Fotodepilacja Wrocław

Zespół przedziałów powięziowych podudzi jest wynikiem nadmiernego ucisku mięśni łydki podczas wykonywania wyczerpujących ćwiczeń. Dolegliwość pojawia się najczęściej wśród sportowców, nie należy jej jednak mylić z zespołem przeciążenia przyśrodkowej części piszczeli oraz powysiłkowym przeciążeniem przyśrodkowej części mięśni brzuchatego i płaszczkowatego.

Zespół przedziałów powięziowych podudzi

Zespół przedziałów powięziowych podudzi – charakterystyka

Istnieją cztery główne przedziały mięśniowe łydki:

  • przedni;
  • boczny;
  • tylny;
  • głęboki tylny.

Niektórzy autorzy wyróżniają nawet aż 7 przedziałów powięziowych.

Podczas wysiłku fizycznego przedział mięśniowy zwiększa swoją fizjologiczną objętość o 20%. Zmiany chorobowe dotyczą najczęściej przedziału przedniego, a następnie głębokiego tylnego. Błony powięziowe tworzą przedział, czyli ograniczoną anatomicznie przestrzeń, w której znajdują się mięśnie.

Kiedy podczas wysiłku przedział zwiększa objętość, jego masa uciska na powięź, która z kolei ma ograniczone zdolności do poszerzania się. W efekcie wzrasta ciśnienie wewnątrz przedziału i mięśnia. Do momentu gdy nie przekroczy ono wartości progowej nie wpływa na przepływ krwi i strukturę tkanek miękkich, a mięsień funkcjonuje normalnie. Jednak gdy ciśnienie wzrasta ponad próg fizjologiczny, dochodzi do uszkodzenia tkanek miękkich.

Objawy

Zespół przedziałów powięziowych zwykle objawia się tępym bólem w uszkodzonym przedziale. Pacjenci zgłaszają dolegliwości po wykonaniu ćwiczeń o specyficznej długości i określonym rodzaju. Początek objawów jest tak typowy, że zespół ten nazwano zespołem trzeciego okrążenia. Po wysiłku przez pewien czas ból utrzymuje się, aby następnie ustąpić.

U 75-90% pacjentów objawy są zazwyczaj bardziej nasilone w jednej z kończyn dolnych. Dolegliwościom bólowym może towarzyszyć osłabienie kończyny, mrowienie lub zaburzenia czucia w kończynie (parestezje).

Sklep Spirulina

Bezpośrednio po zakończeniu ćwiczeń pacjent odczuwa tkliwość w okolicy uszkodzonego przedziału powięziowego, może również nastąpić jego obrzęk. U niektórych pacjentów mogą się pojawić przepukliny mięśni.

Podstawy rozpoznania

Podstawy rozpoznania wyglądają następująco:

  • tępy ból w przedziale mięśniowym piszczeli – zwykle przednio-bocznym;
  • podstępny początek schorzenia z dolegliwościami pojawiającymi się podczas aktywności fizycznej i ustępującymi po jej zaprzestaniu;
  • pacjent nie doznał ostrego urazu;
  • pomiar ciśnienia w przedziale powięziowym;
  • ból podczas biernego rozciągania mięśni oraz mrowienie i osłabienie kończyny.

Uznaje się, że najlepszą metodą diagnozowania zespołu przedziałów powięziowych jest wspomniany wyżej pomiar ciśnienia. Przewlekły zespół przedziałów powięziowych jest rozpoznawany, gdy zostanie spełnione jedno z poniższych kryteriów:

  • przedwysiłkowa wartość ciśnienia w przedziale powięziowym większa bądź równa 15 mm Hg;
  • ciśnienie w pierwszej minucie po wysiłku powyżej 50 mm Hg;
  • ciśnienie po 15 minutach od zakończenia wysiłku powyżej 15 mm Hg.

Na wynik pomiaru nie ma wpływu wiek pacjenta, lecz jego pozycja. Prawidłowa to ułożenie na plecach ze stopą ustawioną w pozycji pośredniej w stawie skokowym.

Leczenie

Leczenie zachowawcze rzadko przynosi oczekiwane rezultaty. Można stosować niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz skupić się na odpoczynku. Jednak zwykle objawy ustępują dopiero wówczas, gdy pacjent całkowicie zrezygnuje z aktywności fizycznej. Jeśli pacjent w dalszym ciągu chce uprawiać sport, najlepszym rozwiązaniem jest leczenie chirurgiczne.

Chirurgiczne uwolnienie przedziału polega na wykonaniu jednego lub dwóch cięć. W czasie operacji należy zidentyfikować nerwy strzałkowy i udowo-goleniowy oraz żyłę odpiszczelową. Wyniki takiego leczenia są dobre, ponieważ aż w 90% przypadków następuje odzyskanie całkowitej sprawności i brak odczuwania dolegliwości.

Po zabiegu pacjent może zacząć stopniowo wykonywać ćwiczenia wzmacniające, a trening aerobowy po wygojeniu się ran. Konieczna jest odpowiednio prowadzona rehabilitacja.

Bibliografia

  1. McMahon P., Medycyna Sportowa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009.
Polecane produkty:
Rehabilitacja Wrocław