Metoda S-E-T

Spis treści

Metoda S-E-T (Sling Exercise Therapy) została opracowana w latach 90. XX wieku w Norwegii. Ciekawostką jest, że nie ma jednego twórcy, ponieważ za powstanie metody odpowiada zastęp specjalistów: K. Mosberg, G.Kirkeskole, V. Vindala, T. Tofta i O. Rodeseike. Odnosi się do reedukacji nerwowo-mięśniowej, a podczas usprawniania wykorzystuje głównie system podwieszek.

Metoda S-E-T

Metoda S-E-T – założenia

Podstawą metody jest wiedza na temat tak zwanych słabych ogniw, na które ukierunkowuje się w późniejszym czasie całą terapię. Autorzy metody za podstawową przyczynę dysfunkcji podają osłabienie lokalnych mięśni stabilizujących. Przykładowo, w obrębie kręgosłupa lędźwiowego stabilizację zapewniają mięśnie wielodzielne i poprzeczny brzucha, więc to ich osłabienie przyczyni się do powstawania dysfunkcji w tym odcinku. W przypadku osłabienia stabilizatorów, funkcję kontrolną przejmują mięśnie powierzchowne, czego efektem jest wzmożone napięcie mięśniowe.

Ich zdaniem skuteczne odtworzenie fizjologicznej kontroli nerwowo-mięśniowej można uzyskać przez odpowiednią sekwencję ćwiczeń w łańcuchach kinematycznych otwartych i zamkniętych. Cały sukces zależy od tego, czy uda się poprawnie ustalić, w którym momencie i w jakim natężeniu można wprowadzić ćwiczenia w łańcuchu zamkniętym.

Badanie

W części diagnostycznej nacisk kładzie się przede wszystkim na analizę przyczyn, które prowadzą do zaburzeń stabilizacji. Testowanie zaburzonej stabilności polega na stopniowym utrudnianiu zadania poprzez wykonywanie go najpierw w łańcuchu kinematycznym zamkniętym (co pozwala wykryć jego słabe ogniwo), a następnie w warunkach łańcucha kinematycznego otwartego. Pozwala to na wykrycie właściwej przyczyny dysfunkcji.

Terapia

Terapia polega na pracy w łańcuchu kinematycznym zamkniętym oraz otwartym. Należy dostosować ćwiczenia do aktualnego stanu pacjenta. Główny cel metody S-E-T ukierunkowany jest na zmniejszanie dolegliwości bólowych, a w następnej kolejności na doskonalenie wybranych zdolności motorycznych i ćwiczenia stabilizacyjne, których celem jest stabilizacja lokalna.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Metoda zakłada stopniowe zwiększanie wpływu grawitacji i stopniowe wydłużanie ramienia dźwigni. Ćwiczenia zawsze należy dobrać indywidualnie do pacjenta, natomiast obciążenie zwiększa się według poniższego schematu:

  • stopniowe zwiększanie wpływu siły grawitacji;
  • stopniowe wydłużanie ramienia dźwigni siły działającej na dany obszar ciała;
  • wykorzystanie niestabilnego podłoża;
  • stopniowe wydłużanie czasu utrzymania pozycji końcowej (3-4 sekundy na początku, do 30 sekund pod koniec);
  • zwiększanie liczby powtórzeń w serii od 2-3 początkowo do 8 końcowo;
  • stopniowe zwiększanie liczby serii (od 1 do 3).

Ćwiczenia w łańcuchu otwartym przywracają prawidłową funkcję mięśni lokalnie stabilizujących. Część dystalna ćwiczonego odcinka ciała jest po części ruchoma w przestrzeni, oznacza to że nie jest obciążona masą własnego ciała, a jej ruch nie wywołuje zmian ustawienia sąsiednich stawów. Ćwiczenia te wykonuje się w pozycjach izolowanych, ponieważ ułatwia to wykonywanie ruchów jednopłaszczyznowych i umożliwia pracę pojedynczych mięśni. Istnieje jednak pewna ich wada. Wprawdzie tego typu ćwiczenia aktywizują mięśnie synergistyczne i agonistyczne, jednak nie oddają normalnej aktywności ruchowej typowej dla czynności dnia codziennego. Właśnie dlatego jak najszybciej należy wprowadzać ćwiczenia w łańcuchach zamkniętych.

Ćwiczenia w łańcuchu zamkniętym umożliwiają dobrą stabilizację dystalnej, ćwiczonej części ciała. Jest ona jednocześnie obciążona własnym ciężarem. Ćwiczenia te aktywizują całe zespoły mięśniowe. Ruch ćwiczonego stawu wymusza automatycznie ruchy w stawach sąsiednich. Mają charakter złożony i wielopłaszczyznowy – zbliżony do ruchów wykonywanych podczas czynności dnia codziennego.

Metoda S-E-T zakłada użycie dodatkowego sprzętu. Podstawowym wyposażeniem jest kolumna, zestaw elastycznych podwieszek i linki. Można wykorzystać również podwieszane, balansery, deski, piłki, drążki, szyny czy ruchome barierki do nauki chodzenia.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Nowotny J., Podstawy Fizjoterapii. Część III, Wydawnictwo Kasper, Kraków 2005.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *