Kocowanie metodą Kenny

Spis treści

Elizabeth Kenny (ur. 1880) była australijską pielęgniarką, która podczas I wojny światowej pracowała na okrętach wojskowych armii brytyjskiej. Jej działalność koncentrowała się głównie na pomocy w chorobie Heinego Medina powodowanej wirusem polio, która panowała w dużym stopniu w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.

Elizabeth Kenny żyła 72 lata, zmarła w 1952 roku.

Kocowanie metodą Kenny
Elizabeth Kenny (1880 – 1952)

Kocowanie metodą Kenny

Pierwszymi objawami zarażenia wirusem polio były wysoka gorączka i ból całego ciała, następnie dochodziło do porażenia nerwów obwodowych i paraliżu. Konwencjonalne leczenie w tamtych czasach sprowadzało się do unieruchomienia sparaliżowanych kończyn. Kenny jednak zaobserwowała, że rozluźnienie mięśni za pomocą ciepła, a następnie ich rozruszanie prowadzą do zmniejszenia bólu i spastyczności. Opracowała metodę znaną jako „Kocowanie metodą Kenny”.

Metodyka

Kocowanie metodą Kenny polega na owinięciu chorego gorącym kocem (o temperaturze około 60 stopni Celsjusza), nagrzanym wcześniej w kotle za pomocą pary. Wilgotny, gorący koc okrywający pacjenta dodatkowo owijany był ceratą oraz zewnętrznie jeszcze jednym suchym kocem.

Po około 20 minutach, gdy temperatura pierwszego koca spadła, zmieniano okład, aby cały zabieg trwał do 40 minut. Kocowanie stosowano od momentu, kiedy u pacjenta opadła gorączka i powtarzano kilka razy w ciągu dnia. Gdy stan chorego się poprawił, można było zacząć rehabilitację w wodzie. Stosowano także zawijanie częściowe porażonych kończyn, co umożliwiało ich jednoczesne ćwiczenie. Przy porażeniu mięśni oddechowych kocami owijano tułów. W przypadku gdy pacjent miał problemy z wdechem, ogrzewano klatkę piersiową, kiedy z wydechem – okolicę przepony wraz z plecami.

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina

Elizabeth Kenny miała wielu zwolenników, głównie wśród pacjentów i ich rodzin, ale była też krytykowana – szczególnie przez ówczesne środowisko medyczne. Lekarze domagali się badań klinicznych potwierdzających skuteczność metody, jednak nigdy do nich nie doszło, przez co metoda Kenny nie dołączyła do oficjalnych terapii medycznych. Nie bez znaczenia był fakt, że Kenny była pielęgniarką ośmielającą się podważać podejście lekarzy, jednak efekty pokazywały, że jej metoda jest dużo bardziej skuteczna, niż ich unieruchamianie kończyn.

Inspiracje metodą Kenny

Jako pierwsza torowania proprioceptywne użyła australijska fizjoterapeutka Elizabeth Kenny. Utworzyła ona system ćwiczeń biernych,
redresyjnych, reedukacji chodu w porażeniach wiotkich jakie dawało poliomyelitis. Kenny stosowała opisane wyżej “kocowanie” czy parafinoterapię aby utrzymywać ciepło.

Dokonania terapeutki były bodźcem zapalnym dla dr Hermana Kabata, który przy pomocy fizjoterapeutek Margaret Knott i Dorothy Voss utworzył w Instytucie Rehabilitacji Neuromięśniowej w Kalifornii metodę nazywaną dziś PNF (proprioceptywnego nerwowo – mięśniowego torowania).

Bibliografia

  1. Biegański P., Polewska E., Rehabilitacja – od starożytności do współczesności, Journal of Education, Health and sport, 5/2015.
  2. Grabowska A., Narodziny i rozwój rehabilitacji, Archiwum Historii i Filozofii Medycyny, 78/2015.


Polecane produkty:

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów
Centrum Fizjoterapeuty
Sklep Fizjoterapeuty
Bezpłatne konsultacje
Kubek dla Fizjoterapeuty
Oferty pracy

Aktualności

Najpopularniejsze w zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *