Fizjoexpert Futuro

Kość kulszowa (łac. os ischii) tworzy tylny i dolny odcinek kości miednicznej. Jednocześnie można powiedzieć, że tworzy tylny odcinek panewki stawu biodrowego.

 

Kość kulszowa – budowa

W budowie anatomicznej ludzkiej kości kulszowej wyróżnić można trzon oraz gałąź.

Trzon kości kulszowej

Tworzy nieco więcej niż 2/5 panewki. Na górnym brzegu otworu zasłonowego znajduje się często mały guzek zasłonowy tylny. Z brzegu tylnego trzonu wystaje ku tyłowi wydatny kolec kulszowy, powyżej którego widać wcięcie kulszowe większe, a poniżej wcięcie kulszowe mniejsze (między guzem kulszowym, a kolcem kulszowym).

Do zewnętrznej powierzchni kolca kulszowego przyczepia się mięsień bliźniaczy górny, natomiast do powierzchni wewnętrznej mięsień guziczny. Na wierzchołku kolca przyczep znajduje więzadło krzyżowo-kolcowe, które zamyka wcięcie kulszowe większe i tworzy otwór o tej samej nazwie.

Przez tak powstały otwór kulszowy większy przechodzą następujące struktury:

Wcięcie kulszowe mniejsze jest znacznie płytsze niż poprzednie. Dodatkowo pokrywa je chrząstka włóknista. Wcięcie kulszowe mniejsze zamykają więzadła krzyżowo-kolcowe oraz krzyżowo-guzowe, które tworzą otwór kulszowy mniejszy.

Przez otwór ten biegną:

Sklep Spirulina

Poniżej wcięcia kulszowego mniejszego gruby odcinek trzonu zbiega prawie pionowo ku dołowi i do tyłu. Powierzchnie zewnętrzna i wewnętrzna są gładkie, zaś powierzchnia tylna jest chropowata. W efekcie tworzy guz kulszowy.

Guz kulszowy

Guz kulszowy wysłany jest tkanką tłuszczową podskórną. W pozycji siedzącej miednica opiera się na dwóch guzach kulszowych o podłoże. To ważne struktury, ponieważ stanowią miejsce przyczepu wielu tkanek.

Do guzów tych przyczepiają się zatem:

Guzy kulszowe są najniżej położonym miejscem miednicy.

Gałąź kości kulszowej

Stanowi spłaszczoną i cienką część kości kulszowej. Odchodzi od dolnej części trzonu prawie pod kątem prostym. Następnie biegnie przyśrodkowo i do przodu łącząc się z gałęzią dolną kości łonowej.

Powierzchnia zewnętrzna gałęzi jest nierówna i służy za pole przyczepu dla części mięśnia zasłaniacza zewnętrznego oraz części włókien mięśnia przywodziciela wielkiego.

Z kolei do powierzchni wewnętrznej przyczepia się mięsień zasłaniacz wewnętrzny wraz z mięśniem poprzecznym głębokim krocza.

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław