eFizjoterapia

Współczynnik akomodacji określa właściwości przystosowania się układu nerwowo-mięśniowego do impulsów prostokątnych i trójkątnych. Jest to zatem pojęcie często spotykane w elektroterapii (elektrodiagnostyce).

Współczynnik akomodacji

Współczynnik akomodacji – charakterystyka

Podstawą do oznaczenia współczynnika akomodacji są różnice jakie obserwuje się w reakcji mięśnia na impulsy trójkątne i prostokątne. Konieczne przy tym jest oznaczenie reobazy mięśnia oraz tak zwanej wartości progowej akomodacji, przez którą rozumie się najmniejszą wartość natężenia impulsu trójkątnego o czasie trwania 1000 ms, konieczną do wywołania minimalnego skurczu.

Jest bardzo przydatny w ocenie stanu pobudliwości układu nerwowo-mięśniowego. Podkreśla się, że badanie to jest szczególnie użyteczne przy wykrywaniu wczesnych stanów chorobowych neuronów ruchowych. Przykładowo, rozpoczynające się porażenie wiotkie daje (jako jedno z pierwszych objawów) wyraźne zmniejszenie wartości współczynnika. Należy jednak wspomnieć, że wartości współczynnika akomodacji nie można wnioskować w sposób wystarczająco pewny o stopniu zwyrodnienia mięśnia.

Wyznaczanie współczynnika akomodacji

Wartość reobazy oznacza się przy użyciu impulsu prostokątnego o czasie trwania 1000 ms. Następnie, dzieląc wartość progową akomodacji przez wartość reobazy, otrzymuje się wartość liczbową. W efekcie odpowiada ona właśnie współczynnikowi akomodacji.

Interpretacja wyników

Wyniki opisanych wyżej obliczeń rozumuje się następująco:

  • 1,0 – całkowity odczyn zwyrodnienia;
  • 1,1-1,5 – bardzo silny odczyn zwyrodnienia – złe rokowania;
  • 1,5-2,0 – silny odczyn zwyrodnienia;
  • 2,0-2,5 – znaczny odczyn zwyrodnienia;
  • 2,5-3,0 – częściowy odczyn zwyrodnienia;
  • 3,0-6,0 – stan prawidłowy, fizjologiczny nerwów lub mięśni.

Praktycznie, przy oznaczaniu tego współczynnika chodzi o to, aby sprawdzić ile razy większego natężenia należy użyć do uzyskania minimalnego skurczu mięśnia przy zastosowaniu impulsu trójkątnego w stosunku do impulsu prostokątnego.

Sklep Spirulina

Podsumowując, wartości od 3 do 6 odpowiadają prawidłowym stosunkom pobudliwości nerwowo-mięśniowej, zaś wartości mniejsze od 3 wskazują na zmniejszenie zdolności przystosowania się mięśnia do wolno narastającego natężenie. Świadczy to o uszkodzeniu mięśnia.

Zobacz również: Chronaksja.

Współczynnik o wartości bliskiej lub równej jedności wskazuje na całkowite zwyrodnienie mięśnia. Wartości powyżej 6 zauważa się w przypadkach nerwicy wegetatywnej.

Iloraz akomodacji

Zdolność mięśnia do akomodacji można określić także ilorazem akomodacji. Jest to modyfikacja sposobu oznaczenia współczynnika akomodacji. Iloraz ten jest stosunkiem wartości amplitudy natężenia impulsu trójkątnego o czasie trwania 500 ms do amplitudy natężenia impulsu prostokątnego o takim samym czasie trwania. Cel stanowi wywołanie minimalnego skurczu badanego mięśnia.

W efekcie ustalono przybliżone wartości ilorazu, które charakteryzują zdolność mięśnia do akomodacji:

  • 1 – całkowita utrata zdolności do akomodacji;
  • 1,1-1,5 – zmniejszona zdolność;
  • 1,6-2,5 – prawidłowa zdolność;
  • 3-4 – podwyższona zdolność.

Metoda ta jest szczególnie przydatna celem diagnostyki mięśni nieznacznie uszkodzonych w wyniku działania na nie czynników toksycznych lub wpływów mechanicznych. Dodatkowo znajduje zastosowanie w badaniach mięśni w okolicach wrażliwych na działanie prądu elektrycznego, jak np. szyja czy twarz.

Bibliografia

  1. Kasprzak W., Mika T., Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław