eFizjoterapia

Bigoreksja to inaczej dysmorfia mięśniowa. Określa zaburzenie psychiczne, w którym dana osoba ciągle dostrzega niedostatki estetyki własnego ciała, zazwyczaj w odniesieniu do masy mięśniowej. To schorzenie, w którym znacznie bardziej narażeni są mężczyźni, choć nie omija ono także i kobiet. Bigoreksja staje się coraz popularniejsza w ostatnich latach, ze względu na zwiększone zainteresowanie ludzi estetyką ciała, aktywnością fizyczną i budowaniem sylwetki.

Bigoreksja

Z czego wynika bigoreksja?

Bigoreksja dotyczy braku akceptacji własnego ciała. Osoby, których dotyczy ten stan, często postrzegają swoją sylwetkę jako niedostatecznie zbudowaną, nawet mimo obecności dobrze wyglądającej tkanki mięśniowej. Szacuje się, że aż 4-krotnie częściej na to zaburzenie cierpią mężczyźni, ponieważ to oni w większym stopniu korzystają z siłowni celem budowania masy mięśniowej.

Spory wpływ na postrzeganie własnego ciała mają z całą pewnością stereotypy i przekazy medialne mówiące o tym, że prawdziwy mężczyzna powinien być silny i umięśniony. Młodzi chłopcy rozwijają się i dorastają wśród kreowanych przez media nierealnych standardów, czego przykładem są choćby bajkowi i filmowi superbohaterowie. Owe standardy idealnego mężczyzny mogą stanowić dla wielu młodych mężczyzn układ odniesienia oceny własnego ciała. W efekcie postrzegają oni siebie jako mało atrakcyjnych, niedorównujących swoim ideałom i wzorom.

Równie istotne dla kształtowania wizerunku własnego ciała są relacje z innymi ludźmi, a także otoczenie, w którym się dorasta i funkcjonuje. W wieku młodzieńczym bardzo szczupłe sylwetki u chłopców są często wyśmiewane przez rówieśników. Sprawia to, że ci chłopcy dążą do zmian, z czego wraz z wiekiem może rozwinąć się bigoreksja.

Negatywne konsekwencje bigoreksji

Bigoreksja powoduje z czasem liczne negatywne konsekwencje zdrowotne – zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Zauważa się:

Sklep Spirulina
  • przetrenowanie, ogólne zmęczenie, a niekiedy wyniszczenie organizmu;
  • zaburzenia samopoczucia i wartości w siebie, co jest wynikiem ciągłego negowania swojego wyglądu;
  • pogorszenie relacji z bliskimi osobami, poprzez częste przekładanie treningów nad ludzi;
  • przerost mięśnia sercowego, zmniejszenie wydolności tlenowej;
  • niewydolność nerek i wątroby;
  • przeciążenie stawów i kręgosłupa;
  • spadek stężenia hormonów płciowych, jako efekt nieodpowiedniej suplementacji i stosowania środków wspomagających.

Szczególnie niebezpieczna jest w dzisiejszych czasach nieodpowiednia suplementacja i używanie metod wspomagających przyrost masy ciała. Stosowanie tego typu wspomagaczy jest bardzo popularne wśród młodych mężczyzn. Osoby aktywne fizycznie często sięgają po odżywki białkowe, suplementy witaminowe, minerały czy kreatynę. Te substancje, odpowiednio stosowane, nie zagrażają jednak zdrowiu ćwiczącego. Sytuacja staje się niebezpieczna wówczas, gdy do użytku wchodzą preparaty na bazie sterydów, które w ogromnym stopniu wyniszczają organizm od środka.

Jak leczyć bigoreksję?

Uważa się, że kluczem do wyleczenia bigorektyka jest jego pełna akceptacja własnego problemu i chęć to rozpoczęcia leczenia. Powinien on całkowicie zrozumieć swój problem oraz negatywne skutki uboczne jego obecności. Motywacja i chęć do wyeliminowania bigoreksji jest tutaj podstawą.

Terapia w przypadku bigoreksji opiera się na odpowiedniej psychoterapii, często połączonej z metodami behawioralnymi. Osoba dotknięta problemem musi samodzielnie kontrolować swoją chęć do ćwiczeń – aktywność fizyczna jest jak najbardziej wskazana, jednak w optymalnym, bezpiecznym stopniu i bez dodatkowych szkodliwych wspomagaczy. Pierwszym krokiem jest zatem przygotowanie specjalnego planu treningowego, który w dużym stopniu zmniejszy intensywność czy obciążenie jednostki treningowej.

Kolejnym krokiem jest modyfikacja diety bigorektyka. Powinna być ona zbilansowana i musi dostarczać wszystkich cennych składników odżywczych. Osoby dążące do znacznego zwiększenia masy ciała często wielokrotnie przekraczają zalecane spożycie białka. Nowa dieta musi zatem zmniejszyć jego podaż tak, aby proteiny stanowiły około 10-20%. Konieczna jest rezygnacja z preparatów sterydowych, jeśli takie były stosowane.

Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Wilczek W., Kolarzyk E., Kwiatkowski J., Dysmorfia mięśniowa (bigoreksja) – czy rzeczywiście stanowi realne zagrożenie dla młodych mężczyzn?, Hygeia Public Health, 4/2013.
  2. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Tom I i II, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2006.
Rehabilitacja Wrocław