eFizjoterapia

Mioglobina (Mb) stanowi białko globularne na podobieństwo hemoglobiny. Podstawową funkcją mioglobiny jest magazynowanie tlenu w mięśniach poprzecznie prążkowanych szkieletowych oraz serca, dzięki czemu tkanki te mogą wytwarzać energię niezbędną do ich skurczu.

 

Charakterystyka mioglobiny

Mioglobina to niskocząsteczkowe białko cytoplazmatyczne znajdujące się w komórkach wyżej wymienionych mięśni. Do krwi przedostaje się w momencie uszkodzenia któregokolwiek z mięśni, który ją posiada. Może przedostawać się również do moczu. Mioglobina jest ostatecznie eliminowana przez nerki.

Rodzaje mioglobiny

W fizjologii wyróżnia się kilka rodzajów mioglobiny, czyli:

Sklep Spirulina
  • oksymioglobinę – to utlenowana postać związku, czyli zdolna do magazynowania tlenu;
  • karboksymioglobinę – postać związana z dwutlenkiem węgla;
  • apomioglobinę – cząsteczka pozbawiona hemu;
  • metmioglobinę – cząsteczka zawierająca utleniony atom żelaza.

Funkcje mioglobiny

Podczas szybko narastającego wysiłku dostawa tlenu do komórek mięśniowych nie nadąża za zapotrzebowaniem na energię i prężność tlenu w komórkach znacznie się zmniejsza. Dochodzi wtedy do dysocjacji mioglobiny, która uwalnia związany tlen. To jedyny magazyn tlenu wewnątrzkomórkowego, z którego komórka może go czerpać w czasie zwiększonego zapotrzebowania na energię lub zatrzymania krążenia krwi. Jednakże ilość tlenu związanego z mioglobiną jest niewielka w porównaniu z zapotrzebowaniem na niego. Magazynowanie tlenu jest możliwe dzięki obecności w cząsteczce mioglobiny hemu.

Mioglobina w kardiologii

Mioglobina stanowi jeden z markerów zawału serca. Zostaje bowiem uwolniona do krwi obwodowej w krótkim czasie po uszkodzeniu mięśnia sercowego w przebiegu zawału. Badanie jej poziomu jest bardzo praktyczne, ponieważ można je wykonać wcześnie. Zwiększone stężenie mioglobiny wykrywa się już po 2-3 godzinach. Równie szybko, ponieważ już w ciągu jednej doby, jej stężenie wraca do normy.

Jedną z wad tego markeru jest jego brak swoistości, gdyż mioglobina występuje nie tylko w sercu, ale i w mięśniach szkieletowych. Można ją więc zatem wykorzystywać jako marker zawału serca, ale jednocześnie z troponiną czy CK-MB, które są znacznie bardziej swoiste.

Bibliografia

  1. Traczyk W., Fizjologia człowieka w zarysie, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007.
  2. Orzechowski P., Marcinowska-Suchowierska E., Interpretacja badań biochemicznych w kardiologii w praktyce lekarza rodzinnego, Postępy Nauk Medycznych, 4/2007.
  3. Wraga M., Figiel Ł., Kasprzak J., Markery niedokrwienia i martwicy mięśnia sercowego – stan obecny i perspektywy na przyszłość, Kardiologia po Dyplomie, 9/2010.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław