Bielactwo

Spis treści

Bielactwo to przewlekła dermatoza dotycząca do 2% ludzi na całym świecie. Klinicznie objawia się występowaniem dobrze odgraniczonych plam odbarwieniowych.

Bielactwo

Przyczyny

Etiopatogeneza choroby jest niezwykle złożona i nie została w pełni poznana. Jednak wiadomo, że jest wynikiem destrukcji melanocytów obecnych w skórze.

Istnieje kilka teorii przyczynowych, wśród których najpopularniejsze są następujące teorie:

  • autoimmunologiczna – według niej zaburzenia immunologiczne skutkują zaburzeniami funkcjonowania i destrukcją melanocytów. Może to potwierdzać częste współwystępowanie bielactwa z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak np. choroba Addisona czy Hashimoto;
  • neuronalna – niszczenie melanocytów i hamowanie produkcji melaniny następuje poprzez uwalnianie ze skórnych zakończeń nerwowych cytotoksycznych neuromediatorów. Teoria ma potwierdzenie w zjawisku wyższego stężenia neurometabolitów u osób z aktywną postacią bielactwa;
  • stresu oksydacyjnego – zakłada prawdopodobny udział wolnych rodników w inicjacji procesu chorobowego.

Należy rozważyć także teorię metaboliczną, mikrośrodowiskową oraz wirusową. Jednak ze względu na to, że żadna z nich nie wyjaśnia w pełni patogenezy bielactwa, w świetle dostępnej wiedzy nie wyklucza się jednoczesnego udziału wszystkich tych czynników i teorii wieloczynnikowej.

Objawy

Bielactwo manifestuje się powstawaniem plam odbarwieniowych, które dobrze odgraniczają się od zdrowej skóry. Plamy te mają wielkość od kilku milimetrów do kilku centymetrów i barwę od białej po mleczną. Chociaż schorzenie nie powoduje zazwyczaj żadnych dolegliwości, istnieją przypadki choroby z towarzyszącym świądem. Pojawia się to najczęściej w postaci ze stanem zapalnym na obrzeżu plam bielaczych.

Podział bielactwa

Istnieje wiele podziałów bielactwa, jednak najbardziej przydatny wydaje się być podział na formę segmentową i niesegmentową, ponieważ ma ona wpływ na progresję, rokowanie i terapię.

Forma segmentowa

Forma segmentowa manifestuje się jako jedna lub więcej plam, które mogą przebiegać wzdłuż linii Blaschko, jako ograniczona do jednej połowy ciała i zazwyczaj nie przekracza linii pośrodkowej. Ta postać choroby częściej występuje u dzieci niż u osób dorosłych i szybko się rozprzestrzenia.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Forma niesegmentowa

Forma niesegmentowa służyła dotychczas jako jedno określenie dla wszystkich form choroby, które nie mogły zostać zakwalifikowane jako forma segmentowa. Wyróżnia się tutaj następujące typy choroby:

  • postać ogniskową;
  • postać uogólnioną.

Bielactwo – leczenie

Żadna z obecnie dostępnych metod nie daje gwarancji skuteczności. Leczenie komplikuje trudny do przewidzenia przebieg choroby, a wybór metody powinien się opierać na klinicznej postaci bielactwa, dynamice progresji choroby, wieku pacjenta oraz nasileniu i rozległości ognisk chorobowych.

Farmakoterapia

Często stosuje się inhibitory kalcyneuryny, analogi witaminy D oraz preparaty glikokortykosteroidowe. Te ostatnie używane są w leczeniu pierwszego rzutu i szczególnie dużą skuteczność wykazują w stosunku do ognisk zajmujących niewielką powierzchnię. Niosą jednak za sobą długotrwałe działania niepożądane, jak np. ścieńczenie skóry czy rozstępy. Inhibitory kalcyneuryny stosuje się zwykle w miejscach, gdzie nie należy aplikować sterydów, czyli w obrębie twarzy lub szyi.

Laseroterapia

Wykazano, że laser emitujący monochromatyczną wiązkę promieniowania UVB o długości fali 308 nm wpływa stymulująco na melanocyty. Największą skuteczność wykazuje wobec ograniczonych ognisk bielaczych, obejmujących poniżej 30% powierzchni ciała. Leczenie to wykazuje dużą skuteczność przy stosowaniu 2 razy tygodniowo przez okres około 12 tygodni. Metoda jest dobrze tolerowana, jednak pozostaje dość droga.

Depigmentacja skóry

Ta metoda może być rozważana u osób z uogólnioną postacią bielactwa, zwłaszcza, gdy ogniska chorobowe zajmują ponad 50% obszaru skóry. Polega na zastosowaniu miejscowo preparatów silnie odbarwiających skórę. Dla dobrego efektu terapeutycznego stosuje się krem 2 razy dziennie przed 3-12 miesięcy. W efekcie dochodzi do trwałego odbarwienia skóry, przy czym należy unikać ekspozycji UV i stosować wysoką fotoprotekcję celem uniknięcia oparzeń. Tej metody nie zaleca się u pacjentów w wieku młodzieńczym i u dzieci.

Leczenie uzupełniające

Pomocnym uzupełnieniem terapii leczniczych są kosmetyczne metody wspomagające, w tym:

  • kamuflaż kosmetyczny czasowy – fluidy, filtry samoopalające;
  • kamuflaż kosmetyczny czasowy trwały – tatuaże, mikropigmentacja.

Bibliografia

  1. Pawluczuk W., Bielactwo nabyte – współczesne poglądy na etiopatiogenezę i możliwości leczenia, Nowa Medycyna, 11/2000.
  2. Putynkowska A., Czubek M., Bielactwo. Etiopatogeneza, obraz kliniczny oraz współczesne możliwości terapeutcyzne, Kosmetologia Estetyczna, 5/2018.
  3. Misterska M., Szulczyńska-Gabor J., Żaba R., Etiopatogeneza, obraz kliniczny i leczenie bielactwa, Postępy Dermatologii i Alergologii, 4/2009.
  4. Drukała J., Bobis-Wozowicz S., Żabińska-Płazak E., Wojas-Pelc A., Molekularne podłoże zaburzeń pigmentacji w chorobach skóry, Przegląd Lekarski, 3/2009.


Polecane produkty:

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *