uznaje się operację, której efekty zależą w dużej mierze od wieku pacjenta i wczesności rozpoznania choroby. Leczniczy efekt utrzymuje się przez kilka lat, jednakże po pewnym czasie objawy zaczynają stopniowo nawracać. Pomocne może być leczenie zachowawcze obejmujące stosowanie specjalnych kołnierzy na szyję.

Rehabilitacja z kolei ma znaczenie na wszystkich etapach choroby, ponieważ umożliwia zachowanie sprawności fizycznej przez jak najdłuższy czas. Zmniejsza dolegliwości bólowe i wpływa na ogólną poprawę stanu zdrowia pacjenta.

W związku z tym, że mielopatia dotyczy delikatnych struktur rdzenia kręgowego w okolicy szyi, leczenie powinno być prowadzone pod czujnym okiem doświadczonego lekarza i fizjoterapeuty, gdyż niewłaściwe prowadzenie terapii może mieć fatalne skutki dla pacjenta. W związku z chorą okolicą również dobranie odpowiednich zabiegów fizykalnych jest niezwykle ważne.

Bibliografia

  1. Opara J., Orkiszewska-Mokry K., Klinimetria w mielopatii szyjnej, Aktualności Neurologiczne, 2/2010.
  2. Budrewicz S., Koszewicz M., Koziorowska-Gawroń E., Kowalewski K., Słotwiński K., Mielopatia szyjna u pacjenta z chorobą Parkinsona, dystonią i stenozą kanału kręgowego, Polski Przegląd Neurologiczny, 2/2010.
  3. Pieniążek T., Retrospektywna ocena wyników leczenia chorych z mielopatią szyjną, Bytom 2016.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław